برهان‌های قرآن بر راستی نبوت پیامبر اسلام

قرآنی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به میان مردم آورد، خود بزرگترین دلیل و برهان بر راستی نبوت و پیغمبری ایشان است؛ با آنکه خواندن و نوشتن نمی‌دانسته و شعر را نمی‌شناخته‌اند، کتابی با خود آوردند که تمامی بشر را به مبارزه فراخواند و از آنان خواست تا مانند آن را بیاورند، اما با آنکه در مقابل دین ایشان انگیزه‌های قوی و خصومت‌های شدیدی بود، و اسباب اثبات این امر برای آنان فراهم بود و کسی جلوی‌شان را نگرفته بود، عاجز و ناتوان گشتند! پس پیامبر اسلام (صلی الله علیه وسلم) نزد آنان آمده و قول خداوند را ابلاغ کردند: {قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هَـٰذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا} [الإسراء: 88]
یعنی: «بگو: اگر انس و جن گرد آيند تا نظير اين قرآن را بياورند، مانند آن را نخواهند آورد، هر چند برخى از آنها پشتيبان برخى [ديگر] باشند».
پیامبر (صلی الله علیه وسلم) نه تنها آنان را به مبارزه طلبیدند، بلکه به آن‌ها خبر دادند که از چنین چیزی ناتوان خواهند بود و بهتر آن است که از عذاب آتش بترسند، چرا که قرآن کریم، حق است! پاسخ آنان عجز بود و این دلیل آن است که قرآن کریم، از جانب بشر نیامده است.

مطلب دیگر آن است که در قرآن کریم، اخباری غیبی به طور جازم و قطعی آمده که جای تردید در آن‌ها نیست و کسی نمی‌تواند ادعا کند که این‌ها سخنانی ساختگی هستند؛ زیرا اگر این اخبار به وقوع نپیوندند، دلیلی کافی برای تکذیب قرآن خواهد شد و یاران ایشان [و مسلمانان قرون بعد، م.] می‌توانستند برای آنکه به آنان دروغ گفته شده، اسلام را ترک کنند، خصوصاً آنکه پیامبر (صلی الله علیه وسلم) نیازمند ذکر این اخبار غیبی نبوده‌اند، زیرا مسلمانان عهد ایشان، بدون این آیات هم به نبوت ایشان ایمان آورده بودند، پس دلیلی برای خطرکردن وجود ندارد!! جدای از این، ممکن بود که اخبار غیبی که درباره‌ی آینده بوده، با الفاظی که جزم و اطمینان در آن‌ها نباشد ذکر شوند، چرا باید به جزم بیایند، درحالی‌که کوچکترین ریسک و خطر در این مسائل برابر با شکست کلی دعوت می‌باشد!
اما در حقیقت، قرآن کریم از جانب الله متعال می‌باشد، پس از خواندن وعده‌های بزرگ که با اسلوب قوی، قاطع و مطمئن آمده‌اند، تعجب نکن!

اوست که فرموده: {مَن كَانَ يَظُنُّ أَن لَّن يَنصُرَهُ اللَّـهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ مَا يَغِيظُ} [الحج: 15]
یعنی: «هر كه مى‌پندارد كه خداونى، او [پيامبرش‌] را در دنيا و آخرت هرگز يارى نخواهد كرد [بگو] تا طنابى به سوى سقف كشد [و خود را حلق‌آويز كند] سپس [آن را] بِبُرَد. آنگاه بنگرد كه آيا نيرنگش چيزى را كه مايه خشم او شده از ميان خواهد برد؟».
الله در این آیه به دشمنان پیامبر (صلی الله علیه وسلم) فرموده که چه بخواهید و چه نخواهید، ایشان را یاری خواهد کرد (أضواء البيان، 4/287)، پس نصرت و یاری دنیوی پیش از رسیدن آخرت هم با محمد (صلی الله علیه وسلم) همراه بوده است و ضمیر در {ینصره} به ایشان باز می‌گردد.

و اوست که فرموده است: {إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ} [الحجر: 9]
یعنی: «ما قرآن را نازل کردیم و قطعاً حافظ و نگهدار آن خواهیم بود».
در این آیه الفاظی برای تأکید بر حفظ قرآن کریم آمده‌اند و این خبردادن از آینده است و با وجود حملاتی که از زمان بعثت تا کنون نسبت به اسلام و مسلمانان صورت گرفته، وعده‌ی الهی تحقق یافته است!

ادامه...
http://uupload.ir/files/r4w4_img_20181120_203502_796.jpg
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism
(رد شبهات ملحدین)