گاهی وقتی کسی رو از دست می‌دیم، تصور می‌کنیم همه‌ی غم ما فقط برای نبودن اون شخصه.

اما واقعیت پیچیده‌تره: ما با رفتن هر کسی، بخش‌هایی از خودمون رو هم از دست می‌دیم.

هر رابطه فضایی می‌سازه که در اون، قسمت‌های خاصی از وجود ما دیده می‌شن؛ شاید بخش آسیب‌پذیر، عاشق، شجاع یا حتی شکننده‌مون.
گاهی اون فرد یا اون رابطه، مثل آینه‌ایه که به ما اجازه می‌ده این بخش‌ها رو زندگی کنیم. وقتی آینه می‌شکنه، دسترسی ما هم به اون وجوه سخت‌تر می‌شه.

برای همین سوگ، فقط سوگِ دیگری نیست؛ سوگِ خویشتن هم هست.

غمِ جدایی همون‌قدر که برای از دست رفتن رابطه‌ست، برای تکه‌هایی از خودمونه که دیگه نمی‌دونیم کجا می‌تونن دوباره زنده بشن.

وقتی این لایه‌ی دوم رو می‌بینیم، می‌تونیم بفهمیم چرا بعضی فقدان‌ها سال‌ها در ما باقی می‌مونن؛ چون موضوع فقط نبودِ دیگری نیست؛ بلکه از دست دادن راهی برای بودن با خودمونه.