🌀 اندیشهٔ اِلحادی
#شناخت_الحاد (١)

قسمت اول: چیستی اِلحاد

🔺 A+theos+ism=Atheism

واژه‌ای یونانی است که از لحاظ لغوی به معنای «بی‌دینی» به‌ کار می‌رود.
پیشوند «a» به معنای نفی: «هیچ» یا «نه» به‌ کار می‌رود. واژهٔ «theos» بدین معناست که به وجود یک یا چندین خدا ایمان داشته باشید که همگی در امور کائنات دخالت داشته باشند.

🔸در زبان عربی، واژهٔ «الحاد» به معنی انحراف از چیزی به کار رفته است؛ همان‌ طور که در قرآن به آن اشاره شده است:
«وَلِلَّهِ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ فَٱدۡعُوهُ بِهَاۖ وَذَرُواْ ٱلَّذِينَ يُلۡحِدُونَ فِيٓ أَسۡمَٰٓئِهِۦۚ سَيُجۡزَوۡنَ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ» [الأعراف:١٨٠]

و در زبان کوردی نیز به آن «سوته» گفته می‌شود.

امروزه الحاد به معنی انکار وجود خالق و پروردگار بە کار می‌رود. الحاد به عنوان یک مکتب فلسفی شناخته می‌شود که بر عقیدهٔ عدمیت (نبود و نیستی) استوار است و اساس آن انکارِ وجود خداوند است.

🔸شماری از محققین الحاد را اینگونه تعریف می‌کنند: الحاد مفهومی برای توصیف مکتبی فلسفی و فکری می‌باشد که اساس اندیشهٔ آن‌، رد و انکار وجود خداوند یا هر قدرت فعال دیگری است؛ به بیانی ساده‌تر، الحاد یعنی انکارِ وجود خدا.

در گذشته الحاد به عنوان یک مکتب یا یک مجموعه و یک نهاد وجود نداشته، بلکه هرچه بوده، پدیده‌ای شخصی بوده است که‌‍ از اخلاق و رفتار مردم آن دوران بیزار گشته و طریق الحاد را برگزیده است؛ یعنی به دلیل وضعیت اجتماعی یا وضعیت روحی-روانی این مکتب را انتخاب کرده است.

🔹تا قرن هفتم اینگونه بوده است، سپس الحاد خود را به فلسفه متکی می‌سازد.
از جمله فیلسوفانی که ملحد بودند: دموکریت، اپیکور، کارل مارکس، توماس هوبز، فویرباخ، شوپنهاور و آلبرکامو و ... را می‌توان نام برد.

در گذشته فیلسوفان مجموعه‌ای از سؤالات مبهم فلسفی برایشان پیش می‌آمده که از مهم‌ترین آن‌ها عدالت خداوند و برهان شر بوده است؛ مثلا: «اگر خداوند می‌تواند مانع از شر و بدی شود، پس چرا این کار را انجام نمی‌دهد؟ اگر نمی‌تواند! پس بر همهٔ امور قادر نیست و اگر می‌تواند مانع شود، ولی این کار را انجام نمی‌دهد! پس او خدا نیست.»

🔺 علاوه بر این‌ها، شمار زیادی شبهه و سؤالات فلسفی دیگری برایشان پیش می‌آمد. بعدها سؤالات مربوط به برهان شر به صورت اصولی توسط آلوین پلانتینگا پاسخ داده شدند. اما در حال حاضر الحاد به علم تکیه کرده و از قالب فلسفه خارج گشته است. ملحدان می‌خواهند از طریق علم، اندیشهٔ خود را پیش ببرند؛ مثلا: تئوری داروین را مطرح می‌کنند و می‌خواهند از طریق زیست‌شناسی با ادیان به ستیز بپردازند؛ یا می‌خواهند از طریق علم فیزیک از ازلی بودن جهان یا شیوه‌ای از شیوه‌های خلقت جهان سخن بگویند و به عنوان دلیل علمی برای مخالفت با ادیان آن را به کار گیرند.
دانشمندان ملحدی که فقط به نظریات علمی اعتماد دارند عبارت اند از: استیون هاوکینگ،‌ لاورنس کراوس، ریچارد داوکینز، دنیل دنت، سم هریس.

🔺به‌طور کلی، ظهور الحاد از قرن شانزدهم به بعد اتفاق افتاده و اندک اندک تا قرون هجدهم و نوزدم به اوج قدرت رسیده و گسترش یافته است. این در حالی است که تعدادی از محققین در زمینهٔ الحاد بر این باورند که الحاد از قرن هجدهم ظهور یافته است.

ان‌شاءالله در قسمت بعدی به بررسی جایگاه الحاد و انواع آن می‌پردازیم.
bit.ly/2TU2Rx7
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism | رد شبهات ملحدین