«چرا بچه فقط با یکی از والدین بدرفتاری می‌کنه و با اون یکی کاملاً آرومه؟»

این سوال توی خیلی از خانواده‌ها تکرار می‌شه و معمولاً پشتش یک ناراحتی پنهانه:
“چرا فقط منو اذیت می‌کنه؟ چرا با من اینطوریه؟”

اما واقعیت معمولاً دقیقاً برعکسه.

بچه‌ها بیشتر با کسی لجبازی می‌کنن که کنار او احساس امنیت بیشتری دارن.
چون اونجا ترس از طرد شدن کمتره، ترس از دست دادن عشق کمتره، ترس از اینکه “اگر این احساس رو نشون بدم دوستم ندارن” کمتره.

پس کودک خودش رو سانسور نمی‌کنه.

در واقع اون رابطه‌ای که از بیرون “بدرفتاری” دیده می‌شه، از داخل یک رابطه امنه… ولی بدون مرز.

و اینجاست که یک سوءتفاهم بزرگ شکل می‌گیره.

چون والد فکر می‌کنه “پس من ضعیفم” یا “من رو کمتر قبول داره”، در حالی که کودک داره واقعی‌ترین حالت خودش رو فقط در امن‌ترین فضا نشون می‌ده.

اما اگر این امنیت بدون چارچوب بمونه، کم‌کم تبدیل می‌شه به تنش.

یعنی کودک یاد نمی‌گیره چطور احساسش رو تنظیم کنه، چون هیچ مرزی یشی.

نه از روی بی‌احترامی… از روی نبود تنظیم.

حالا والد چکار کنه که این لجبازی کمتر بشه؟

1) آروم ولی محکم واکنش بده
- «الان این رفتار قابل قبول نیست.»

2) وارد جنگ قدرت نشو
- «می‌فهمم دوست نداری، ولی قانون همینه.»

3) یک انتخاب محدود بده
- «یا الان انجامش می‌دی یا ۵ دقیقه بعد با کمک من.»

4) پیامد کوتاه و فوری اجرا کن
- اگر بی‌احترامی کرد → مکالمه قطع