🌴ما هرگز به روزهای قبل برنخواهیم گشت،
احتیاجی هم نداریم برگردیم.
نه به رابطه هایی که در این مدت ماهیتشان را به ما نشان دادند.
نه به افکاری که در این مدت کهنگی و تحجرشان را به ما نشان دادند.
نه به دوستان و اطرافیان و اشنایانی که این مدت درون خنثی، خاکستری یا بی تفاوتشان را به ما نشان دادند.
چرا باید به قبل برگردیم وقتی دیگر ورژنهای قدیمی هیچ کداممان نه وجود دارند و نه دیگر لازممان میشود؟
ما به هیچ چیزی از زندگی قدیممان احتیاج نداریم.
نه به صبوری و مراعاتمان
نه به ترسها و احترام های اجباریمان
نه به خوشبینی و فرصت دادن های احمقانه مان
نه به به روی نیاوردن سنگدلیها و انکارهای
اطرافیانمان.
ما به آنچه که در حال تبدیل شدنش هستیم احتیاج داریم.
ما به درستی در حال گذر از ورژنی قدیمی به ورژنی جدید هستیم،
ورژنی امیخته با درد و سوگ و شجاعت و اراده.
ورژنی که اشک میریزد و تغییر میدهد.
ورژنی که خشم دارد و ادامه میدهد.
و ورژنی که به اینکه تاریخ چه خواهد گفت بسنده نمیکند بلکه خودش تاریخش را مینویسد و خودش همان تاریخی میشود که از انچه گذشت سخن خواهد گفت.
دیگر نگوییم ادمها بعد از انچه که تجربه کردند چطور میتوانند دوباره به خودشان و زندگیشان برگردند.
ما ادمها دیگر به چیزی برنمیگردیم،
به سمت چیزی دیگر حرکت میکنیم و با خودمان تاریخ را هم به حرکت در میآوریم.

_پونه مقیمی