#تمدن‌_اسلامی
💎 دوران طلایی اسلام

دانشمندان تمدن اسلامی، عرصه‎های جديد تحقيق را گشودند و دانش ستاره‎شناسی، معماری، هنر، گياه‎شناسی، اخلاق، جغرافی، تاريخ، ادبيات، رياضيات، مكانيک، پزشكی، كانی‌‎شناسی، فلسفه، فيزيک و حتی دام‎پزشكی و جانورشناسی را به‌صورت چشمگيری ترقی دادند. عباسيان در ستاره‎شناسی بطلميوسی، موسوم به نجوم، تجديد‎نظر كردند و علم كيميا، يعنی شيمی را به ‎وجود آوردند.

در دوره عباسيان، رياضی‌‎دانان، حساب انتگرال و مثلثات كره را بنياد نهادند. استفاده از «اعداد عربی» ۱ تا ۹ را رواج دادند و علم جبر را به دنيا تقديم كردند.


مراكز آموزشی بزرگ عباسيان به مدينه، بصره، كوفه و دمشق محدود نبود و با وجود اينكه بغداد از قرن يازدهم تا ميانه قرن سيزدهم، مركز فرهنگی قلمرو اسلامی بود، ولی افزايش سريع مراكز فكری و فرهنگی را در شهرهايی مانند بيت‎المقدس، قاهره، قيروان، فاس، قرطبه، تولدو، سويل و همچنين شهرهای مختلف ايران، افغانستان و آسيای مركزی از قبيل نيشابور، مرو، بخارا، سمرقند، بلخ، هرات، غزنه، ری، شيراز، همدان و اصفهان نیز مشاهده می‎كنيم. به‌عبارتِ‌ ديگر، اسلام خود را برای ايفای نقش به عنوان يک تمدن سازماندهی كرد.

اسلام هرگز انزوا‎گرا نبود و عباسيان با همه سنت‎های فرهنگی ارتباط برقرار كردند؛ چون اعتقاد داشتند كه دانش، جهانی است، نه محدود به قلمرو آنان. در واقع، اين دوره اسلامی، پاتيل فرهنگ‎ها، اديان، دانش و معرفت بود؛ دوره‎ای كه تمدن‎های بزرگی را به ‎وجود آورد و بر تمدن‎های ديگر از افريقا تا چين اثر گذاشت. اين عصر طلايی به دليل آغوش باز آن به روی دانش دنيا، صرف‌نظر از اينكه منشأ آن كجا باشد، همواره گرامی داشته شده است.


📚منبع:
وارتان گریگوریان، «اسلام، قطعه‌قطعه نه؛ یکپارچه»، مترجمان: سیدمحمد محقق و حمید بخشنده.

📲 برگرفته از: کانال تلگرامی «تاریخ و تمدن طلایی اسلام»
bit.ly/3jVXKHu
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism | رد شبهات ملحدین