💢خواجه عبدالله انصاری و دین‌گریزان

گروهی از دین‌گریزان که نهایت توانشان نشردادن کورکورانه‌ی هر یافته‌ای برای بازداشتن مردم از دین خداست، مطلبی در مقام بازداشتن از روزه‌ی رمضان در فضای مجازی منتشر ساخته‌اند که در این مقاله‌ی کوتاه به آن پاسخ می‌دهیم:

"بدان که نماز زیاد خواندن، کار پیر زنان است و روزه افزون داشتن، صرفه نان است و حج نمودن، تماشای جهان است؛ اما نان دادن، کار مردان است. خواجه عبدالله انصاری"


☑️پاسخ:
🔻اولاً. ابواسماعیل عبدالله بن محمد هروی (رحمه الله) معروف به «خواجه عبدالله انصاری»، شیخ خراسان در زمان خود و از علمای باصلابت و داعیان سنت و عمل بوده است تا جایی که به او لقب «شیخ‌الاسلام» داده‌اند. [1] باید توجه داشت که دانشمند بزرگ و عابد کوشایی چون ابواسماعیل هروی هرگز با داعیان بی‌دینی و کسانی که از قدر بعضی از عبادات می‌کاهند و دین را در اخلاق تعامل بین انسان‌ها خلاصه می‌کنند هم‌صدا نمی‌شود و مجرد شباهت کلام دو کَس، به معنای این نیست که قصد هردو یکی بوده است!

🔻ثانیاً. مشروعیت نماز، روزه و حج با ادله‌ی قطعی ثابت شده است و هرسه از ارکان اسلام هستند و در غیر آنچه شارع واجب کرده، مندوب و مستحب‌اند؛ هیچ مسلمانی نیست که وحی را برای عمل به سخن انسانی (هرچقدر که صاحب علم هم باشد) ترک کند، زیرا الله متعال در قرآن فرموده است: {وما كان لمؤمن ولا مؤمنة إذا قضى الله ورسوله أمرا أن يكون لهم الخيرة من أمرهم ومن يعص الله ورسوله فقد ضل ضلالا مبينا} [الأحزاب: 36]، یعنی: «هیچ مرد و زن مؤمنی، در کاری که خدا و پیغمبرش داوری کرده باشند اختیاری از خود در آن ندارند و هر کس هم از دستور خدا و پیغمبرش سرپیچی کند، گرفتار گمراهی کاملاً آشکاری می‌گردد».
پس ما وحی را بر سخنان مردم مقدم می‌داریم، زیرا مردم معصوم نیستند و جهل یا هوس به آنها راه دارد، بر خلاف وحی که معصوم می‌باشد و از خدایی دانا و حکیم صادر شده است؛ بنابراین اگر ابواسماعیل (رحمه الله) چیزی بر خلاف کتاب و سنت بگوید و قابل توجیه نباشد، آن را مردود می‌دانیم، چنانکه ابن قیم (رحمع الله) در جایی از مدارج السالکین گفته است: «شیخ الاسلام [انصاری] عزیز و محبوب ماست، اما حق نزد ما محبوب‌تر است!» [2]

🔻ثالثاً. بر فرض ثبوت این نقل، ابواسماعیل انصاری (رحمه الله) در مقام کاستن از ارزش نماز یا روزه و حج نیست، بلکه با این کلام سعی در جلب‌کردن مردم به یکی دیگر از عبادات (که شاید در میان مخاطبان ایشان به فراموشی سپرده شده بوده) دارد؛ شاهد اینکه سخن ایشان راجع به نماز و روزه به نمازهای فرض پنجگانه یا روزه‌ی رمضان نیست، بلکه از نماز و روزه‌ی مستحبی گفته‌اند [3] و در هرکدام نفعی برای خود شخص ذکر کرده‌اند که محسوس و عاجل است، اما نان‌دادن را به سبب اینکه فایده‌ی دنیویِ صرف و فوری ندارد به طور خاص آورده‌اند.

آنچه گره از کار ما در اینجا می‌گشاید، کلام خداست که در بیان اعمال نیکان فرموده است: {ويطعمون الطعام على حبه مسكينا ويتيما وأسيرا - إنما نطعمكم لوجه الله لا نريد منكم جزاء ولا شكورا} [الإنسان: 9-8]، یعنی: «و به خاطر دوست‌داشتن خداوند، به فقیر و یتیم و اسیر غذا می‌دهند، [که] ما تنها بخاطر خدا به شما غذا می‌دهیم و از شما پاداش یا تشکری نمی‌خواهیم».

ادامه...
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism
(رد شبهات ملحدین)