2 #شناخت_پیامبر ﷺ
❇️ مهارتِ گوش‌دادن در سیره‌ی رفتاری پیامبر (صلی الله علیه وسلم)

دشوارترین و در ضمن قدرت‌مندترین مهارتِ گوش‌دادن، استفاده از روش «خلع سلاح» است. [۱]

⁉️ خلع سلاح در گوش دادن، یعنی، هر چند سخنان طرف مقابل به کلی اشتباه و یا غیرمنصفانه و غیرمنطقی و با انتقاد همراه باشد، لیکن با مهارت گوش‌دادن به آن، نکته‌ی مثبتی از عبارات آن‌ها در‌یافت شود.

در سیره‌ی اخلاقی رسول الله (صلی الله علیه وسلم) آمده است که ایشان به حرف‌هاى ديگران گوش مى‌داد، حتى به سخن آنان كه بيماردل بودند و از روى اغراض شوم، حرف‌هايى مى‌زدند. پيامبر اکرم (صلی الله علیه وسلم) دو گوش شنوا براى آنان بود؛ تا حدى كه آنان به ستوه مى‌آمدند و از روى تمسخر مى‌گفتند: «او گوش است.»
و خداوند دستور می‌دهد كه:
▪️«قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذينَ آمَنُوا مِنْكُمْ» [توبه: ۶۱]
▫️«بگو: گوش خوبى براى شماست، به خدا ايمان دارد و [سخن‏] مؤمنان را باور می‌كند و براى كسانى از شما كه ايمان آورده‏‌اند، رحمتى است.»

آنان از روى آزار، لقب گوش به پيامبر اکرم (صلی الله علیه وسلم) مى‌دادند تا او را خوش‌باور و سطحى قلمداد كنند، ولی آن‌‌حضرت (صلی الله علیه وسلم) اين شيوه را براى جلوگيرى از فتنه‌انگيزى آنان و دستيابى به سوژه‌هاى تبليغاتى براى معارضه و مبارزه انتخاب كرده بود. شايد اين‌گونه سكوت‌كردن و گوش‌دادن، بهترين شيوه‌ی خنثى‌كردن توطئه‌هايى باشد كه مى‌خواهند حرف پیش بكشند و سوژه درست كنند. [۲]

و آن‌حضرت (صلی الله علیه وسلم) در مواجهه با معترضین و مغرضین، از مهارت «خلع سلاح» در گوش دادن استفاده می‌کردند.

به‌طور نمونه به گوشه‌ای از مناظره پیامبراکرم (صلی الله علیه وسلم) با عُتبه بن ربیعه - یکی از بزرگان مشرک قریش - توجه کنید که چگونه آن‌حضرت (صلی الله علیه وسلم) در کمال آرامش به سخنان عُتبه گوش فرا داده و در نهایت پاسخی درخور توجه به او داده است.
عتبه بن ربیعه به نزد پیامبر (صلی الله علیه وسلم) آمد و عرض کرد: «اکنون پیشنهادهای مرا گوش کن شاید یکی از آن‌ها را بپذیری و از این کارها دست بازداری؟»
رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) فرمودند: «ای عُتبه پیشنهاداتت را بگو تا من گوش فرا دارم.»
عُتبه گفت: «ای برادرزاده، اگر منظورت از این سخنان (دعوت به یکتاپرستی) که می‌گویی، اندوختن ثروت و به‌دست آوردن مال است، ما حاضریم آنقدر برای تو مال و ثروت جمع آوری کنیم تا آنجا که ثروت تو به دارایی تمامی ما بچربد! و اگر مقصودت آن است که کسب شخصیتی کنی ما حاضریم [بدون این سخنان] تو را بزرگ خود قرار دهیم و هیچ‌کاری را بدون اجازه تو انجام ندهیم! و اگر هدفت سلطنت و ریاست است، ما تو را سلطان و رئیس خود قرار می‌دهیم. و اگر جن‌زده شده‌ای که نمی‌توانی آن را از خود دورسازی، برایت طبیب بیاوریم تا تورا مداوا کند و هرچه مخارج مداوای تو شد، ما از مال خود بپردازیم تا بهبودی یابی.»
پیامبراکرم (صلی الله علیه وسلم) نیز گوش می‌داد تا چون سخنش به پایان رسید فرمودند: «ای عُتبه سخنت تمام شد؟» گفت: «آری.»
آن‌حضرت (صلی الله علیه وسلم) فرمودند: «اکنون سخن مرا بشنو.»
عتبه گفت: «بگو.»
رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) شروع به خواندن سوره فصلت کردند و عُتبه هم پنجه‌های خود را بر زمین نهاده و بدانها تکیه کرده بود و گوش می‌داد. رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) این سوره‌ی مبارکه را همچنان قرائت فرمودند تا به آیه‌ی سجده رسیدند و سجده کردند، آنگاه برخاستند و فرمودند: «پاسخ مرا شنیدی، اکنون خود دانی!»

عُتبه از جا برخاست و به سوی رفقای خویش به راه افتاد، قریش از دور دیدند عُتبه می‌آید. نگاهی به او کردند و گفتند: عُتبه عوض شده است و آن عُتبه که رفت، نیست. چون نزدیک شد و در انجمن ایشان نشست، به او گفتند: چه شد؟
عُتبه گفت: «من سخنی شنیدم که به‌ خدا سوگند تاکنون نشنیده بودم، به‌ خدا نه شعر است، نه سحر است و نه کهانت و جادوگری است. ای رفقای قریشی من به شما سخنی گویم از من بشنوید: این مرد را به حال خود واگذارید زیرا سخنی که من از او شنیدم سخن بزرگی بود و آینده‌ی مهمی دارد.» [۳]

تهیه شده در: «رد شبهات ملحدین»

📚پی‌نوشت‌ها:
[۱] دیوید برنز، «از حال بد به حال خوب (شناخت درمانی)»، ترجمه‌ی مهدی قراچه‌داغی، (تهران: نشر آسیم، چاپ نوزدهم، ۱۳۸۶)، ص۴۳۳.
[۲] جواد محدثی، اخلاق معاشرت، (بی‌جا: مؤسسه بوستان کتاب، چاپ بیست و سوم، ۱۳۸۹)، ص۱۴۰.
[۳] سیرة النبویة، ابن هشام، ترجمه: هاشم رسولی، (تهران: انتشارات کتابچی، ۱۳۷۵)، ج۱، ص۱۷۶و۱۷۷؛ همچنین بنگرید به: (السيرة النبوية كما جاءت فی الأحاديث الصحيحة، الصویانی، ج۱، ص۱۰۸تا۱۱۱؛ الموسوعة فی صحيح السيرة النبوية، محمد إلياس الفالوذة، ص۴۱۱).
bit.ly/351DaQ9
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism | رد شبهات ملحدین