مرکز مطالعات آذربایجان

🔺 ادامه... 🔻

🔹 امضای مشترک: از تل‌آویو تا باکو
▫️ این تکنیک، سابقه‌ای طولانی در کارنامه موساد دارد. در ادبیات امنیتی و حقوق بشری، موارد متعددی از فلسطینیانی ثبت شده که سال‌ها در زندان‌های اسرائیل بودند، در دوره حبس به‌طور سیستماتیک از درمان محروم شدند، و پس از آزادی—در فاصله‌ای کوتاه—به دلایل «طبیعی» یا «نامشخص» جان باختند. در برخی موارد، خانواده‌ها و نهادهای حقوقی از «سموم دیراثر»، «داروهای دستکاری‌شده» و «بیماری‌های ناگهانی و بی‌سابقه» سخن گفته‌اند. اثبات حقوقی در هر پرونده، دشوار و گاه ناممکن است؛ اما الگو، خودش شهادت می‌دهد.

▫️ نکته کلیدی اینجاست: این شیوه، یک «تصادف» یا «بدشانسی» فردی نیست. یک دکترین است. دکترینی که در آن، مرگ طبیعی به‌عنوان ابزار حذف طراحی می‌شود؛ به‌گونه‌ای که هم قربانی را از میان بردارد، هم ردپای انتساب را پاک کند. موساد در این زمینه، پیشگام و صاحب‌سبک شناخته می‌شود — چه در ترورهای هدفمند با سم، چه در ایجاد شرایطی که مرگ را «طبیعی» جلوه دهد.

▫️ حالا به باکو برگردیم. آنچه در آذربایجان رخ می‌دهد، در ظاهر یک الگوی داخلی به نظر می‌رسد: محرومیت از درمان، تأخیر در تشخیص، مرگ در حبس یا پس از آزادی. اما وقتی به ساختار امنیتی این کشور نگاه می‌کنیم، تصویر متفاوتی آشکار می‌شود.

▪️ آذربایجان، بر پایه گزارش‌های متعدد—از جمله گزارش CNN در ژوئن ۲۰۲۶—میزبان حضور نهادهای امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل است. استقرار نیروهای ویژه، کارکنان موساد، و تیم‌های عملیاتی در خاک آذربایجان، دیگر یک ادعای حاشیه‌ای نیست. خودِ دولت آذربایجان، این گزارش را «بی‌اساس» خواند؛ اما همان واکنش تند، نشانه‌ای از حساسیت فوق‌العاده باکو نسبت به این موضوع بود.

▪️ آذربایجان، از نظر تسلیحاتی، به‌شدت به اسرائیل وابسته است. حدود ۷۰ درصد واردات تسلیحات این کشور از اسرائیل تأمین می‌شود. این وابستگی، فقط یک رابطه خریدار-فروشنده نیست. یک رابطه ساختاری است که در آن، نهادهای امنیتی و نظامی آذربایجان، در چارچوبی آموزش می‌بینند، تجهیز می‌شوند و عمل می‌کنند که طراحی آن، بیرون از باکو انجام شده است.

▪️ و مهم‌تر از همه: الگوی رفتاری. وقتی تکنیکی—با همان امضا، همان مکانیسم، همان قابلیت انکار—در دو جغرافیای متفاوت تکرار می‌شود، و یکی از آن دو جغرافیا میزبان حضور عمیق نهاد امنیتی دیگری است، استنتاج منطقی این است که این تکرار، تصادفی نیست. این، انتقال دکترین است. انتقال یک «متد» که در آن، حذف فیزیکی با ظاهر طبیعی، به یک ابزار استاندارد تبدیل شده است.

▫️ این استنتاج، ادعای اثبات‌شده حقوقی نیست. اما یک استنتاج تحلیلی با شواهد قوی است. تفاوت این دو، مهم است: اگر نگوییم که «موساد مستقیماً هر مورد را مدیریت کرده است»؛ با اغماض هرچه تمام‌تر باید بگوییم الگویی که در باکو جریان دارد، با الگویی که در تل‌آویو طراحی شده، یکسان است—و این یکسانی، در شرایطی رخ می‌دهد که نهادهای امنیتی دو کشور، در هم تنیده‌اند.

▫️ اگر این را بپذیریم، آن‌وقت معنای «مرگ‌های پس از آزادی» در آذربایجان تغییر می‌کند. این مرگ‌ها، دیگر صرفاً محصول یک سیستم سرکوب داخلی نیستند. آن‌ها محصول یک دکترین وارداتی‌اند—دکترینی که در آن، حذف مخالفان سیاسی و مذهبی، با کمترین هزینه سیاسی و بیشترین قابلیت انکار انجام می‌شود.

▫️ و اینجاست که پرسش بنیادین مطرح می‌شود: اگر تکنیک از بیرون آمده، آیا مدیریت هم از بیرون می‌آید؟ پاسخ احتمالی را به مخاطبین می‌سپاریم. اما آنچه مسلم است، این است که سیستم امنیتی باکو، در چارچوبی عمل می‌کند که امضای آن، موساد است. و همین، برای درک ماهیت این مرگ‌ها، کافی است.

🔹 نباید از این الگوی مهم به راحتی گذشت...
▫️ این شیوه کارآمدتر از ترور آشکار است. ترور آشکار، قربانی می‌سازد و محکومیت بین‌المللی به همراه دارد. اما «مرگ بر اثر بیماری» در زندان یا پس از آزادی، قابلیت انکار دارد: «او بیمار بود»، «درمان انجام شد»، «مرگ طبیعی بود». این همان چیزی است که به آن اشاره شد: حذف تدریجی کسانی که «دیندار»، «سیاسی» هستند و یا به عبارتی «تحلیل دقیق» دارند. و همین، آن را خطرناک‌تر از ترور آشکار می‌کند؛ زیرا هم مؤثرتر است، هم قابل انکارتر.

🔹 جمع‌بندی:
▫️ آنچه در روزهای اخیر دیده شد، مرگ‌های موردی نبودند؛ نشانه‌ای از یک الگوی ساختاری بودند: محرومیت سیستماتیک از درمان، تأخیر در تشخیص و مداوا، و در نهایت مرگ—گاهی در زندان، گاهی در فاصله کوتاهی پس از آزادی. آمار سه‌دهه‌ای این الگو را تأیید می‌کند.

▫️ اما لایه عمیق‌تر ماجرا، جایی است که این الگو به یک دکترین امنیتی گره می‌خورد؛ دکترینی که پیش‌تر در کارنامه موساد شکل گرفته و امروز—در سایه هم‌تنیدگی نهادهای امنیتی باکو و تل‌آویو—در آذربایجان بازتولید می‌شود. اینکه آیا این الگو شامل «ترور بیولوژیک» به معنای دقیق کلمه هم می‌شود یا نه، قابل بررسی و قطعاً قابل تأمل است. اما توجه داشته باشیم که نتایج برای قربانی و برای جامعه یکسان است: حذف فیزیکی، با ظاهر طبیعی.

▫️ و اگر تکنیک از بیرون آمده باشد، پرسش بعدی این است: مدیریت هم از بیرون می‌آید؟ این پرسشی است که پاسخ آن در ساختار امنیتی‌ای نهفته است که باکو را در مدار خود گرفته است. و همین، این مرگ‌ها را از یک «پرونده حقوق بشری» به یک مسئله راهبردی تبدیل می‌کند — مسئله‌ای که دیگر فقط به سرکوب داخلی مربوط نیست، بلکه به حاکمیت و استقلال تصمیم در آذربایجان نیز مربوط می‌شود.

➖➖➖➖➖
🌐 بله، تلگرام، ایتا، تیک‌تاک، ایکس
👇
🆔 @sardabir313

🗒 مرگ‌های پس از آزادی و پرسش «ترور بیولوژیک»؛ خوانش یک الگوی تکرارشونده

✍️ #ابوکاظم_حسنی

🔻 درگذشت عوض زینال‌لی، سردبیر خورال، پس از آزادی از زندان—آن هم بر اثر سرطان که به گفته خانواده‌اش در دوره حبس تشخیص داده شد و درمانش به تأخیر افتاد—یکی از نمونه‌های تکرارشونده‌ای است که پیام تسلیت حاج طالع باقرزاده از زندان به آن اشاره کرده است. باقرزاده در پیام خود زینال‌لی را «از معدود افرادی که جامعه را به خوبی می‌شناخت» توصیف کرده و دستگیری‌های مکرر او را ناشی از همین تحلیل دقیق دانسته است.

▫️ باید دقت داشته باشیم که این خبر، در بافت بزرگ‌تر، به الگویی اشاره می‌کند که سابقه‌ای چندده‌ساله دارد!!!

▪️ آمار موجود، تصادفی بودن این مرگ‌ها را دشوار می‌کند. بر اساس گزارش مؤسسه صلح و دموکراسی، در بازه ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶، ۵۲ زندانی سیاسی در آذربایجان جان باخته‌اند؛ و در بازه ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵، ۹ زندانی سیاسی در ماه‌های نخست پس از آزادی وفات کرده‌اند. این عدد دوم—مرگ در فاصله کوتاه پس از آزادی—دقیقاً همان الگویی است که اشاره کردیم.

➖ صبوحی سلیم‌اف، از اعضای حزب اسلامی آذربایجان، در مارس ۲۰۲۳ در دادگاه بر اثر سکته قلبی درگذشت—پس از ۵۳ روز اعتصاب غذا. خانواده‌اش گفتند که او پیش‌تر عمل قلب باز داشته و مرگش ناشی از «تصمیم ناعادلانه دادگاه» بوده است.
➖ واقف عبدالله‌اف، معاون پیشین حزب اسلامی، در ژوئیه ۲۰۱۲ در زندان جان باخت.
➖ بایرام محمدوف، فعال جوان، پس از آزادی با عفو ریاست‌جمهوری، در مه ۲۰۱۷ در ترکیه مرده پیدا شد.
➖ البیی کریملی، فعال جوان، در دسامبر ۲۰۲۵ در زندان در شرایطی «نامشخص» جان باخت؛ مقامات آن را «خودکشی» خواندند اما بازرسان مستقل از دسترسی به شواهد محروم شدند.

🔹 مکانیسم: «مرگ طبیعی» به‌عنوان ابزار
▫️ نکته کلیدی این است که این مرگ‌ها در قالب «بیماری طبیعی» رخ می‌دهند—نه اعدام، نه ترور فیزیکی آشکار. همین ویژگی، آن‌ها را هم قابل انکار و هم غیرقابل ردیابی می‌کند.

▫️ سازوکار شناخته‌شده این است: محرومیت از درمان. گزارش‌های متعدد سازمان‌های حقوق بشری نشان می‌دهد که زندانیان سیاسی در آذربایجان به‌طور سیستماتیک از دسترسی به مراقبت پزشکی محروم می‌شوند. نرگس ابصلامووا، روزنامه‌نگار، چهار ماه از اسکن MRI و معاینات ضروری محروم بوده و وکیلش پاسخ دریافت کرده که درخواست «در انتظار تأیید از بالا» است. در مورد زینال‌لی نیز همسرش گفته که بیماری سرطان در دوره حبس تشخیص داده شد اما درمانش به تأخیر افتاد و همین باعث وخامت شد.

▫️ اگر این الگو را در کنار آمار مرگ‌های پس از آزادی بگذاریم، یک تصویر منسجم شکل می‌گیرد: زندانی سیاسی بیمار را در زندان نگه می‌دارند، درمان را به تأخیر می‌اندازند، و سپس—گاهی با آزادی—او را در وضعیتی رها می‌کنند که مرگش «طبیعی» به نظر برسد.

🔹 پرسش «ترور بیولوژیک»
▫️ اینکه آیا ترور بیولوژیک به معنای دقیق کلمه—تزریق عامل بیماری‌زا، دستکاری دارو، یا استفاده از سموم هدفمند—در کار است، شاید از نظر حقوقی قابل اثبات قطعی نباشد؛ اما آنچه قابل اثبات است، یک الگوی ساختاری است که نتیجه‌ای مشابه تولید می‌کند: مرگ قابل پیش‌بینی، اما غیرقابل انتساب.

▫️ تفاوت میان «ترور بیولوژیک» و «مرگ ناشی از محرومیت ساختاری از درمان» در نوع آن‌هاست، نه در نتیجه. در حالت اول، قصد مستقیم کشتن وجود دارد. در حالت دوم، قصد—یا حداقل سیاست—این است که زندانی، با سلامت فرسوده، به جامعه بازگردد؛ اما پیامد عملاً همان است: حذف فیزیکی، با ظاهر «طبیعی».

🔹 از مکانیسم تا امضا: چرا این الگو «طراحی‌شده» به نظر می‌رسد
▫️ تا اینجا، تصویر یک «سرکوب داخلی» است: دولتی که مخالفانش را در زندان نگه می‌دارد، از درمان محرومشان می‌کند، و در نهایت آن‌ها را—با سلامت فرسوده—ره می‌کند. این تصویر، اگرچه دردناک است، اما در بسیاری از نظام‌های اقتدارگرا یا دیکتاتور قابل مشاهده است. اما چند نکته، این تصویر را از یک «الگوی عمومی سرکوب» جدا می‌کند.

1️⃣ نکته اول: انتخاب قربانی:
در الگوی عمومی سرکوب، قربانی معمولاً کسی است که در کانون توجه بین‌المللی قرار دارد، یا اتهام امنیتی سنگینی دارد، یا درگیر فعالیت‌های خشونت‌آمیز بوده است. اما در اینجا، بسیاری از قربانیان—مانند زینال‌لی—کسانی هستند که «تحلیل دقیق» دارند، «جامعه را می‌شناسند»، و صرفاً به‌دلیل همین شناخت، خطرناک تلقی می‌شوند. این، یک معیار امنیتی است، نه صرفاً یک معیار سیاسی.

2️⃣ نکته دوم: زمان‌بندی:
در الگوی عمومی سرکوب، اگر دولتی بخواهد کسی را از میان بردارد، معمولاً در زندان این کار را می‌کند و با یک روایت رسمی—«خودکشی»، «سکته»، «بیماری ناگهانی»—پرونده را می‌بندد. اما در اینجا، ما با الگویی روبه‌رو هستیم که در آن، قربانی پس از آزادی می‌میرد. این یعنی قصد، صرفاً «حذف در زندان» نیست؛ مدیریت مرگ در بیرون از زندان است. و این، نشانه‌ای از یک طراحی پیچیده‌تر است: قربانی از چشم نهادهای حقوق بشری و رسانه‌ها دور می‌شود، پرونده‌اش از زندان خارج می‌شود، و مرگش به «اتفاقی» یا «بیماری» قابل انتساب می‌شود.

3️⃣ نکته سوم: قابلیت انکار:
در الگوی عمومی سرکوب، وقتی زندانی در زندان می‌میرد، حتی اگر روایت رسمی «خودکشی» باشد، خانواده و نهادهای حقوقی می‌توانند از زندان شکایت کنند، به مقامات قضایی مراجعه کنند، و پرونده را به جریان بیندازند. اما وقتی قربانی پس از آزادی می‌میرد، دیگر مسئولیتی بر گردن زندان نیست. مرگ در خانه، در بیمارستان، یا در یک کشور ثالث رخ می‌دهد. هیچ نهادی، پاسخگو نیست. این، یک «حذف بدون مسئولیت» است.

🔺 وقتی این سه نکته را کنار هم می‌گذاریم—انتخاب قربانی بر پایه «خطر تحلیلی»، مدیریت مرگ در بیرون از زندان، و قابلیت انکار کامل—تصویر تغییر می‌کند. این، دیگر یک «سرکوب معمول» نیست. یک دکترین است. دکترینی که در آن، مرگ طبیعی به‌عنوان ابزار حذف طراحی می‌شود؛ به‌گونه‌ای که هم قربانی را از میان بردارد، هم ردپای انتساب را پاک کند.

▫️ و این دکترین، امضای مشخصی دارد. امضایی که در آن، «بیماری» جایگزین گلوله می‌شود، «تأخیر در درمان» جایگزین شکنجه می‌شود، و «آزادی» جایگزین اعدام می‌شود. این امضا، در طول تاریخ، در کارنامه نهادهای امنیتی خاصی ثبت شده است. و همینجاست که باید از «شباهت» عبور کنیم و به «تکنیک» برسیم.

▫️ مسئله اصلی، «شباهت» نیست. مسئله، تکنیک است. تکنیکی که در آن، قربانی نه با گلوله از میان می‌رود، نه با طناب دار، نه با انفجار. او با «بیماری» از میان می‌رود. و همین «بیماری» است که آن را از هر ترور دیگری متمایز می‌کند — هم در روش، هم در قابلیت انکار.

🔻 ادامه در پست بعدی... 🔻

عنوان کتاب: جنگ روسیه–اوکراین: تاریخ، ژئوپلیتیک و جنگِ آینده

نویسنده: اورخان محمداف

به زبان آذری

این جنگ تنها برای تصاحب سرزمین نیست؛ بلکه مبارزه‌ای بر سر تاریخ و آینده است.
جنگ روسیه–اوکراین یکی از مهم‌ترین رویارویی‌های نظامی–سیاسی قرن بیست‌ویکم به شمار می‌رود. اهمیت این جنگ تنها به مناقشه ارضی میان روسیه و اوکراین محدود نمی‌شود. این جنگ تضادهایی را که طی سال‌ها در فضای پساشوروی انباشته شده بود آشکار کرده و هم‌زمان به تجربه‌ای بزرگ برای نشان دادن چگونگی تغییر ماهیت جنگ‌های مدرن تبدیل شده است.
در این کتاب، رویارویی روسیه و اوکراین از ریشه‌های تاریخی آن آغاز شده و در چارچوب جغرافیا، ژئوپلیتیک، اقتصاد، دین و مسائل هویتی به‌طور گسترده تحلیل می‌شود. همچنین نقش عواملی همچون پهپادها، هوش مصنوعی، جنگ الکترونیکی و اطلاعاتی، توان صنعتی و تاب‌آوری اجتماعی در میدان نبرد مدرن به‌طور جداگانه بررسی شده است.
این اثر به جنگ اوکراین نه صرفاً به‌عنوان یک رویارویی جاری، بلکه به‌عنوان نقطه عطفی بزرگ می‌نگرد که در آن شیوه‌های جنگی گذشته با فناوری‌های نظامی آینده روبه‌رو شده‌اند.

مرکز مطالعات آذربایجان

🗒 هورکوش-۲ و معماری در حال ساخت؛ خوانش یک خبر از آدکس ۲۰۲۶

✍️ #ابوکاظم_حسنی

🔻 امضای قرارداد فروش هواپیمای آموزشی HÜRKUŞ-II به آذربایجان، در حاشیه ششمین نمایشگاه ADEX-2026، اگر در قالب یک معامله تسلیحاتی دیده شود، بخش عمده ماجرا از دست می‌رود. HÜRKUŞ-II جنگنده نیست؛ هواپیمای آموزش پایه با موتور توربوپراپ است. اما همین ویژگی، آن را در جایگاه حلقه اول یک زنجیره قرار می‌دهد: خلبانی که روی آن آموزش می‌بیند، مسیر HÜRJET و در نهایت KAAN را طی می‌کند. یعنی قرارداد، پیش از هر چیز، سرمایه انسانی نیروی هوایی را هدف گرفته؛ گامی کم‌سر‌و‌صدا که ذیل «آموزش» به‌راحتی قابل توجیه است.

🔹 چرا این خبر در این بافت معنا دارد؟
▫️نمایشگاه آدکس امسال رکورددار بود: ۲۷۰ شرکت از ۲۹ کشور، ۴۵ هیئت خارجی از ۳۳ کشور، و برای نخستین بار یک تالار کامل به نمایشگاه ملی آذربایجان اختصاص یافت. در همین چارچوب، وزارت دفاع آذربایجان مجموعه‌ای از قراردادها با شرکت‌های ترکیه‌ای—ASELSAN، BAYKAR، ROKETSAN و TUSAŞ—به ارزش بیش از ۵۰۰ میلیون دلار امضا کرد که ۱۴ فروند HÜRKUŞ-II نیز بخشی از آن بود. پشتوانه مالی این مسیر هم روشن است: بودجه دفاعی ۲۰۲۵ آذربایجان با حدود ۲۳ درصد رشد به ۸.۱ میلیارد منات رسید. آموزش، صنعت و بودجه—سه لایه‌ای که در کنار هم، تصویری فراتر از «یک خرید» می‌سازند.

🔹 تفاوت «تولید» و «خرید»
▫️پرسش اصلی این است: باکو چرا این همه به سمت تسلیحات می‌رود؟
پاسخ رسمی باکو («تثبیت نتایج»، «تقویت توان دفاعی»، «حفاظت از مرزها») با آنچه در سطح ساختاری رخ می‌دهد، لزوماً یکی نیست. اگر به ترکیب خریدها نگاه کنیم—سامانه راداری Alp 100، مهمات هوشمند Mızrak، سامانه دفاع ساحلی Barbaros، پهپادهای Bayraktar—الگویی دیده می‌شود که بیش از حفاظت از مرز به بازتعریف عمق راهبردی شبیه است. مهم‌تر از خرید، حرکت تدریجی به سمت شریک تولید است: تأسیس کارخانه ASELSAN در نخجوان و توافق‌های تولید مشترک، در بلندمدت استقلال عملیاتی ایجاد می‌کند که صرفِ خرید تسلیحات آن را نمی‌سازد.

🔹 «حساسیت‌زدایی» و زمان‌بندی آن
▫️نکته‌ای که باید برجسته شود، همین است. آنچه قابل مشاهده است: افزایش تماس‌های نظامی-دیپلماتیک ایران و آذربایجان—سفر وزیر دفاع ایران به باکو در فوریه ۲۰۲۶، گفت‌وگوی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران با همتای آذربایجانی در حاشیه ADEX-2026، و رشد مبادلات تجاری دو کشور. این تماس‌ها را می‌توان «عادی‌سازی» خواند. اما اگر به زمان‌بندی نگاه کنیم—هم‌زمانی این تماس‌ها با اوج‌گیری خریدهای تسلیحاتی و گسترش همکاری باکو با ترکیه و اسرائیل—تفسیر دیگری هم ممکن است:
مدیریت تنش یا همان «حساسیت‌زدایی»، برای کاهش احتمال واکنش ایران در برابر تحولات ساختاری‌ای که در حال وقوع است. باکو هم‌زمان روابط نظامی خود با اسرائیل را حفظ کرده—گزارش CNN در ژوئن ۲۰۲۶ درباره استقرار مخفیانه نیروهای اسرائیلی در جریان جنگ ۴۰ روزه، که باکو آن را «کاملاً بی‌اساس» خواند. این هم‌زمانی، خودش یک شاخص تحلیلی است.

🔹 جمع‌بندی:
▫️آنچه در ADEX-2026 و در قرارداد HÜRKUŞ-II قابل مشاهده است، یک «تهدید آنی» نیست، بلکه یک معماری در حال ساخت است—معماری‌ای که حلقه‌هایش یکی‌یکی به هم وصل می‌شوند:
آموزش خلبان، صنعت دفاعی، بودجه پایدار، و مشروعیت‌بخشی بین‌المللی از طریق نمایشگاه. هیچ‌یک از این گام‌ها به‌تنهایی تهدید نیست؛ اما در یک توالی قرار می‌گیرند و الگویی می‌سازند که باید جدی گرفته شود—خارج از نگاه توطئه‌ای اثبات‌شده، باید آن را به‌عنوان یک مسیر ساختاری که در حال شکل‌گیری است. تماس‌های هم‌زمان ایران و آذربایجان، اگر «حساسیت‌زدایی» باشند، خود نشانه‌ای از آگاهی دو طرف به حساسیت این معماری است. اما آگاهی، به‌تنهایی، جایگزین راهبرد نمی‌شود.

➖➖➖➖➖
🌐 بله، تلگرام، ایتا، تیک‌تاک، ایکس
👇
🆔 @sardabir313

📰 امضای قرارداد فروش هواپیمای آموزشی «HÜRKUŞ-II» به آذربایجان؟!

🔻 قرارداد فروش هواپیماهای آموزشی «HÜRKUŞ-II» به آذربایجان امضا شد.

▫️ این خبر را نماینده شرکت «Turkish Aerospace» به Trend اعلام کرد.

▪️ وی خاطرنشان کرد که این هواپیما پیش‌تر به کشورهای دیگر نیز صادر شده است و در روزهای گذشته نیز نسخه متفاوتی از آن را به نیروی هوایی ترکیه تحویل دادیم.

▫️ ششمین نمایشگاه بین‌المللی دفاعی آذربایجان «ADEX-2026» و پانزدهمین نمایشگاه بین‌المللی امنیت داخلی، حفاظت و تجهیزات نجات «Securex Caspian» آغاز به کار کرده است.

▪️ در مجموع، بیش از ۲۷۰ شرکت از ۲۹ کشور حضور خود را در نمایشگاه‌های ADEX و Securex Caspian تأیید کرده‌اند. تاکنون ۴۵ هیئت خارجی از ۳۳ کشور برای شرکت در نمایشگاه ثبت‌نام کرده‌اند.

▫️ کشورهای نمایندگی‌شده در هیئت‌ها عبارتند از: آمریکا، بلاروس، بحرین، امارات متحده عربی، بریتانیا، کره جنوبی، چک، افغانستان، گرجستان، اردن، عراق، اسرائیل، ایتالیا، قزاقستان، قرقیزستان، لتونی، مالزی، مراکش، مونته‌نگرو، نیجریه، ازبکستان، پاکستان، روسیه، صربستان، عربستان سعودی، اسلواکی، سودان، قبرس شمالی، ترکیه، ترکمنستان، اوکراین، اوگاندا و ویتنام.

▪️ علاوه بر این، ۱۴ کشور شامل آمریکا، آذربایجان، بلاروس، بریتانیا، چک، چین، اسرائیل، ایتالیا، پاکستان، رومانی، روسیه، اسلواکی، ترکیه و ازبکستان با غرفه ملی در نمایشگاه‌ها حضور دارند.

▫️ یکی از نوآوری‌های اصلی ADEX 2026، اختصاص تالار چهارم مرکز نمایشگاهی باکو برای نخستین بار به نمایشگاه ملی است.

🔗 منبع: Trend

➖➖➖➖➖
🌐 بله، تلگرام، ایتا، تیک‌تاک، ایکس
👇
🆔 @sardabir313

📰 نمایش محصولات شرکت‌های دفاعی رژیم صهیونیستی در نمایشگاه ADEX 2026 باکو

🔻 شرکت‌های دفاعی رژیم صهیونیستی IAI و Plasan پس از اعمال محدودیت‌ها در برخی کشورهای اروپایی، از جمله فرانسه، محصولات خود را در نمایشگاه بین‌المللی صنایع دفاعی ADEX 2026 در باکو به نمایش گذاشتند.

▫️ در فهرست رسمی شرکت‌کنندگان این نمایشگاه که از ۳۰ سپتامبر تا ۲ اکتبر در باکو برگزار می‌شود، نام شرکت‌های Israel Aerospace Industries (IAI) و Plasan دیده می‌شود. رژیم صهیونیستی همچنین در میان کشورهایی است که با غرفه ملی در ADEX 2026 حضور دارد.

▫️ شرکت IAI اعلام کرده است که در غرفه شماره 2A330 این نمایشگاه حاضر است و سیستم‌های پدافند هوایی و موشکی، هشدار زودهنگام، جنگ الکترونیک، ضربه دقیق و فناوری‌های فضایی خود را ارائه می‌دهد.

▫️ از جمله سیستم‌های برجسته این شرکت در نمایشگاه می‌توان به سامانه پدافند هوایی BARAK MX، خانواده سیستم‌های جنگ الکترونیک SCORPIUS، رادارهای هشدار زودهنگام، سامانه ضربه دقیق LORA و انواع مهمات اشاره کرد. IAI همچنین اعلام کرده که AIR LORA و ماهواره مخابراتی MCS را برای نخستین بار در ADEX رونمایی خواهد کرد.

▫️ حضور شرکت‌های دفاعی رژیم صهیونیستی در نمایشگاه باکو پس از آن صورت می‌گیرد که در ژوئن گذشته، دولت فرانسه در نمایشگاه Eurosatory 2026 پاریس محدودیت‌هایی علیه حضور رسمی این رژیم اعمال کرد و اجازه برپایی غرفه ملی به آن نداد. بر اساس گزارش‌ها، غرفه ۱۴ شرکت اسرائیلی نیز بسته شد.

▫️ IAI علاوه بر نمایش محصولات، از تمایل خود برای گسترش همکاری با آذربایجان از طریق انتقال فناوری، تولید محلی و شرکت‌های مشترک خبر داده است. یکی از نمونه‌های همکاری موجود، مرکز تعالی «Vistar» است که IAI آن را با همکاری آژانس نوآوری و توسعه دیجیتال و آژانس فضایی آذربایجان ایجاد کرده است.

▫️ در ADEX 2026 در کنار رژیم صهیونیستی، ترکیه نیز با شرکت‌های Roketsan، ASELSAN و TUSAŞ حضور گسترده‌ای دارد. از دیگر شرکت‌کنندگان می‌توان به Leonardo از ایتالیا، Excalibur Army از چک، EDGE Group از امارات و INDRA از اسپانیا اشاره کرد.

▫️ در این نمایشگاه ۳۳ کشور و ۴۵ هیئت خارجی حضور دارند و محصولات مختلف صنایع دفاعی از جمله هواپیما، زره‌پوش، سیستم‌های دریایی، پهپاد، جنگ الکترونیک، C4ISR و مهمات به نمایش گذاشته شده است.

▫️ حضور شرکت‌های رژیم صهیونیستی در باکو نشان‌دهنده ادامه روابط بلندمدت آذربایجان با این رژیم در حوزه تأمین تجهیزات دفاعی است.

منبع: Mepa News

📱مرکز مطالعات آذربایجان

🔯 شمار دانش‌آموزان مدرسه صهیونیستی-یهودی باکو از ۱۰۰ نفر گذشت

🔻 شمار دانش‌آموزان مدرسه صهیونیستی-یهودی در باکو از ۱۰۰ نفر فراتر رفت و جامعه یهودی-صهیونیستی آذربایجان به رشد خود ادامه می‌دهد.

▫️ در همین رابطه، اعضای جامعه به همراه خاخام زامیر عیسی‌اف، رئیس جامعه یهودی-صهیونیستی سفاردی باکو، در مراسمی در سوکا در باکو گرد هم آمدند. نمایندگانی از حکومت آذربایجان نیز در این مراسم حضور داشتند.

▫️ بر اساس گزارش‌ها، هم‌اکنون در مدرسه شماره ۴۶ باکو بیش از ۱۰۰ دانش‌آموز در چارچوب برنامه یهودی-صهیونیستی تحصیل می‌کنند. به گفته جامعه، در سال‌های اخیر شمار دانش‌آموزان روندی افزایشی داشته است. در این مدرسه در کنار برنامه ملی آموزشی آذربایجان، زبان عبری، تاریخ یهود و سنت‌های یهودی نیز تدریس می‌شود.

▫️ رهبران جامعه می‌گویند افزایش شمار دانش‌آموزان چنان ادامه‌دار است که احتمال نیاز به فضای اضافی در آینده نزدیک وجود دارد. این برنامه از سال ۲۰۰۸ به ریاست خاخام زامیر عیسی‌اف اداره می‌شود. او اخیراً ۴۵ سالگی خود را جشن گرفت.

▫️ در این مراسم، عیسی‌اف نامه تبریکی از رامین محمدوف، رئیس کمیته دولتی امور نهادهای دینی آذربایجان، دریافت کرد. محمدوف در این نامه نقش جامعه سفاردی در حیات اجتماعی و فرهنگی آذربایجان و سهم آن در سنت همزیستی این کشور را ستوده و بر روابط نزدیک جامعه با کمیته دولتی تأکید کرده است. در این نامه، تساهل، چندفرهنگی و گفت‌وگوی بین‌ادیانی به‌عنوان اولویت‌های سیاست دولتی تحت رهبری الهام علی‌اف معرفی شده است.

▫️ به گفته عیسی‌اف، افزایش شمار دانش‌آموزان تنها عبور از مرز ۱۰۰ نفر نیست، بلکه نشان‌دهنده انتخاب خانواده‌های بیشتری برای آموزش صهیونیستی-یهودی و نسل آینده‌ای است که با تاریخ، سنت‌ها و جامعه خود پیوند دارد. این رشد همچنین بیانگر اعتماد خانواده‌های یهودی-صهیونیستی به ادغام کامل در جامعه آذربایجان در عین حفظ هویت یهودی قوی است.

▫️ عیسی‌اف در کنار فعالیت به‌عنوان خاخام و مربی، در سطح بین‌المللی نیز فعال‌تر شده است. او در ماه‌های اخیر بارها به واشنگتن و قدس اشغالی سفر کرده و در رویدادهای سازمان‌های صهیونیستی-یهودی با هدف تقویت روابط میان آذربایجان، رژیم صهیونیستی و ایالات متحده شرکت کرده است. در یکی از سفرهای اخیرش به آمریکا، با اریک ترامپ نیز دیدار و درباره تحولات قفقاز گفت‌وگو کرده است. با این حال، عیسی‌اف می‌گوید آموزش همچنان محور فعالیت اوست.

▫️ برای جامعه یهودی-صهیونیستی باکو، نیاز به کلاس‌های بیشتر نشانه‌ای مثبت تلقی می‌شود: جامعه تنها به حفظ نهادهای خود بسنده نمی‌کند، بلکه برای نسل آینده نیز به سازندگی ادامه می‌دهد.

منبع: جروزالم پست (JPost)

📱مرکز مطالعات آذربایجان

📰 وقوع آتش‌سوزی در پست برق شهرستان بیله‌قان

🔻 آتش‌سوزی در یک پست برق در شهرستان بیله‌قان رخ داده است.

▫️ این آتش‌سوزی توسط یگان‌های حفاظت از آتش وزارت شرایط اضطراری (FHN) خاموش شده است.

▫️ به دلیل این آتش‌سوزی، در چندین منطقه مسکونی اختلال در تأمین برق ایجاد شده است.

▫️ علل وقوع این حادثه در حال بررسی است.

📱مرکز مطالعات آذربایجان

📰 شکاف در افسانه «یک ملت، دو دولت»؛ شوونیسم ترکی و بحران هویت رژیم علی‌اف

🔻 آذربایجانی‌ها از نحوه برخورد ترک‌ها («تو برادر من نیستی...») احساس توهین کرده‌اند. یک کمیسیون کامل از مجلس ملی آذربایجان، «حملات ترکیبی» ترک‌ها را محکوم کرده است.

▫️ هرگونه رابطه دوستی میان آذربایجان و ترکیه — که با در نظر گرفتن جریان‌های مختلف اسلامی، به‌هیچ‌وجه نمی‌توان آن را پیوند برادری دانست — بر همپوشانی منافع حکومت‌ها بنا شده است، نه منافع ملت‌ها.

▫️ در خود ترکیه نیز، به قول معروف، «هر ترکی برادر عثمانی نیست». از این منظر، برادر دانستن «فرزندان نامشروع فارس‌ها» با «امپریالیست‌های استانبول» به‌مراتب ناممکن‌تر است. علاوه بر این، دولت ترکیه بیش از آنکه به ساکنان آبشوران (آذربایجانی‌ها) احساس همدلی واقعی داشته باشد، تمایل به برتری‌جویی نسبت به آنان دارد.

▫️ «پینوکیوی» ثروتمند باکو، هزینه بسیاری از خواسته‌های اردوغان را می‌پردازد؛ در چنین شرایطی چگونه به او توجه نشان ندهند؟

▫️ ترک‌ها می‌نویسند که اکثریت آذربایجانی‌ها قاچاقچی مواد مخدر و گردانندگان روسپی‌خانه‌هایی هستند که روسپی‌های آمده از آذربایجان در آن‌ها کار می‌کنند.

▫️ در مجموع، ترک‌ها معتقدند که در اینجا تنها یک ملت وجود دارد — ملت ترک — و ملت دیگری در این اتحاد جایگاهی ندارد.

📱 مرکز مطالعات آذربایجان

📰 ارمنستان و روسیه آماده ادامه کار بر روی بلوک دوم نیروگاه اتمی ارمنستان هستند

🔻 در پنجمین نشست کمیته هماهنگی مشترک، نمایندگان طرفین درباره تمدید دوره بهره‌برداری نیروگاه اتمی و توسعه آینده پروژه مشترک گفت‌وگو کردند.

▫️ این نشست به ریاست نارک آپیتونیان، معاون وزیر مدیریت سرزمینی و زیرساخت‌های ارمنستان، و کیریل کوماروف، معاون اول رئیس «روس‌اتم» برگزار شد.

📱 مرکز مطالعات آذربایجان

📰 سفیر ایران در روسیه: تهران و مسکو روی پروژه‌های راهبردی بزرگ کار می‌کنند

🔻 کاظم جلالی، سفیر جمهوری اسلامی ایران در روسیه، اعلام کرد که تهران و مسکو پروژه‌های بزرگ و راهبردی را دنبال می‌کنند که در صورت اجرا، روابط دوجانبه را بادوام‌تر خواهد کرد.

▫️ جلالی یکی از این پروژه‌ها را کریدور بین‌المللی شمال–جنوب عنوان کرد و گفت این کریدور هم‌اکنون در مرحله تکمیل قرار دارد.

▫️ به گفته وی، این کریدور روسیه را از طریق سه شاخه اصلی به ایران، خلیج فارس و اقیانوس هند متصل می‌کند: مسیر غربی از طریق آذربایجان، مسیر مرکزی از طریق بندرهای دریای خزر و مسیر شرقی از طریق قزاقستان و ترکمنستان.

▫️ سفیر ایران افزود: مسیر شرقی از سال ۲۰۲۳ حمل بار را آغاز کرده و در کنار مسیرهای خزر و آذربایجان، مسیر زمینی در جهت شمال–جنوب را فراهم می‌کند.

▫️ در مورد ترانزیت گاز، جلالی گفت که انتقال گاز روسیه از طریق ایران انجام می‌شود. با این حال، شرکت ملی گاز ایران در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ اعلام کرد که مذاکرات با مسکو درباره قیمت گاز و روش پرداخت همچنان ادامه دارد.

▫️ این موضوع نشان می‌دهد که توافق کلی هنوز به‌طور کامل به مرحله اجرا نرسیده است.

📱 مرکز مطالعات آذربایجان

📰 اتاق بازرگانی و صنعت اسرائیل-آذربایجان (IACCI) درباره فرصت‌های جدید تجاری و سرمایه‌گذاری میان آذربایجان و رژیم صهیونیستی گفت‌وگو کرد

🔻 اتاق بازرگانی و صنعت اسرائیل-آذربایجان (IACCI) اعلام کرد که در مجمع بین‌المللی سرمایه‌گذاری آذربایجان ۲۰۲۶ که در تاریخ ۲۵ تا ۲۶ سپتامبر برگزار شد، شرکت کرده است.

▫️ این مجمع با هدف معرفی فرصت‌های سرمایه‌گذاری آذربایجان، نمایش پروژه‌ها در حوزه‌های اقتصادی اولویت‌دار و گسترش همکاری با سرمایه‌گذاران بین‌المللی برگزار شد.

▫️ در طول دو روز، تمرکز اصلی دیدارها و گفت‌وگوهای تجاری این نهاد بر گسترش روابط تجاری میان آذربایجان و رژیم صهیونیستی، شناسایی فرصت‌های جدید همکاری و سرمایه‌گذاری، و همچنین ایجاد مشارکت‌های جدید میان محافل تجاری دو طرف بود.

▫️ در پایان این گزارش با اشاره به «روابط جدید، فرصت‌های جدید و همکاری‌های مشخص» بر ادامه این روند تأکید شده است.

📱 مرکز مطالعات آذربایجان

📰 انتقال گروهی از کودکان اوکراینی به آذربایجان

🔻 گروهی از کودکان از استان‌های خارکف و خرسون اوکراین، و همچنین مناطق نزدیک به خط مقدم، به آذربایجان منتقل شده‌اند.

▫️ بر اساس گزارش‌های دریافتی، این کودکان از مناطق درگیر و پرخطر اوکراین به آذربایجان منتقل شده‌اند.

📱 مرکز مطالعات آذربایجان