دانشگاهی که سکوت را آموخت
یادداشتی از دکتر جلیل صحرایی (عضو هیئت علمی گروه فیزیک دانشگاه رازی)
بزرگ‌ترین بحران دانشگاه امروز کمبود بودجه، کمبود ساختمان، کمبود تجهیزات یا حتی کمبود نیروی انسانی نیست، بزرگ‌ترین بحران، مرگ تدریجی روح دانشگاه و حاکم شدن سکوتی فراگیر بر آن است.
بزرگ‌ترین بحران دانشگاه امروز کمبود بودجه، کمبود ساختمان، کمبود تجهیزات یا حتی کمبود نیروی انسانی نیست، بزرگ‌ترین بحران، مرگ تدریجی روح دانشگاه و حاکم شدن سکوتی فراگیر بر آن است.
در این دانشگاه دیگر کمتر کسی جرأت می‌کند نظر خود را بیان کند. از یک پیام تسلیت ساده برای همکاری که عزیزی را از دست داده تا نقد یک تصمیم مدیریتی، همه چیز در سکوتی سنگین فرو رفته است. گویی اظهار نظر کردن به عملی پرهزینه تبدیل شده و بسیاری آموخته‌اند که برای حفظ موقعیت، سکوت بهترین گزینه است.
در برابر انتقادها سکوت می‌کنیم، در برابر خطاها سکوت می‌کنیم، در برابر بی‌عدالتی‌ها سکوت می‌کنیم و حتی در برابر تحقیر شأن دانشگاه نیز سکوت می‌کنیم. کار به جایی رسیده است که گاه یک «لایک» یا یک اظهار نظر ساده نیز نیازمند محاسبه و مصلحت‌اندیشی است.
مگر دانشگاه قرار نبود خانه اندیشه و نقد باشد؟ مگر استاد دانشگاه قرار نبود پرسشگر باشد؟ مگر کارمند دانشگاه قرار نبود نسبت به سرنوشت نهادی که در آن کار می‌کند احساس مسئولیت داشته باشد؟
واقعیت تلخ این است که ...
ادامه یادداشت
___
نامه فرهنگ رازی- پایگاه تحلیلی فرهنگی دانشگاه رازی
@namehyefarhang
Post #646
153
- 👍 3