پدری میگفت : "بابام خیلی سختگیر بود. کوچکترین اشتباه من، با دعوا و تنبیه همراه میشد." 🥺🏠

مدام حواسش بود که مبادا بابا رو عصبانی یا دلخور کنه... 🤐👀

سال‌ها گذشت و خودش پدر شد. 👨‍👧‍👦
بچه‌اش رو نمی‌زد، کمتر داد می‌کشید و واقعا تلاش می‌کرد آروم‌تر از پدر خودش باشه. ✨🕊️
فکر می‌کرد تونسته اون چرخه رو متوقف کنه... 🛑🔄

اما هر وقت بچه اشتباهی می‌کرد، اخم می‌کرد، ساکت میشد و فضای خونه سنگین میشد. 🌩️🏚️
همه می‌فهمیدن که عصبی و ناراحته! 😤
کم‌کم بچه یاد گرفته بود بیشتر از اشتباه کردن، از ناراحتی بابا بترسه. مدام حواسش بود که مبادا بابا رو عصبانی یا دلخور کنه... 😰🙈

شکل ماجرا عوض شده بود، دیگه خبری از تنبیه بدنی نبود. 🚫👊
اما احساسی که بچه تجربه می‌کرد خیلی شبیه احساسی بود که سال‌ها قبل پدرش در کودکی تجربه کرده بود:
🔴 ترس، ناامنی، نگرانی از اشتباه کردن! 😨⚠️

گاهی ما دقیقا رفتار والدینمون رو تکرار نمی‌کنیم... اما ناخواسته همون احساسی رو به فرزندمون منتقل می‌کنیم که سال‌ها پیش تجربه‌اش کردیم! 🔄💭🎒

🔴 برای همین فقط این سوال مهم نیست که:
"من مثل پدر و مادرم رفتار می‌کنم یا نه؟" ❓

شاید سوال مهم‌تر این باشه:
"بچه‌ی من وقتی کنار من زندگی می‌کنه بیشتر چه احساسی داره؟" ❤️👶

چون بچه‌ها فقط رفتارهای ما رو باخود نمی‌برن، احساسی که در رابطه با ما تجربه کردن رو هم با خودشون به آینده می‌برن! 🎒🚀

اگر از فرزندتون بپرسید وقتی کنار مامان یا باباست بیشتر چه احساسی داره، فکر می‌کنید جوابش چی باشه؟ 🤔💬👨‍👩‍👧‍👦