در دوره‌هایی از رنج گسترده و درد جمعی، بعضی سکوت‌ها و رفتارها از سوی اطرافیان می‌توانند حس تنهایی، بی‌پناهی یا دیده‌نشدن را در ما فعال کنند.

در چنین شرایطی، این حق ماست که تصمیم بگیریم چه کسانی می‌توانند به زندگی نزدیک ما راه داشته باشند و چه کسانی نه.

همه می‌توانند بخشی از جامعه باشند،
اما لازم نیست همه بخشی از دایره‌ی صمیمی زندگی ما بمانند.

این انتخاب، حذف نیست.
مرز است.
نه از سر خشم،
نه برای تنبیه دیگران،

بلکه چون مرز، یکی از سالم‌ترین ابزارهای روان برای بقاست!