پاکیزگی و تقوا، مسئله این است!

میل به پاکیزگی و نظافت، امری فطری و ذاتی است که در هر شخصی وجود دارد. در واقع انسان موجودی اجتماعی است و به ارتباط با دیگران نیاز دارد، پاکیزگی نیز از امور لازم در یک ارتباط است، در نتیجه پاکیزگی جسم نیز جزئی از مسئله‌ی اجتماعی بودن انسان به شمار می‌رود.

دین اسلام که فطرت انسان را به صورت کامل در نظر گرفته است و برای تمامی جوانب آن برنامه دارد، به پاکیزگی و نظافت توجه ویژه‌ای نشان داده است. مسلمانان روزانه حداقل پنج بار وضوء می‌گیرند و صورت، دست‌ها و پاهایشان را می‌شویند، و سر را نیز مسح می‌کنند.
همچنین الله متعال می‌فرماید: {وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ} [المدثر: 4]
یعنی: و جامه‌ی خویش را پاکیزه دار.
احکام مربوط به غسل نیز مؤید همین امر است، و جایگاه پاکیزگی جسم را در دین مبین اسلام نمایان می‌سازد.

امروزه علم ثابت کرده است که طهارت و پاکیزگی تأثیر مستقیمی بر سلامتی انسان داشته و بسیاری از امراض پوستی و غیر پوستی در اثر عدم اهتمام به پاکیزگی جسم پدید می‌آید.

در حالتی که مسلمانان به حمام می‌رفتند و به پاکیزگی خود اهمیت بسیار می‌دادند، در میان سایر اهل ملل و ادیان چنین وضعیتی وجود نداشته است. روحانیون زرتشتی حمام کردن با آب گرم را ناجایز و حرام می‌دانسته‌اند، چنان‌که آقای عبد العظیم رضایی می‌نویسد:
«استیلیس در کتاب خود می‌نویسد که روحانیون زرتشتی با بلاش میانه خوبی نداشتند، زیرا بلاش میل داشت گرمابه‌هایی به تقلید از حمام‌های یونانی در ایران دایر کند و به عقیده‌ی روحانیون مزبور، استحمام در آب گرم گناه محسوب می‌شد.»
📚 تاریخ ده هزار ساله ایران، عبد العظیم رضایی، اقبال و مروی، ص 54

حقیقتاً مسئله در میان ایرانیان باستان، بسیار بهتر از مسیحیان قرون جدیدتر بوده است، زیرا دست کم زرتشتیان اصل استحمام را نکوهش نمی‌کردند. آقای کنت بهموند -از جنگجویان صلیبی- مسلمانان را دارای لباس و تن پاکیزه می‌داند که دهان خوش‌بویی دارند:
📚 جنگ‌های صلیبی، هانس ابرهارت مایر، ترجمه شاهکار، ج 1، ص 222

آقای ویل دورانت می‌نویسد:
«ترکها به حمام های عمومی‌خود افتخار می کردند، و عموما خود را ملتی باکیزه تر از مسیحیان بی ایمان می دانستند. بسیاری از اشخاص از طبقات بالا و متوسط هفته ای دو بار و بیشترشان هفته ای یک بار به “حمام های ترکی” می رفتند. در این حمام ها آنها در یک اطاق بخار می نشستند تا عرق فراوان کنند، سپس دلاکی تمام مفاصل بدن آنها را مشت و مال می داد، عضلات بدنشان را مالش می داد، با پارچه ای زبر (کیسه) بر بدنشان می مالید، و آن را می شست.»
📚 تاريخ تمدن، ويل دورانت،ترجمه احمد آرام و ديگران، نشر اقبال، ج 10، صص 564-565

و نیز می‌نویسد:
«حمام خصوصی از لوازم خانه اغنیا بود، اما حمامهای عمومی در شهرهای اسلام فراوان بود. به گفته مورخان، در قرن دهم میلادی 27000 حمام در بغداد بوده است. عطر و بخور میان زنان و مردان معمول بود.»
📚 تاريخ تمدن، ويل دورانت،ترجمه احمد آرام و ديگران، نشر اقبال، ج 4، ص 286

آقای برتراند راسل چنین نقل می‌کند:
"The purity of the body and its garments, said St. Paula, means the impurity of the soul."
📚 Marriage and Morals, Bertrand Russell, Live Right Publishing, p 48
یعنی: بر اساس گفتار سن پائولا، پاکیزگی بدن و لباس نشان ناپاکی نفس است!

راسل هم‌چنین می‌گوید:
"The occasional decadence of the monks into habits of decency was a subject of much reproach. Our fathers, said the abbot Alexander, looking mournfully back to the past, never washed their faces, but we frequent the public baths."
📚 Marriage and Morals, Bertrand Russell, Live Right Publishing, p 49
یعنی: انحطاط اتفاقی راهبان با گرایش‌یافتن به پاکیزگی دلیل سرزنش و توبیخ بزرگی می‌شد. الکساندر راهب با نگاه تأسف‌بار و غم‌انگیز به دوران گذشته می‌گفت که پدران ما هرگز صورت‌هایشان‌را هم نمی‌شستند، ولی ما به طور مکرر به حمام عمومی می‌رویم!
بنابراین چنان پاکیزگی را نکوهش می‌نمودند که گویا شخص پاکیزه نمادی از شیطان، و شخص ناپاکیزه تمثیلی از مقدسات است!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
✅ رد شبهات ملحدین
@no_atheism