سیستم طبقه‌بندی زیست‌دارویی (BCS)؛ چهار کلاس دارویی که مسیر فرمولاسیون را تعیین می‌کنن 📊

BCS (Biopharmaceutics Classification System)
داروها رو بر اساس دو پارامتر — حلالیت و نفوذپذیری غشایی — به چهار کلاس تقسیم می‌کنه.

🔑 نکته کنکوری:
کلاس I: حلالیت بالا، نفوذپذیری بالا (مشکل خاصی ندارن)
کلاس II: حلالیت پایین، نفوذپذیری بالا — بهترین کاندیدای نانوفرمولاسیون (نانوبلور، نانوذره)، چون فقط حلالیت محدودکننده‌ست
کلاس III: حلالیت بالا، نفوذپذیری پایین — نیازمند راهبردهای افزایش نفوذپذیری (مثل نانوذرات موکوادهزیو)
کلاس IV: حلالیت و نفوذپذیری هر دو پایین — چالش‌برانگیزترین دسته

❓ تست: داروهای کلاس II در سیستم BCS (حلالیت پایین، نفوذپذیری بالا)، عمدتاً با کدام راهبرد فرمولاسیون بهبود می‌یابند؟
الف) افزایش نفوذپذیری غشایی با لیگاند هدف‌گیری
ب) تزریق مستقیم به بافت هدف
ج) افزایش وزن مولکولی دارو
د) افزایش حلالیت از طریق کاهش اندازه ذره (نانوبلور/نانوذره)


✅ پاسخ تشریحی: گزینه «د» صحیح است. چون داروهای کلاس II از نظر نفوذپذیری غشایی مشکلی ندارن و تنها محدودیتشون حلالیت پایینه، راهبردهایی مثل نانوبلور دارویی یا نانوذرات پلیمری که نرخ انحلال رو افزایش می‌دن (طبق معادله Noyes-Whitney)، بیشترین تأثیر رو روی این دسته دارن.




لینک گروه
https://t.me/nanotecnologika