برشی از کتاب دو قرن مبارزه مسلمانان قفقاز (داغستان)

در بخشی از کتاب "دو قرن مبارزه مسلمانان قفقاز" نوشته‌ای از "مری بنیکسن براکساپ و دیگران" در مورد حضور اسلام در قفقاز و تقابل با الحاد و آتئیسم می‌خوانیم:

▪️«الحاد در جلب دل‌های مردم قفقاز شمالی ناکام مانده است. هفتاد سال پس از پیروزی رژیمی که ادعا می‌کرد ستون‌های اجتماعی و اقتصادی دین را برای همیشه درهم شکسته است، اینک فرایض و مراسم آیینی اسلام همچنان دست نخورده و استوار برجای مانده و برای همه مسلمانان این سرزمین، اعم از مؤمنان و نامؤمنان، اسلام عنصر اساسی شیوه و رفتار آنها در زندگی است.» [1]

▪️«این مردم، اگرچه گروه‌هایی از هم جدا و متشکل از چندین زیرگروه قومی مشخص و دارای مجموعه‌ای از زبان‌ها و گویش‌های گوناگون‌اند، اما همگی آنها با عروة الوثقای اسلام با یکدیگر پیوند یافته‌اند و ماهیت اسلامی به عمق زندگی آنان راه یافته است.» [2]

▪️«راهیابی عملی اسلام به همه‌ی ظواهر و مظاهر زندگی، جای شگفتی ندارد، زیرا که این از ماهیت اسلام مایه می‌گیرد. اما آنچه شگفت‌آور است حضور همیشگی و همه جانبه‌ی این آیین در شمال قفقاز و آنهم در شرایط و اوضاع و احوالی است که اسلام در طول 70 سال پس از انقلاب روسیه با آن روبرو بوده و به حیات و بقای خود ادامه داده است. و مهمتر اینکه، اسلام به بقای تنها قانع نیست و در قفقاز شمالی، همچنانکه در سایر مناطق دنیای اسلام، در حال تهاجم و پیشرویی است.» [3]

▪️«تبلیغات ضد دینی، بطور سنتی همیشه مؤمنان را به عنوان «کم سوادها»، آموزش ندیده‌ها و عموماً پیرمردانی از نواحی عقب مانده‌ی کوهستان معرفی کرده است که در فعالیت‌های تولیدی اجتماعی شرکت نمی‌کنند و در بنای کمونیسم سهمی ندارند. اما پس از دوره‌ی گلاسنوست (شفافیت)، این تبلیغات چهره‌ی دیگری از مؤمنان ارائه می‌کند. اکنون در قفقاز، مؤمنان به چشم «دانش آموختگان» و «هماهنگ با عصر نوین» نگریسته می‌شوند و تبلیغاتچی‌های ضد مذهب اعتراف می‌کنند که مؤمنانِ جدید متشکل از صنعتگران و فرهیختگان در همه‌ی زمینه‌ها هستند و در میان آنها دانشمندان علوم پایه دیده می‌شوند که هم در مراکز شهری و هم در مراکز صنعتی حضور دارند و حتی نخبگان سیاسی و کادرهای حزبی و شورایی، و از جمله تبلیغاتچی‌های ضد مذهب بطور مکرر در مراسم مذهبی شرکت می‌کنند.» [4]

▪️«نگرش به اسلام در مطبوعات قفقاز شمالی پس از سال 1987 نمایانگر سردرگمی و یأس مقامات است. اعضاء بازنشسته‌ی حزب عموماً عقاید الحادی پیشین را رها کرده و به مساجد باز می‌گردند. فعالان ضد مذهبی، جامه عوض کرده و به صف مبلغان مذهبی می‌پیوندند. معلمانی که موظف به آموزش جهان‌بینی ماتریالیستی به دانش آموزان بودند نه تنها با روحانیونی که به آموزش مذهبی کودکان پرداخته‌اند مخالفت نمی‌ورزند بلکه غالباً آنها را تشویق نیز می‌کنند. دانشجویان دانشگاه‌ها، نخبگان آینده‌ی کشور، هر روز با تعدادی بیشمار اعتراف می‌کنند که دین، نقش مثبتی در اجتماع ایفا کرده و یا -دست کم- زیان آور نبوده و هیچ نیازی به رویارویی با آن نیست.» [5]

📚پی‌نوشت‌ها:
[1] دو قرن مبارزه مسلمانان قفقاز، مری بنیکسن براکساپ و دیگران، مترجم: سید غلامرضا تهامی، (تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ اول، 1377)، ص239.
[2] منبع قبل، ص240.
[3] منبع قبل، صص240 – 241.
[4] منبع قبل، ص243.
[5] منبع قبل، ص244.
bit.ly/34nLbxZ
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism
(رد شبهات ملحدین)