سؤال: اگر خداوند غیب می‌داند و نیز می‌داند که مردم در آینده چه کارهای انجام می‌دهند و عاقبت آنان را هم می‌داند، پس چرا ایشان را خلق کرده است؟ همچنین چرا خداوند ابلیس را همراه آدم و حواء به زمین فرستاد، با آن‌که می‌دانست توبه برایش نفعی ندارد و حکم به جهنمی بودنش داد؟!

پاسخ: الحمد لله
اولاً. پاسخ بسیاری از اشکالات و شبهات ملحدین، و نیز سؤالات بعضی از پرسش‌های مسلمانان، در شناخت هدف و نهایت خلقت هستی نهفته است. از جمله‌ی این شبهات، این گمان است که خداوند مردمان را برای این آفریده که گروهی از ایشان را در بهشت و گروهی دیگر را در جهنم قرار دهد! این یک پندار اشتباه می‌باشد و خداوند برای این مقصود، مخلوقات را نیافریده و پدید نیاورده است.
سؤال‌کننده (و هرکسی که خواهان شناخت حقیقت است) باید بداند که هدف از خلق انسان، و خلق آسمان‌ها و زمین، آن بوده که خداوند سبحانه وتعالی شناخته شود، یگانه دانسته شود، و اطاعت گردد.
خداوند می‌فرماید: {وَمَا خَلَقْتُ الجِنَّ وَالإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدون} [الذاریات: 56]
یعنی: من جنیان و انسان‌ها را جز برای عبادت خود نیافریده‌ام.
ابن کثیر (رحمه الله) فرموده است:
«یعنی: من آنان را آفریدم تا مرا پرسش کنند، نه این‌که به آنان محتاج باشم! علی بن أبی طلحه نیز از ابن عباس (رضی الله عنهما) نقل کرده که در تفسیر {إلا لیعبدون} فرمود: یعنی مگر این‌که خواه‌ناخواه به عبادتم اقرار کنند، و این قول را ابن جریر [طبری] برگزیده است.»
تفسير ابن كثير (239/4)

بسیاری تفاوت میان «هدف خواسته‌شده از بندگان» (شریعت الهی، یعنی آن‌چه خداوند بندگانش را بدان فرمان داده است) و «هدف خواسته‌شده برای بندگان» (پاداش‌دادن به اطاعت‌کنندگان و عقوبت‌دادن عصیان‌گران) را نمی‌دانند، امام ابن قیم (رحمه الله) در توضیح این امر می‌نویسد:
«حقی که هدف خلقت آسمان‌ها و زمین، و آن‌چه بین آن‌دوست، هدفیست که از بنده خواسته‌شده، و برایش خواسته می‌شود؛ از بندگان خواسته می‌شود که خداوند را با صفاتش بشناسند و شریکی برای او قرار ندهند، تا تنها معبود و فرمان‌روا و محبوب‌شان باشد... خداوند خبر داده که جهان را آفریده تا بندگانش کمال قدرتش و احاطه‌ی علمی‌اش را بشناسند، و این مستلزم شناختن خداوند، اسماء و صفات و یکتائی اوست. خداوند می‌فرماید: {وما خلقت الجن والإنس إلا لیعبدون}، و این هدفیست که از بندگان خواسته شده، یعنی این‌که پروردگارشان را بشناسند و تنها او را پرستش کنند. اما هدفی که برایشان خواسته شده، جزا دادن به عدل، فضل، ثواب و عقاب است: {ولله ما في السموات والأرض ليجزي الذين أساءوا بما عملوا ويجزي الذين أحسنوا بالحسنى} [النجم: 31]، یعنی: هرچه در آسمان‌ها و زمین است متعلق به خداست، سرانجام بدکاران را در برابر کارهائی که می‌کنند کیفر می‌دهد و نیکوکاران را در برابر کارهایشان به بهترین‌وجه پاداش می‌دهد.»
بدائع الفوائد (971/4)

ثانیاً. خداوند متعال مردم را به مجرد این‌که بداند مستحق بهشت یا جهنم هستند، در یکی از آن دو داخل نمی‌سازد؛ بلکه آنان را با اعمالی که در دنیا انجام دادند وارد بهشت یا جهنم می‌کند، و اگر خداوند گروهی را بیافریند و در جهنم داخل‌شان کند، می‌توانند بر خداوند احتجاج کنند که آزمایش نشده‌اند و فرصت و مجال عمل به ایشان داده نشده، و خداوند می‌خواهد چنین بهانه‌ای را از میان بردارد، بنابراین ایشان را در دنیا آفرید و برای‌شان قوه‌ی عقل قرار داد، و کتاب‌هایش را نازل کرد و پیامبرانش را فرستاد، تا دیگر در روز قیامت بهانه‌ای نداشته باشند:
{رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً} [النساء: 165]
یعنی: پيامبرانى كه بشارتگر و هشداردهنده بودند، تا براى مردم، پس از [فرستادن‌] پيامبران، در مقابل خدا [بهانه و] حجتى نباشد، و خدا توانا و حكيم است.
شیخ محمد الأمين الشنقيطی (رحمه الله) در تفسیر آیه می‌نویسد:
«خداوند در این آیه‌ی کریمه تصریح کرده که باید حجت بر هر شخصی با فرستادن فرستادگانی تمام شود، تا مطیعان را به بهشت بشارت داده و عصیان‌گران را به جهنم انذار دهند... این آیات به وضوح نشان می‌دهند که خداوند هیچ‌کس را عذاب نمی‌کند، مگر بعد از آن‌که بر زبان پیامبران علیهم الصلاة والسلام آنان را هشدار داده و عذرشان را از بین ببرد.»
أضواء البیان (67-66/3)
http://bit.ly/2kaHuZB
✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism
(رد شبهات ملحدین)
ادامه..👇👇👇