🔸«ما هرگز در برابر بی‌عدالتی سکوت نخواهیم کرد.» این جمله‌ای بود که اد میلیبند، وزیر خارجه بریتانیا، هنگام معرفی تدابیر جدید علیه اسرائیل در کنفرانس حزب کارگر اعلام کرد.
اما وقتی قربانیان، شهروندان کشور یهودی اسرائیل هستند، میلیبند ناگهان محتاط می‌شود. در مواجهه با تلاش برای کشتار جمعی مسافران یک پرواز فلای‌دبی به مقصد تل‌آویو، او به این اظهارنظر خنثی بسنده کرد: «عمیقاً نگران حادثه‌ای هستم که در پرواز فلای‌دبی به مقصد اسرائیل رخ داد.»
بالاخره، موضوع فقط تلاش آشکار برای قتل ۱۷۴ نفر بود، نه ساخت خانه‌های جدید در نزدیکی دریای مرده!
وزیر خارجه بریتانیا با محکوم کردن حماس، صرفاً ادای احترام به موضع اخلاقی کرد، اما بلافاصله توضیح داد که اسرائیل مرتکب پاکسازی قومی و جنایات جنگی می‌شود. در عمل، اشاره به حماس فقط وضعیت را بدتر کرد؛ زیرا او این سازمان تروریستی وحشی را با دولت اسرائیل که در حال دفاع از خود در برابر آن بود، هم‌تراز قرار داد.
میلیبند زمانی که ایرانیان هزاران نفر از مردم خود را در خیابان‌ها قتل‌عام کردند، سکوت نکرد. برعکس، با صدای بلند موضع گرفت، اما علیه هرگونه واکنش. او بود که در نشست کابینه بریتانیا، در آستانه عملیات «خشم حماسی»، رهبری مخالفت با اجازه استفاده آمریکا از پایگاه‌های نظامی بریتانیا برای حمله به رژیم آیت‌الله‌ها را بر عهده داشت.
همین هفته گذشته نیز او در سازمان ملل با عباس عراقچی، وزیر خارجه ایران، دیداری دوستانه داشت.
چرچیل خوش‌شانس بود که وزیر خارجه‌ای نداشت که با فون ریبنتروپ دیدار کند و مانع استفاده روزولت از پایگاه‌های لندن برای آماده‌سازی عملیات پیاده‌سازی نیروها در روز دی (D-Day) شود.
اگر میلیبند واقعاً باور دارد که «هرگز در برابر بی‌عدالتی و پاکسازی قومی سکوت نخواهد کرد»، چگونه همچنان به تقویت تشکیلات خودگردان فلسطین ادامه می‌دهد؛ نهادی که قوانینش فروش زمین به یهودیان را ممنوع می‌کند؟ (بله، این ممنوعیت شامل خود اد میلیبند نیز می‌شود.)
چگونه او برای تشکیلات خودگردانی تلاش می‌کند که در واقع خواهان ایجاد دو کشور است: یکی فلسطین، بدون حتی یک یهودی، و دیگری اسرائیل، کشوری متعلق به تمام شهروندانش؟
آیا میلیبند، با آن حساسیت بی‌حدوحصرش نسبت به جان انسان‌ها، تاکنون تلفنی بر سر رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین فریاد زده است؟ آن هم به‌خاطر قانونی که ۷ درصد بودجه تشکیلات را به قاتلان یهودیان اختصاص می‌دهد؛ قانونی که بر اساس آن، هرچه بیشتر آدم بکشید، پول بیشتری دریافت می‌کنید؟
آیا او تاکنون بودجه کمک‌ها را متوقف کرده تا نظام آموزشی فلسطینی در کرانه باختری دست از آموزش چنین مسائلی در مدارس بردارد؟ برای مثال، تمرین ریاضی پایه سوم با این مضمون:
«احمد سه خوک صهیونیست را کشت و محمد چهار خوک صهیونیست را. آن‌ها روی‌هم چند نفر را کشتند؟»
بله، میان رود اردن و دریای مدیترانه تلاشی برای پاکسازی قومی در جریان است و این تلاش از سوی فلسطینیان علیه یهودیان صورت می‌گیرد.
خط مستقیمی از کشتار ۷ اکتبر تا تحریک به خشونت در نظام آموزشی یهودا و سامره، پرداخت پول به قاتلان و این واقعیت وجود دارد که بیشتر مردم تشکیلات خودگردان فلسطین از قتل حمایت می‌کنند.
میان اسرائیل و بریتانیا درباره آینده یهودا و سامره اختلاف‌نظری شدید وجود دارد. این یک مناقشه سیاسی مشروع است.
خشونت افراط‌گرایان یهودی علیه فلسطینیان در کرانه باختری نیز وجود دارد. این پدیده‌ای نفرت‌انگیز است، هرچند حتی در کرانه باختری هم بدترین نمونه خشونت محسوب نمی‌شود.
سازمان‌های تروریستی فلسطینی هر روز تلاش می‌کنند اسرائیلی‌ها را به قتل برسانند، اما میلیبند زحمت محکوم کردن آن را به خود نمی‌دهد.
حزب کارگر، نه در شعار بلکه در عمل، به‌طور مستمر برای حفظ حاکمیت حماس در غزه تلاش کرده است؛ حتی پس از جنایات ۷ اکتبر. این حزب بارها خواستار توقف جنگ پیش از نابودی این سازمان تروریستی شده است.
اکنون نیز تمام تلاش خود را برای ایجاد یک دولت تروریستی در فاصله پنج دقیقه‌ای از اورشلیم و تل‌آویو به کار گرفته است.
جای تعجب نیست که هیچ دولتی در اسرائیل پس از انتخابات اکتبر، فارغ از اینکه تا چه اندازه چپ‌گرا باشد، نمی‌تواند اجازه تشکیل چنین کشوری را بدهد. وقتی این کشور یهودیان را قتل‌عام کند، میلیبند تمام تلاش خود را خواهد کرد تا اسرائیل را از مقابله با آن بازدارد.
اگر کسی اخبار جهان را صرفاً از حساب توییتری وزیر خارجه بریتانیا دنبال کند، ممکن است تصور کند بزرگ‌ترین امپراتوری شرارت در جهان اسرائیل است و پس از فاصله‌ای بسیار زیاد، روسیه، ایران و شاید کره شمالی قرار دارند.
دلیل این حمله به کشور یهودی، سیاسی است: قدرت گرفتن حزب سبز با مواضع به‌شدت «ضدصهیونیستی» آن. به همین دلیل، هم‌زمان با آغاز فصل کنفرانس‌های حزبی، کارزار علیه اسرائیل شدت گرفت.
میلیبند برای متوقف کردن سبزها، از هیچ چراغ قرمزی عبور نخواهد کرد.
اگر حزب کارگر را جانشینان هارولد ویلسون، تونی بلر و گوردون براون رهبری می‌کردند، مشغول حرکت به سمت مرکز سیاسی و رسیدگی به امور شهروندان عادی بریتانیا بود.
این حزب به‌جای آن، باید درگیر ریشه‌کن کردن یهودستیزیِ در حال گسترش در بریتانیا می‌بود و تمام تلاش خود را می‌کرد تا چهار نماینده مستقلِ «حامی غزه» که در انتخابات ۲۰۲۴ انتخاب شدند، در انتخابات بعدی شکست بخورند.
اما حزب کارگر کنونی وارث جرمی کوربین است. موضع امروزی آن باید حزب را وادار کند بابت اخراج کوربین از صفوف خود عذرخواهی کند؛ زیرا امروز، کوربین‌های بسیاری در درون حزب کارگر حضور دارند.
میلیبند نخستین یهودی نیست که با خرسندی انگشت اتهام نادرست را به سوی مردم خود نشانه می‌رود.
اگر او به اورشلیم سفر کند، باید مراقب اعتراض‌ها و هو کردن‌های مردم علیه خود باشد. اگر به رام‌الله برود و دیگر از تدابیر امنیتی ویژه وزیر خارجه بریتانیا برخوردار نباشد، به‌عنوان یک یهودی باید از خطری بسیار بزرگ‌تر بترسد.
منبع: روزنامه تلگراف بریتانیا
توجه: متن بالا ترجمه مقاله‌ای جدلی و دارای موضع‌گیری سیاسی صریح است؛ ادعاها و ارزیابی‌های نویسنده به‌عنوان دیدگاه او ترجمه شده‌اند، نه واقعیت‌های مستقلاً تأییدشده.
@mwarmonitor