☰

🌐 ریشه‌شناسی | بیاموخت‌شان رشتن و تافتن/ به تار اندرون پود را بافتن


🧶 از منظر تاریخی، وند «t-» در اسم «weft» همان وند «ــ‌ت» در اسم «بافت» است. اولی به ریشۀ «weave» متصل شده و دومی به ریشۀ «باف» پیوسته است. هیچ‌یک از این دو عنصر وابسته، وند گذشته‌ساز نیستند. بنابراین، اسم «بافت» در جملۀ «بافت این پارچه لطیف است» از فعل گذشتۀ «بافت» مشتق نشده است؛ بلکه پسوند اسم‌ساز هندواروپاییِ «ــ‌ت» به ریشۀ واژگانی پیوسته است.

🧶 اما شاید جالب‌تر آن‌که دو واژۀ «weave» و «باف» هم نیای مشترکی دارند. ریشۀ «weave» به «weban» در ژرمنی غربی می‌رسد که دنبالۀ «webh» در هندواروپایی مادر است. «باف» نیز در صورت ایرانی باستان «vɑfa» ریشه دارد که آن هم برآمده از صورت هندواروپایی «webh» (به معنای: گره زدن، بافتن) است. وندهای /t-/ و /d-/ و /th-/ در زبان‌های هندواروپایی اسم می‌ساختند که دو وند نخست در فارسی همچنان زنده و زایا هستند.

@MorphoSyntax