در عصر داده‌محور، رابطه میان پلیس، مردم و داده دیگر صرفاً فنی یا اجرایی نیست، بلکه یک رابطه اجتماعی، اخلاقی و حتی فرهنگی است. کشورهای پیشرویی مانند کره‌جنوبی نشان داده‌اند که فناوری زمانی به کارآمدی امنیت عمومی می‌انجامد که در بستر اعتماد عمومی، شفافیت حقوقی و مشارکت اجتماعی توسعه یابد. الگوریتم‌ها به‌تنهایی مشروعیت نمی‌سازند؛ آنچه کارکرد فناوری را پایدار و قابل‌قبول می‌کند، گفت‌وگوی فعال میان نهادهای امنیتی و شهروندان است.
در ایران، پرسش اصلی این نیست که کدام فناوری را وارد کنیم، بلکه این است که چه نوع رابطه‌ای میان داده، قدرت و مردم برقرار می‌شود.
هوشمندسازی پلیس، اگر بدون توجه به بافت اجتماعی، قواعد حقوقی و چارچوب‌های اخلاقی توسعه یابد، به جای امنیت، ترس تولید خواهد کرد. راه حل، در هوش مصنوعی نیست؛ در رابطه‌ای هوشمندانه میان مردم و نهاد امنیت است.