✅ ساعت‌های‌تلف‌شده
✍ سرمقاله #ثريا_صفری در شماره ۲۲۲۹ روزنامه #نقدحال
همكارم با شوق فراوان، خبر مديرعامل شركت توزيع برق كرمانشاه كه گفته بود خاموشي‌ها پايان يافته را در پيشاني صفحه‌ي اول روزنامه گذاشت و گفت اين خبر مهم است. مكث كردم و گفتم حتما مهم است. گفت: چند ماه، تمام برنامه‌هاي كاري‌مان به هم ريخت و هر روز دو ساعت در دفتر روزنامه منتظر مي‌شديم تا برق را وصل كنند. گفتم درست مي‌گويي هر روز در محيط كار، دو ساعت از عمرمان، هدر شد. خبرها را كه رصد مي‌كردم ديدم وزير نيرو گفته ممكن است در زمستان هم خاموشي داشته باشيم. به همكارم گفتم: چندان دل‌خوش نباش ممكن است در زمستان هم قطعي برق داشته باشيم. آهي كشيد و به كارش ادامه داد. انگار حرفي براي گفتن نداشت يا شايد داشت و تكرارش را بي‌فايده مي‌دانست. حساب كنيد عمر ايرانيان و زمان طلايي زندگي‌‌شان چگونه تلف مي‌شود؛ منتظرماندن براي وصل برق و ادامه‌ي كار و زندگي، ايستادن در صف‌هاي خريد كالابرگ از فروشگاه‌ها، صف‌هاي بنزين، ايستادن در ترافيك به‌دليل غير استانداردبودن خيابان‌ها، انتظار در مطب پزشكان متخصص و داروخانه‌ها و هزار يك معطلي كه مي‌توانستند از زندگي ملت ايران، حذف شوند. اما نه تنها از صف‌ها كم نمي‌شود بلكه هر روز، مساله‌ي تازه‌اي به‌وجود مي‌آيد كه براي دستيابي به آن بايد در صف ايستاد. دولت الكترونيك و وقت‌هاي اينترنتي هم دردي از مردم دوا نمي‌كند. فرض كنيد چند روز طول مي‌كشد تا بيماري بتواند وقت اينترنتي بگيرد اما وقتي به درمانگاه، بيمارستان يا كلينيك مراجعه مي‌كند، چندين ساعت معطل مي‌شود تا نوبت‌اش برسد. خدماتي كه مردم در ازاي پرداخت ماليات، دريافت مي‌كنند قابل مقايسه با بعضي از كشورهاي توسعه‌نيافته نيست. مي‌گويند از ناوگان حمل‌و‌نقل عمومي استفاده كنيد تا مصرف بنزين كاهش پيدا كند و ترافيك در سطح شهر، كم شود. اما تعداد اتوبوس‌هاي شهري و ميزان معطلي مردم در ايستگاه‌ها را در نظر نمي‌گيرند. اين واقعيت تلخ را نمي‌توان حاشا كرد كه برنامه‌هاي مسوولان فقط بر روي كاغذ، ثبت و ضبط مي‌شود اما در عمل، كاري براي رفاه مردم انجام نمي‌گيرد. برنامه‌هاي رفاهي و خدماتي كه بايد زندگي را براي ايرانيان، تسهيل كند و از هدررفت ساعت‌هاي ارزشمند عمرشان، جلوگيري كند يا به‌صورت كامل، عملي نشده‌اند يا اساسا در حد حرف و پيشنهاد، باقي مانده‌اند. تا وقتي لحظات زندگي مردم، اهميت نداشته باشد، خبري از رشد و توسعه‌يافتگي نيست. اساس توسعه‌يافتگي، استفاده از ظرفيت‌هاي علمي و عملي براي ارج‌نهادن به عمر مفيد آدم‌هاست. كشوري كه قطارش ثانيه‌اي تاخير ندارد و افسار زمان را در دست مي‌گيرد تا به بيراهه نرود، توسعه پيدا مي‌كند و ما اندر خم يك كوچه‌ايم.
@naghdehall
Post #201131
61
- ❤ 4
- 👍 3
- 👏 2