عزیزجان،
اینکه فکر کنی به هیچ‌کس هیچ توضیحی بدهکار نیستی، قراره توی رابطه‌هات برات گرون تموم بشه‌ها...
یه ایده‌ای توی جامعه‌مون ترند شده که می‌گه آزادی یعنی استقلالِ مطلق، توضیح نشانه‌ی ضعفه..؛
انگار نباید به هیچ‌کس توضیح بدی، کلا پاسخ‌گو نباشی، یا تلاشی نکنی…
ولی واقعیت اینه که صمیمی‌ترین رابطه‌های ما واقعاً با مسئولیت همراهن
منظورم ازون جنس خفه‌کننده‌ی «اجبار» نیست، بلکه مسئولیت به انسانی‌ترین شکلش رو میگم...
اگه رابطه‌ها قلب یه زندگی معنادار باشن (که من باور دارم هستن)
پس ما به این رابطه‌ها مراقبت بدهکاریم.
بهشون صداقت بدهکاریم،
ترمیم بدهکاریم و تلاشی که لازم داره تا ارتباط زنده بمونه.(البته که تلاش دو طرفه)
نه به همه‌ی آدم‌های دنیا؛
به اون رابطه‌هایی که واقعاً برامون مهم هستن.
صمیمیت فقط با «خودمختاری» زنده نمی‌مونه.
ارتباط‌ها روی تمایل دوطرفه ساخته می‌شن:
حاضر بودن،
توضیح دادن خودمون و جا باز کردن برای تجربه‌ی یه آدم دیگه.
پس اگه رابطه‌هایی می‌خوای که عمیق و پایدار باشن،
نمی‌تونی از این بخشش کنار بکشی.
Post #33843
676
- ❤ 4