روش امولسیون دوگانه؛ وقتی باید دو دارو با خاصیت متفاوت بارگذاری بشه 💧🛢️💧

قبلاً در روش تبخیر حلال از امولسیون، به نوع w/o/w (امولسیون دوگانه آب در روغن در آب) اشاره کوتاهی کردیم؛ این پست مستقل، دقیق‌تر این تکنیک رو برای زمانی که نیاز به بارگذاری هم‌زمان دو دارو با خاصیت کاملاً متفاوت باشه بررسی می‌کنه.

🔑 نکته کنکوری — مراحل ساخت امولسیون w/o/w:
۱. ابتدا داروی آبدوست در فاز آبی داخلی حل می‌شه؛ این فاز با هموژنایزاسیون شدید در یک فاز روغنی حاوی پلیمر (مثل PLGA) پخش و امولسیون اولیه w/o (آب در روغن) تشکیل می‌شه.
۲. این امولسیون اولیه سپس در یک فاز آبی بیرونی دوم (حاوی سورفکتانت پایدارکننده مثل PVA) دوباره امولسیونه می‌شه تا امولسیون نهایی w/o/w به‌دست بیاد.
۳. با تبخیر حلال آلی فاز میانی (روغنی)، پلیمر رسوب کرده و نانوذره‌ای با یک هسته آبی داخلی (حاوی داروی آبدوست) محصور در ماتریکس پلیمری (که می‌تونه داروی آبگریز دوم رو هم در خودش حل کرده باشه) تشکیل می‌شه.

⚠️ نکته حیاتی — چالش اصلی این روش:
امولسیون دوگانه از نظر ترمودینامیکی بسیار ناپایدارتر از امولسیون ساده (o/w) است؛ فاز آبی داخلی تمایل داره طی فرآیند ساخت به فاز آبی بیرونی نشت کنه (که باعث کاهش شدید EE% داروی آبدوست می‌شه). به همین دلیل انتخاب دقیق نوع و غلظت سورفکتانت در هر دو مرحله امولسیون‌سازی، حیاتی‌ترین پارامتر بهینه‌سازی این روشه.

❓ تست: روش امولسیون دوگانه (w/o/w) عمدتاً برای کدام هدف در طراحی نانوذرات استفاده می‌شود؟
الف) بارگذاری انحصاری داروهای آبگریز
ب) حذف کامل نیاز به پلیمر در فرمولاسیون
ج) افزایش اندازه نانوذره تا بیش از ۱ میکرومتر
د) بارگذاری هم‌زمان داروی آبدوست در هسته و امکان حضور داروی آبگریز در ماتریکس پلیمری


✅ پاسخ تشریحی: گزینه «د» صحیح است. ساختار سه‌فازی w/o/w امکان محصورسازی داروی آبدوست در فاز آبی داخلی (هسته) رو فراهم می‌کنه، در حالی که فاز روغنی میانی (که بعداً به ماتریکس پلیمری جامد تبدیل می‌شه) می‌تونه هم‌زمان یک داروی آبگریز دوم رو هم در خودش حل کرده باشه — قابلیتی که امولسیون ساده o/w (که فقط برای داروی آبگریز مناسبه) نداره.




لینک گروه
https://t.me/nanotecnologika