هوش مصنوعی، با توانایی تحلیل الگوهای رفتاری و پیش‌بینی کنش‌های انسانی، مرز میان نظارت و مداخله را کمرنگ می‌سازد؛
انتظام در عصر هوش مصنوعی نه فقط ناظر بر آن چیزی‌ست که هست، بلکه بر آن‌چیزی نیز که «ممکن است» رخ دهد سلطه می‌یابد. این گذار از واکنش به پیش‌فعالیت، از برخورد به پیش‌گیری، تصویر جدیدی از قدرت را می‌سازد: قدرتی نامرئی، هوشمند، و پیش‌دستانه. در چنین نظمی، نقش انسان نه تنها در اجرا، بلکه حتی در تعریف تهدید و تشخیص خطر نیز ممکن است کاهش یابد.
در این ساختار جدید، داده‌ها جای تجربه را می‌گیرند و الگوریتم‌ها به داوران پنهان تصمیم‌گیری بدل می‌شوند. امنیت، که زمانی نتیجه تعامل اجتماعی و اعتماد عمومی بود، اکنون در چارچوب کدها و شبکه‌های عصبی بازتعریف می‌شود. اما این تحول، با همه مزایایش، حامل مخاطراتی نیز هست: حذف تدریجی مسئولیت‌پذیری انسانی، افول شفافیت نهادی، و ایجاد نظم‌هایی که به‌جای پاسخ‌گویی، صرفاً کارآمدی را ملاک قرار می‌دهند.