⁉️ پس جواب ناباوران را چه دهم؟!

✅ ناگفته پیداست که مؤمنان هرچه را از وحی رسیده باشد، به تسلیم می‌پذیرند و اگر مفهومِ نص یا حکمتِ حکمی شرعی بر آن‌ها پوشیده بماند، دانش آن را به دانایان واگذار و از انکار یا شک در نصوص خودداری می‌کنند.

مدتی پیش با جوانی صحبت می‌کردم که در پذیرش حکمی شرعی با مشکل مواجه شده بود و می‌گفت: «اگر اینطور باشد، چگونه آن را برای غیرمسلمانان اثبات و آنها را قانع کنم؟!»

⏺ در اینجا ذکر نکاتی منهجی ضروری است تا از این خطا دوری شود:

۱. شرط ایمان‌آوردن به یک نص یا حکم شرعی این نیست که بتوانیم درباره‌ی آن با مخالفین بحث کنیم! هرچه خداوند و پیامبران (صلوات الله وسلامه علیهم) فرموده باشند، به ضرورت حق است، چه بتوانیم آن را برای مخالفین اثبات کنیم و چه نتوانیم! آیا نمی‌بینید که غالب مردم دنیا بر اساس فطرت خود خداباور بوده‌اند، بدون اینکه دلیلی فلسفی یا کلامی برای وجود خداوند شناخته باشند؟ پس معرفت حق و پایبندی به آن یک چیز است، فراخواندن دیگران به حق چیزی دیگر و کسی که بر امر دوم ناتوان باشد، دعوت و قانع‌ساختن غیر مسلمانان را به کسانی که توانایی‌اش را داشته باشند، واگذار می‌کند و اینگونه دین خود را حفظ می‌کند.

۲. شرط درستی یک مطلب این نیست که با مصادر معرفتی گوناگونی به اثبات برسد؛ بعضی از گزاره‌ها، عقلی هستند و ثبوتشان از طریق عقل کافی است و دیگر نیازی نیست که علم تجربی هم به تأیید آن‌ها بپردازد و بعضی از گزاره‌ها، از راه حواس به دست می‌آیند و نیازی به استدلال عقلی برای اثباتشان نیست. به همین ترتیب، بسیاری از آنچه در نصوص دینی وجود دارد، از طریق وحی که معصوم است، به اثبات رسیده‌اند و نیازی نیست که با استدلال عقلی یا تجربی هم به اثباتشان بپردازیم. بنابراین کسی که بخواهد هر حکم دینی را اثبات عقلی یا تجربی کند، به تکلف می‌افتد و عقل و نقل را با هم فاسد می‌سازد.

۳. باید در هنگام بحث با مخالف در نظر داشت که نزاع اصلی بر سر چه موضوعاتی است و نیازی نیست با کسی که به وجود خداوند هم ایمان ندارد، درباره‌ی حکمی جزئی بحث کرد و برای قانع‌کردنش کوشید! ایمان‌آوردن خداناباوران به وجود روح یا مضرات گوشت خوک، آن‌ها را در دایره‌ی اسلام وارد نمی‌کند و اگر بر این اعتقاد بمیرند، قطعاً از اهل عذاب خواهند بود، زیرا ایمان به این‌ها بدون ایمان به اصول دین سودی ندارد!
⬅️ بنابراین کسی که خود را ملزم به این بداند که هر حکم جزئی را برای هر مخالفی، بر اساس مصادری که خود او قبول دارد اثبات کند، رنج بیهوده برده و از دعوت، هیچ نفهمیده است.

۴. معنای موارد پیشین این نیست که دین اسلام با عقلانیت مخالف باشد؛ زیرا ما اصول اسلام را با دلایل و براهین عقلی اثبات می‌کنیم، اما زمانی که اصول اسلام اثبات شدند، پس از آن، تسلیم کافی است و کسی که به احکام دینی و اخبار الهی ایمان نیاورد، مادامی که اثبات عقلی/تجربی/تاریخی نبیند، هنوز اسلام نیاورده و با عقل هم مخالفت کرده؛ زیرا خودِ عقل، او را به دین رهنمود کرده و به عصمت دین شهادت داده است، پس تسلیم‌نبودن در برابر وحی، تشکیک در عقل است!

والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته
تهیه‌شده در: «رد شبهات ملحدین»
bit.ly/36kbnfR
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism | رد شبهات ملحدین