ADC؛
وقتی آنتی‌بادی خودش تبدیل به کریر دارو می‌شه 🎯💊
کانژوگه‌های آنتی‌بادی-دارو (ADC) از سه جزء تشکیل شدن: آنتی‌بادی مونوکلونال (برای شناسایی اختصاصی سلول هدف)، دارو (Payload، معمولاً فوق‌سمی)، و لینکر که این دو رو به هم متصل می‌کنه.

🔑 نکته کنکوری: لینکرهای قابل‌شکست (با پیوند پپتیدی یا هیدرازونی) فقط پس از ورود به لیزوزوم سلول هدف، دارو رو آزاد می‌کنن؛ لینکرهای غیرقابل‌شکست نیازمند تخریب کامل آنتی‌بادی برای رهاسازی دارو هستن.

❓ تست: نقش اصلی لینکر قابل‌شکست در ساختار ADC چیست؟
الف) افزایش وزن مولکولی کلی آنتی‌بادی
ب) رهایش اختصاصی دارو فقط پس از ورود به داخل سلول هدف
ج) جلوگیری کامل از اتصال آنتی‌بادی به آنتی‌ژن
د) افزایش حلالیت آبی داروی متصل‌شده


✅ پاسخ تشریحی: گزینه «ب» صحیح است. لینکر قابل‌شکست در گردش خون پایدار می‌مونه، اما پس از ورود ADC به لیزوزوم سلول هدف (محیط اسیدی و غنی از پروتئاز)، شکسته شده و دارو رو دقیقاً همون‌جا آزاد می‌کنه — و سمیت سیستمیک رو نسبت به شیمی‌درمانی آزاد کاهش می‌ده.



لینک گروه
https://t.me/nanotecnologika