#سلسله‌ی_دعوت_پیامبراکرم (صلی الله علیه وسلم) [بخش یازدهم]

هنگامی که سخن از رحمة للعالمین پیامبراکرم (صلی الله علیه و سلم) به تعبیر قرآن کریم - که سند قطعی مسلمین است -، می‌شود، برخی از معترضین اسلام‌ستیز فوراً جبهه می‌گیرند و مدعی می‌شوند که چگونه ایشان رحمت جهانیان بوده و آنگاه دستور به جنگ و یا کشتن داده است! سپس به برخی از روایات برای تثبیت ادعای خود استناد می‌کنند!

🔘 ما منکر این نیستیم که در قرآن کریم و یا در احادیث، تصریح و یا اشاره به جنگ و گاهی هم کشتن شده است، لیکن موضوعیت این مبحث را باید با علم جنگ‌شناسی (پولمولوژی) مورد بررسی قرار داد و اینکه جنگی رخداده و یا کشتنی واقع شده، همگی باید در شرایط و ظروف خاص خود بررسی گردد وگرنه صرفاً دست‌گذاشتن روی برخی از روایات و یا حوادث در سیره‌ی نبوی و بدون توجه به شرایط و خصوصیات زمانه و نیز مناسبات آن به‌دور از انصاف است و خلاف منهج و شیوه‌ی علمی در قبال چنین مسائلی می‌باشد. مانند اینکه کسی بگوید چرا در جنگ دشمن را باید کشت در حالی که اگر در میدان جنگ باشید چاره‌ای برای دفاع از جان ندارید، جز با دفع دشمن و این دفع یا با کشتن او محقق می‌شود و یا با مجروح‌ کردن و بازداشت وی.

🔘 هرچند در اسلام، جنگ یک وسیله تلقی می‌شود نه هدف و اگر جنگی اتفاق بیافتد برای آن نیز آداب و اخلاق را هم معین نموده است، و علاوه بر آن، هدف از جنگ، دفع ستمکار و نیز برداشتن موانع تبلیغ اسلام می‌باشد، از این‌رو، اساسِ جنگ در اسلام بر کشتن نیست بلکه نهایتاً راهی برای مقابله با ستمکار و برداشتن موانع است.

به‌طور مثال در جنگ خیبر با اینکه شرایط و فضایی کاملاً جنگی حاکم بوده است اما پیامبراکرم (صلی الله علیه وسلم) آنگاه که پرچم اسلام را به امام علی بن ابی طالب (رضی الله عنه) تحویل داد، به او فرمودند:

▪️«انفذ على رسلك حتى تنزل بساحتهم، ثم ادعهم إلى الإسلام، وأخبرهم بما يجب عليهم، فوالله لأن يهدي الله بك رجلا خير لك من أن يكون لك حمر النعم» [۱]
▫️«به آهستگی برو تا آنکه به محل ایشان پایین آیی، سپس آنها را به اسلام فراخوان و از آنچه بر ایشان واجب است آن‌ها را آگاه گردان، به خدا سوگند اگر خداوند به وسیله تو یک مرد را هدایت کند برای تو بهتر از آن است که شتران سرخ‌گون داشته باشی!»

همین موضوع خود شاهدی است بر اینکه هدف از جنگ در خیبر، دست‌یافتن به غنایم نبوده بلکه مقصود، نشر اسلام و برطرف‌کردن موانع آن بوده است. [۲]

امام تقی الدین سُبْکی (رحمه الله) می‌گوید: «ما در [دریافت] جزیه میل و رغبتی نداریم تا اینکه مُقِر کسی باشیم که به خداوند کفر می‌ورزد، بلکه [این جزیه] به عنوان رحمتی از جانب خداوند به امید مسلمان شدنشان است، رسول الله (صلی الله علیه وسلم) فرمودند: "اگر خداوند به وسیله‌ی تو یک نفر را هدایت نماید از شتر سرخ‌موی برایت بهتر است." در واقع، عدم اختلاط کفار با مسلمانان باعث دوری آنان از خوبی‌ها و محاسن اسلام می‌شود. آیا ندیدی که در زمان هجرت تا صلح حُدیبیه فقط عده‌ای اندک وارد اسلام شدند، اما از صلح حُدیبیه تا فتح مکّه حدود ده هزار نفر به سبب اخلاط غیرمسلمانان با مسلمین در پی مهادنه (مصالحه و آتش‌بس) که بین آنان صورت گرفته بود مسلمان شدند. و این همان دلیل مشروعیت عقد ذمّة [و دریافت جزیه] می‌باشد.» [۳]

❌شبهه: چگونه کسی رحمت جهانیان است اما باز در تعالیمش سخن از جنگ می‌باشد!

✅ جواب:

اولاً: میان رحمت بودن با جنگ تعارضی نیست تا اینکه اگر این دو در یک شخص جمع شود، سبب تناقض شود! با کدامین دلیل (صرف نظر از شریعت اسلام) می‌توان عقلاً و قانوناً (بنابه قوانین موضوعه بشری) و عرفاً چنین تناقضی را یافت؟!

ثانیاً: رحمت بودن یک اصل است و جنگ استثنایی بر آن که در شرایط خاص اعمال می‌شود و پیشتر هم گفتیم که جنگ در اسلام هدف نیست بلکه وسیله می‌باشد، بنابراین هرگز بین رحمت بودن و جنگ تقابلی وجود ندارد.

ثالثاً: سایه‌ی رحمت در خود جنگ هم مستدام است چراکه همان دینی که پیامبراکرم (صلی الله علیه وسلم) را رحمتی برای جهانیان معرفی کرده است، آداب و اخلاق جنگی نیکویی را هم در تعامل با دشمنان و شیوه جنگ و حتی کشتن را هم بیان و روشن نموده است که این اخلاق جنگی در قبل و حین و بعد از جنگ اعمال می‌شود و از اصول اخلاقی توصیه‌شده تلقی می‌شوند که نادیده‌گرفتن این اصول نقض‌نمودن شرع اسلام می‌باشد.

ادامه...
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism | رد شبهات ملحدین