عزیزان بسیاری لطف داشتند و پی دی اف را منتشر کردند و یا خاطرات خود از رمضان را نوشتند؛ الله جزای خیرشان بدهد.

اما چون عجله داشتم و نمی‌خواستم وقت مناسب انتشار «پی دی اف» را از دست دهم، چند نکته مهم را از قلم انداختم که همینجا به شکل مختصر خواهم گفت:

در حقیقت چیزی که جا گذاشته بودم، استدلال به آیات قرآن در این باره یعنی بزرگداشت شعائر الهی بود. طبق قرآن، بزرگداشت شعائر و اوامر الهی و اهمیت دادن به آن نشانه تقوای دل است. الله متعال می‌فرماید:

{ذَلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ} [حج: ۳۲]

(این است [فرمان الله]، و هر کس دستورهای دینی و الهی را بزرگ بشمارد، یقیناً این [بزرگداشت، نشانه‌ای] از پرهیزگاری دل‌هاست).

بدون ‌شک توجه به شعائر خداوند و فرایض او و آماده کردن خود و محیط زندگی و خانواده برای آن نشانه بزرگداشت شرع و دستورات آن است. اگر کسی برای فلان جشن غیر مشروع خود را آماده می‌کند نیتش سرگرمی و تفریح و همراه شدن با موج جامعه و کلی نیت پراکنده دیگر است. اما رمضان چه؟ عید رمضان چطور؟ موسم حج چطور؟ این‌ها دیگر جشن محصول و بازار و شکم و سرگرمی نیست. این مناسبت‌ها مستقیما به شعائر و اوامر الهی مربوط است و عاملی جز تقوای دل ندارد.

اما عزیزان توجه داشته باشید که پاداش این بزرگداشت، بزرگداشت است و «جزا از جنس عمل است» و آنکه شعائر پروردگار را گرامی بدارد، این به سربلندی خودش نزد الله متعال ختم می‌شود:

{إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَن يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ} [بقره: ۱۸۵]

(«صفا» و «مروه» از نشانه‌های [ظاهریِ شریعتِ] الله است؛ پس هر کس که حج خانه [کعبه] یا عمره به جای می‌آورد بر او گناهی نیست که طواف [= سعی] بین آن دو را [نیز] انجام دهد [و این کار، از رفتارهای جاهلیت تلقی نمی‌گردد]؛ و کسی که به میلِ خود کارِ نیکی انجام دهد، [بداند که] بی‌تردید، الله سپاس‌گزار و داناست).

می‌بینید که پروردگار متعال تلاش ما را شکر می‌گزارد! و این پاداش اجرای امر و انجام نیکوی آن است. پاداش اجرای نیکو و بزرگداشت امر الله، گرامی‌داشت و شکر از سوی اوست. پاداشی از جنس تلاش.