👇🏻👇🏻
کتاب منانت منبعی مهم برای شناخت پارسیان در دورهٔ خودش است، اما پایان پژوهش نیست. مقایسهٔ گزارش‌های او با نوشته‌های جیوَنجی جمشیدجی مودی و پژوهش‌های دانشنامهٔ ایرانیکا کمک می‌کند تا رسم‌های تاریخی را دقیق‌تر بشناسیم و از نسبت‌دادن بی‌دلیل هر سنت به روزگار باستان پرهیز کنیم.
تولد کودک در این گزارش‌ها، رویدادی است که خانواده، جامعه و باورهای دینی را در کنار هم قرار می‌دهد؛ موضوعی که بررسی آن، شناختی ملموس‌تر از زندگی روزمرهٔ پارسیان هند به دست می‌دهد.

منابع و مآخذ
۱. دلفین منانت، Les Parsis: Histoire des communautés zoroastriennes de l’Inde، پاریس، ۱۸۹۸، فصل چهارم، بخش نخست: «Naissance»، از صفحهٔ ۱۱۵.
متن فرانسوی کتاب:
https://fr.wikisource.org/wiki/Les_Parsis
نسخهٔ دیجیتال کتاب:
https://frenchbooksonindia.com/wp-content/uploads/2017/07/1898_Les-Parsis-histoire-des-communaut%C3%A9s-zoroastriennes-de-lInde-D.-Menant_12148.pdf
۲. جنی رز، «Children i. Childbirth in Zoroastrianism»، دانشنامهٔ ایرانیکا، چاپ نخست ۱۹۹۱، بازبینی ۲۰۱۳:
https://www.iranicaonline.org/articles/children-i/
۳. دی. اف. کاراکا، History of the Parsis، جلد نخست، لندن، ۱۸۸۴.
۴. جیوَنجی جمشیدجی مودی، «Birth Customs and Ceremonies of the Parsees»، در مجموعهٔ Anthropological Papers، انجمن انسان‌شناسی بمبئی، ۱۹۱۸؛ بازنگری‌شده در کتاب The Religious Ceremonies and Customs of the Parsees، بمبئی، ۱۹۳۷.