با یاد استاد محمد رضا شجریان
اول مهر، زاد روز آرام جانِ عاشقان موسیقی ایرانی است. جانِ عشّاقش برای آن افتخار آفاق هنوز بی قرار است و فریادِ بی تو به سر نمی‌شود سر می‌دهند.
ما سرّ عشق را از دهان تو شنیده‌ایم و از چشمه‌ی نوش تو سیراب شده‌ایم. در این روزگار بیداد و جفا به یاد تو آهنگ وفا سر می‌دهیم . در عشق تو دلی عاشق تر از دل مجنون داریم. در آسمان عشق تو بال گشاده‌ایم و چون قاصدک خود را به دست باد صبا سپرده‌ایم تا پیام نسیم را در گوش دلشدگان زمزمه کنیم.
جانان مایی و ما تا هستیم سر بر آستان جانان داریم. آن گاه که تو همنوا با بم مویه سر دادی و ساز قصه‌گویِ غصّه‌های زلزله‌زدگان شدی ما خلوت گزیده‌گان در خلوت خویش با نوای تو بر خفتگان وادیِ شب، سکوت، کویر اشک ریختیم.
بعد از تو چهار فصل سال حال ما زمستان است و نصیب ما از بزم شادخواران جام تهی است. هر بار که سپیده سر می‌زند به یاد ایّام با تو، گوش به پیام نسیم صبحگاهی می‌سپاریم و با آواز همایون مثنوی زمزمه می‌کنیم که گقتی بودی که بیایم چو به جان آیی تو، من به جان آمده‌ام پس تو چرا می‌نایی؟
تو به ما آموختی که چگونه می‌توان گلبانگ سربلندی بر آسمان زد. ای مرغ خوشخوان، تو گفتی که دنبال حل معمای هستی نباشیم زیرا زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست.
مگر با مهرماه پیوند مهر بسته بودی که در مهر آمدی و عمری مهرورزیدی و سرود مهر سردادی و در مهر رخت از این خاکدان غم بربستی و سرو چمانِ قامت تو در خاک خفت.
باور نمی‌کنم که ساز خاموش باشد حنجره‌ای که عمری پیغام اهل دل را در گوش گنبد مینا طنین‌انداز کرده است. آری عشق داند که هر گز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.
احمد رضا نادری
https://t.me/Naglemaani
Post #2066
262