وکتورهای ویروسی در برابر غیرویروسی؛ دو رویکرد ژن‌درمانی 🦠

برای تحویل ماده ژنتیکی به سلول، دو دسته اصلی وکتور وجود داره که همیشه در کنکور با هم مقایسه می‌شن.

🔑 نکته کنکوری:

وکتورهای ویروسی (مثل AAV، لنتی‌ویروس): بازده ترنسفکشن بسیار بالا (چون از مکانیسم طبیعی عفونت استفاده می‌کنن)، اما ریسک ایمنی‌زایی بالا و ظرفیت حمل بار محدود.

وکتورهای غیرویروسی (نانوذرات، مثل LNP یا PBAE): ایمنی‌زایی پایین‌تر، ظرفیت بار بزرگ‌تر و تولید ساده‌تر، اما بازده ترنسفکشن معمولاً پایین‌تر از ویروس.

❓ تست: مهم‌ترین مزیت وکتورهای غیرویروسی (مانند نانوذرات) نسبت به وکتورهای ویروسی چیست؟
الف)ایمنی‌زایی پایین‌تر و ظرفیت حمل بار بزرگ‌تر
ب) بازده ترنسفکشن بالاتر
ج) استفاده از مکانیسم طبیعی عفونت ویروسی
د) عدم نیاز به هیچ کریر اضافه


✅ پاسخ تشریحی: گزینه «الف» صحیح است. وکتورهای غیرویروسی به دلیل نداشتن پروتئین‌های ویروسی، ریسک پاسخ ایمنی و التهابی کمتری ایجاد می‌کنن و محدودیت اندازه ژن قابل‌حمل کمتری دارن؛ در عوض، بازده ترنسفکشن‌شون معمولاً پایین‌تر از وکتورهای ویروسیه که این نقطه‌ضعف اصلی‌شونه.




لینک گروه
https://t.me/nanotecnologika