کوچک کردن خود و تلاش برای قرار گرفتن در پس‌زمینه یکی از راه‌هایی است که کودکان دیده‌نشده از آن استفاده می‌کنند تا با آسیب‌پذیریشان نسبت به استرس و «وجودِ مورد استقبال قرار نگرفته‌‌‌شان» کنار بیایند. در بزرگسالی، خجالتی و ساکت می‌شوند و عزت‌نفس پایینی دارند و معمولا مطیع و سخت‌کوش و به‌شدت سازگارند. حضور فیزیکی‌شان معمولا بی‌سروصدا و بدون جلب توجه است و اغلب تمایل دارند در پس‌زمینه حذف شوند.
اگر بتوانند یک رابطه صمیمی برقرار کنند، هیچ‌وقت مشکلی ایجاد نمی‌کنند، و خودشان را تسلیم شریک عاطفی‌شان می‌کنند. گاهی می‌بینیم که آنها سعی می‌کنند خودشان را کودک نشان دهند و دیگران را به شکل بزرگسال در نظر بگیرند تا از این طریق بتوانند کمی محبت و مراقبت از آنها دریافت کنند. ممکن است حس کنند که کاملا به دیگران وابسته‌اند و نمی‌توانند روی پای خودشان بایستند، تا جایی که هویت خودشان را غرق در هویت شریک عاطفی‌شان می‌کنند.
کاترین استاوفر از کتاب درمان کودک دیده‌نشده در بزرگسالی ترجمه حامد حکیمی
Post #33827
721
- 👍 1