بِه وَقت چهارمُرداد و تو چه می‌دانی، چه می‌گذرد بر آدمی که تمامِ روز اشک پشتِ چشم‌هایش مانده و زندگی، حتی مجالِ گریه کردن هم به او نمی‌دهد.