باران نوامبـر˙⊹

منم تو رو برای خودت میخوام، نه برای روزایی که همیشه خوب و بی‌ نقصی، نه برای وقتایی که همیشه حوصله داری و همه‌چیز رو درست پیش میبری. من تو رو با تمامِ وجودت میخوام؛ با روزای خوبت، با روزای بدت، با سکوت‌ هات، با خستگیات و حتی با وقتایی که شاید از دنیا و از من دلگیری
این هفت ماه برای من فقط گذشتنِ زمان نبود؛ پر بود از لحظه‌ هایی که باعث شد بیشتر بشناسمت، بیشتر بهت وابسته بشم و بفهمم بودنت برای من چقدر ارزشمنده. شاید همیشه نتونم درست بگم، شاید گاهی خودم هم کم بیارم یا نتونم اون‌طور که باید کنارت باشم، ولی هیچ‌کدوم از اینا باعث نمی‌شه احساسم نسبت بهت واقعی نباشه
من نمیخوام فقط وقتی همه‌چیز قشنگه کنارت باشم؛ میخوام وقتی سخت میگذره هم بدونی یکی هست که هنوز انتخابت میکنه.
و اگه یه روز ازم پرسیدی چرا هنوز دوستت دارم، شاید جواب خاصی نداشته باشم... چون بعضی آدما رو آدم با دلیل دوست نداره. فقط یه جایی میفهمه که بودنشون شده بخشی از دلش.
تو بهترین دوست منی. بهترین آدمی که کنارمه و من میپرستمت قو کوچولوی من

بوی پاییز و زندگی از راه رسیده؛اذرخش هایی که فقط صداشون میاد و بارونی که زمین رو خیس می‌کنه و بوی خاک خیس روحم رو آرام میکنه،حالا زندگی قابل تحمل تر از هر لحظه ای دیگست چون صدای برخورد قطرات باران روی زمین منو یاد زندگی میندازه؛

دفتر ژورنال جدیدی که خریدم رو خیلی دوست دارم؛

تنها نوتیفی که این روزا منتظرشم « مرسوله شما از اداره پست اردبیل تایید شد و صرف چند روز آینده.....» هست!

آدم خودشو فریب میده و ناخودآگاه باور می‌کنه که یه شور و اشتیاق واقعی و حقیقی روحش رو تکون میده؛آدم ناخودآگاه باور می‌کنه که یه چیزی زنده و ملموس توی رویاهاش عجیبش وجود داره!آیا این فقط یک توهمه؟!

-فئودور داستایوفسکی ٫ شب های روشن

چون حقشونو باید یاد بگیرن از یه لحظه ای به بعد زندگی دست خودشون نیست و یاد بگیرن من چرا دارم زندگی میکنم

﮼𖹬 اسکورپیو، داری به‌ همه‌چیز به همه‌کس سخت می‌گیری.

میخوای یه نفر رو بشناسی؟ تو هرگز نمیتونی یکی آدم رو بشناسی عزیزم هرگز!

من آدمایی که حق خودشون رو نمی‌گیرن،دهنشونو می‌بندن و خفه میشن متنفرم! و حتی درکشون نمیکنم!

از انسان ها متنفرم؛
از انسان ها وقتی آرامش تنهاییم رو میگیرن متنفرم.
از انسان ها وقتی مزاحم خوابم میشن متنفرم.
از انسان ها وقتی چیزی مال منه رو لمس میکنن متنفرم.
از انسان ها وقتی می‌خوان خودشونو از من بهت نشون بدن متنفرم.
از انسان ها وقتی فکر میکنن انسان هستن متنفرم.
و برام کوچکترین اهمیتی نداره که اون انسان خانواده باشه یا غریبه!

آدمی را زندگی باید کرد،گاهی با دلی تنگ گاه با دلی شاد؛
گویی که چه شدم اینک این شدم؟
آری این منم یک دیوانه عاقل،عاقل بودن مگر عیار نبود؟
چه شد که عار شد و دیوانه دیگر عار نبود؟!
زندگی برایم یک قفس است با شیران بیش،شیرانی تشنه بر آینده خویش،
گوییم که چه شد اینگونه شد،میگویند تو بودی که این شد..
اما کسی نطق کرد که این از دیار ها بود؟ از زندگی های قبلین بود؟
چرا مرا می‌بینند و میگویند دیوانست؟ چون می‌خوام زندگی کنم دیوانم؟
دلم تنگ است،سرم گمراه،مکانی زندانی در غل و زنجیر!
برایم آینده شو در لحظه گرگ میش،در لحظه مرگ آخرین ستاره عشق؛
جالب است انسان دیوانه و غمگین به دیگری میگوید بخند؛خودش حبس در کابوسی نامفهوم است؛
شادی در دلم گم شده و بر سلول هایم افت شده،غم در سلول هایم هسته شده؛
گویی عادت ها...گویی انسان برده عادت هاست!
دیوانگی عار نیست،عاقل بودن دیوانه ها عار است!
دیوانه ها میدانند و میفهمد یکدیگر را و عاقل ها میکنند دیوانه همدیگر را؛

-زهرا پورپارسا ٫ سشنبه ۷ مهر ۱۴۰۵

از اینکه خودمو با درس شکنجه میکنم خوشم میاد
دو ساعت فقط یک درس رو پشت سر هم تکرار میکنم بعد تازه یادم میوفته یه درس دیگه هم هست

واقعا فاطمه و آیناز هستن که مدرسه رو برام قابل تحمل میکنن؛