روز نوشت‌ها

پست مناسبتی
درست انتخاب رشته کنید!

@moosa_hasanvand

گاهی یک جمله رسمی، ناخواسته اصل مسئله را روشن‌تر می‌کند. وقتی از مردم خواسته می‌شود درباره احکام قضایی «هیاهو» نکنند، سؤال مهم‌تر این است که چرا جامعه قانع نمی‌شود؟ به نظرم پاسخ فقط در متن حکم نیست؛ در جایگاه دادگاه است. قاضی مستقل، حتی وقتی حکم تلخ می‌دهد، امکان اعتماد باقی می‌گذارد. اما قاضی‌ای که در ساختار وابسته دیده می‌شود، حتی اگر درست حکم بدهد، با سوءظن خوانده می‌شود. مسئله اصلی همین است: دادگستری باید پناه شهروند در برابر قدرت باشد، نه ادامه قدرت با زبان حقوقی.

@moosa_hasanvand

امروز به این فکر می‌کنم که جنگ‌های بزرگ الزاماً با یک تصمیم بزرگ شروع نمی‌شوند. گاهی چند بحران کوچک‌تر به هم وصل می‌شوند: یک استعفا در وزارت نفت، یک عملیات در یمن، یک تهدید در هرمز، یک حمله به عربستان. بعد ناگهان می‌بینی چیزی که قرار بود «فشار کنترل‌شده» باشد، تبدیل شده به بحرانی که کسی نمی‌تواند کنترلش کند.

@moosa_hasanvand

ما همیشه در سیاست دنبال «فرد» می‌گردیم. انگار هر بار که نظم فرومی‌ریزد، ناخودآگاه دنبال کسی می‌گردیم که از بیرون بیاید و همه چیز را جمع کند.
اما مشکل ایران فقط کمبود آدم‌های قوی نبوده؛ کمبود نهادهای قوی بوده. آدم‌های قوی می‌آیند و می‌روند، اما اگر نهاد ساخته نشود، هر نسل دوباره همان سؤال را از اول می‌پرسد: چه کسی ما را نجات می‌دهد؟
شاید سؤال بهتر این باشد: چطور کشوری بسازیم که کمتر به نجات‌دهنده نیاز داشته باشد؟

@moosa_hasanvand

امشب گزارش Drop Site درباره مدرسه میناب را خواندم و راستش نمی‌شود راحت از کنارش گذشت. بعضی خبرها فقط خبر نیستند؛ آدم را از درون خالی می‌کنند.

جنگ معمولاً با کلمات بزرگ توضیح داده می‌شود: امنیت ملی، بازدارندگی، هدف نظامی، خطای اطلاعاتی، خسارت جانبی. اما وسط همه این کلمات، یک کودک شش‌ساله هم هست که صبح با کیف مدرسه از خانه بیرون رفته و دیگر برنگشته.

برای من میناب فقط یک پرونده ضدآمریکایی نیست. مسئله بزرگ‌تر است: این‌که آیا در جهان امروز، جان کودک ایرانی هم موضوع اخلاق و عدالت هست یا نه؟ یا ما فقط وقتی قربانی را می‌بینیم که به نقشه سیاسی‌مان بخورد؟

فکر می‌کنم بعضی گزارش‌ها را باید آرام خواند، نه برای خشم لحظه‌ای، برای این‌که فراموش نکنیم پشت هر «حمله»، یک شهر، یک خانواده و یک زندگی عادی بوده است.


پی نوشت: اگر به ازای هر شهید کوچک میناب، یک بار ترامپ و هگست و نتانیاهو سگ‌کش بشن بازم حق مطلب ادا نمیشه
چه داغی به دلمون موند

@moosa_hasanvand

گاهی جنگ‌ها فقط با موشک و ناو ادامه پیدا نمی‌کنند؛ با ترس رأی‌دهنده، قیمت بنزین، تیتر رسانه‌ها و اضطراب بازار هم ادامه پیدا می‌کنند. شاید سیاست خارجی دقیقاً از همان‌جایی واقعی می‌شود که وارد زندگی روزمره آدم‌ها می‌شود.

@moosa_hasanvand

برای من، نمایشگاه از هر تقویم محتوایی مهم‌تره
اونجاست که می‌شه دید برندها چطور خودشان را در فضا ترجمه می‌کنند؛ یکی با نور، یکی با اغراق، یکی با شلوغی، یکی با سکوت. برای کسی که کارش ساخت غرفه است، نمایشگاه فقط محل کار نیست؛ آزمایشگاه زندهٔ فهم کسب‌وکارهاست.


@moosa_hasanvand

امروز به کار محتوا نرسیدم چون تمام روز نمایشگاه بودم. اما شاید مسئله همین باشد: پرسونال‌برند قرار نیست جدا از زندگی کاری ساخته شود. گاهی محتوا همان چیزی است که وسط کار اتفاق می‌افتد؛ گفت‌وگوها، غرفه‌ها، خستگی، ایده‌هایی که بین راه می‌آیند.

@moosa_hasanvand

بعضی بحران‌ها با یک توافق بزرگ تمام نمی‌شوند؛ با چند توافق کوچک که جلوی بدترشدن اوضاع را می‌گیرند، قابل‌تحمل می‌شوند.
شاید سیاست، بیشتر از آن‌که هنرِ حل‌کردن همه‌چیز باشد، هنرِ جلوگیری از فاجعه باشد.

@moosa_hasanvand

یک ساعت پای یک طرح بودم.
جالب است که در ویدئوی تند، همه‌چیز سریع به نظر می‌رسد؛ اما پشت هر خطی که حذف یا اضافه می‌شود، چند دقیقه مکث و فکر هست.

@moosa_hasanvand

«امروز یادم افتاد که خبر، همیشه آن چیزی نیست که با صدای بلند گفته می‌شود. گاهی خبر اصلی همان جلسه‌ای است که هم‌زمان با تهدیدها برگزار می‌شود؛ یعنی طرف‌ها هنوز هزینهٔ حرف‌زدن را کمتر از هزینهٔ بی‌حرفی می‌دانند.»

@moosa_hasanvand

«سیاست، هنرِ باقی‌گذاشتنِ یک درِ نیمه‌باز است»

در روزهای بحران، خبرها معمولاً با تهدید شروع می‌شوند؛ چون تهدید دیده می‌شود، تیتر می‌شود و احساس فوریت می‌سازد. اما سیاست فقط میدان گفتنِ «می‌زنیم» یا «پاسخ می‌دهیم» نیست.
سیاستِ جدی یعنی حتی وقتی دست روی ماشه است، راهی برای حرف‌زدن باقی بگذاری. نه از سر ضعف؛ از سر فهم هزینه‌ای که جنگِ بی‌پایان برای همه می‌سازد.
شاید مهم‌ترین سؤال این روزها همین باشد: کدام طرف می‌تواند بدون تحقیر شدن، یک گام به عقب بردارد تا همه یک گام از پرتگاه دور شوند؟

@moosa_hasanvand

«فاصله‌ای که رندر نشان نمی‌دهد»


گاهی کارفرما رندر را می‌بیند و خیال می‌کند بخش اصلی کار تمام شده است؛ درحالی‌که برای من، درست از همان‌جا کار واقعی آغاز می‌شود.

روی کاغذ همه‌چیز ممکن است: دیوارها صاف‌اند، نور دقیق است، بودجه هنوز کم نیامده و هیچ‌کس دیر نکرده است. ارزش طراح وقتی معلوم می‌شود که همین تصویر باید با آدم‌های واقعی، زمان محدود و هزار مانع پیش‌بینی‌نشده ساخته شود.

شاید به همین دلیل است که هرچه بیشتر غرفه می‌سازم، سیاست را هم بهتر می‌فهمم. آنجا هم فاصلهٔ وعده تا واقعیت، همان فاصلهٔ رندر تا اجراست.

@moosa_hasanvand

من سال‌ها دربارهٔ سیاست نوشته‌ام و سال‌ها هم غرفه ساخته‌ام؛ دو جهان که ظاهراً فاصلهٔ زیادی با هم دارند.

اما هر دو، یک مسئلهٔ مشترک دارند: فاصلهٔ ایده تا واقعیت.

هیچ ایده‌ای را نمی‌شود فقط با زیبایی‌اش روی کاغذ سنجید. ارزش واقعی وقتی معلوم می‌شود که با زمان، بودجه، محدودیت و آدم‌ها روبه‌رو شود. آنجاست که کیفیت اجرا تعیین‌کننده می‌شود.

تصاویر این پست، رندر و اجرای پروژهٔ غرفهٔ ایمیدروست؛ اما حرفش فقط دربارهٔ طراحی غرفه نیست. دربارهٔ سیاست و زندگی هم هست.

شما بیشتر آدمِ ایده‌اید یا اجرا؟

#طراحی #سیاست #تجربه_شخصی #غرفه_سازی #ایده_تا_اجرا


@moosa_hasanvand

تفکر نقاد

جوک «تنها دموکراسی خاورمیانه»

@Rasad_Fa

⭕️ یکی از پربازدیدترین و متفاوت‌ترین توییت‌ها متعلق به "نیل دگراس تایسون" (Neil deGrasse Tyson)، فیزیکدان و مروج علم مشهور جهانی است.
این توییت با بیش از ۳۸ میلیون بازدید، از دریچه تاریخ علم و نجوم به بحران ایران نگریسته و وجدان علمی جهان را مخاطب قرار داده است:
‌
متن توییت:
"When you look at the stars from the Iranian plateau, you aren't just looking at space; you're looking at the same sky that inspired Al-Biruni and Khayyam to measure the universe. To bomb Iran is to attack a nation that mapped the heavens while much of the world was in the dark. We are throwing stones at the cradle of our own curiosity. The universe doesn't care about borders, but it remembers who looked up first."
‌
ترجمه فارسی:
"وقتی از فلات ایران به ستاره‌ها نگاه می‌کنید، فقط فضا را نمی‌بینید؛
به همان آسمانی نگاه می‌کنید که الهام‌بخشِ ابوریحان بیرونی و خیام برای اندازه‌گیری جهان بود.
بمباران ایران، حمله به ملتی است که وقتی بخش بزرگی از جهان در تاریکی بود، نقشه آسمان‌ها را ترسیم می‌کرد.
ما در حال سنگ‌اندازی به گهواره‌ی کنجکاویِ خودمان هستیم.
جهان به مرزها اهمیت نمی‌دهد، اما به یاد می‌آورد که چه کسی زودتر از همه به بالا (آسمان) نگاه کرد."
‌
چرا این توییت در صدر بازدیدها قرار گرفت؟

۱. زاویه دید علمی: تایسون به جای بحث‌های کلیشه‌ای سیاسی، به ریشه‌های علمی ایران اشاره کرد. او یادآوری کرد که؛
بسیاری از مفاهیم مدرن ریاضی و نجوم مدیون دانشمندان ایرانی است.
‌
۲. تصویر ضمیمه: او تصویری با کیفیت خیره‌کننده از "رصدخانه_مراغه" در کنار تصویری از تلسکوپ جیمزوب منتشر کرد و زیر آن نوشت:
"بدونِ دیروزِ آن‌ها، امروزِ ما ممکن نبود."
‌
۳. تأثیر بر جامعه علمی: این توییت موجی از حمایت را در میان اساتید دانشگاه و دانشمندان ناسا و اسا (ESA) ایجاد کرد که با هشتگ ProtectTheCradle# (از گهواره محافظت کنید) بازنشر شد.
‌
واکنش‌های جالب در کامنت‌ها:
- یک ستاره‌شناس آلمانی نوشت:
"هر بار که به تقویم جلالی نگاه می‌کنم (دقیق‌ترین تقویم جهان)، به یاد می‌آورم که ذهن ایرانی چگونه زمان را مهار کرد.
"ویران کردنِ خانه‌ی چنین ذهنی، جنایت علیه بشریت است."
- یک کاربر از هند کامنت گذاشت:
"ایران یک کشور نیست، ایران یک 'ایده' است که علم و هنر را با هم ترکیب کرد. بمب‌ها هرگز نمی‌توانند یک 'ایده' را از بین ببرند."

@TweetyChannel | Lidia

این کانال رو به تازگی راه انداختم، اگر درش عضو بشید خوشحال میشم

@Moosa_Hasanvand

رصد توییتر یک کانال خبری نیست.

ما تلاش می‌کنیم بفهمیم جامعه فارسی‌زبان امروز درباره چه چیزهایی حرف می‌زند، نگران چیست، به چه چیزی امید دارد و نگاهش به رویدادهای مهم چگونه شکل می‌گیرد.

در رصد توییتر، خبر و تحلیل نقطه آغاز است؛
آنچه اهمیت دارد، فهم روندها، روایت‌ها و تغییرات زیر پوست جامعه است.

ما نبض جامعه فارسی را با هم رصد می‌کنیم.


@Rasad_Fa

↙️ چرا وقایع 28 مرداد رو کودتا نمیدونم؟

واژه «کودتا» بار بسیار سنگینی در علم سیاست دارد و به معنای غیرقانونی بودن دولت است؛ چیزی که باید سرنگون شود و نباید با آن همکاری کرد.
استفاده از این واژه باعث شد جبهه ملی، حتی در زمان علی امینی که تمایل به همکاری با مخالفین داشت، از حکومت فاصله بگیرد. همچنین همین کلمه زمینه فعالیت غیرقانونی را در ایران فراهم کرد و باعث رشد افراطی‌گری شد. چون «هیچ کس» نباید با دولت کودتا همکاری کند، برای همین وقتی بختیار در سال 57 نخست وزیر شد، حرفش را کسی نخرید؛ زیرا سال‌هاست که به آن دولت «دولت کودتاچی» گفته می‌شود.
وقتی شما یک دولت را کودتاچی می‌نامید، تکلیف را از قبل مشخص کرده‌اید. به همین دلیل جبهه ملی از اقدامات شاه در انقلاب سفید (علیرغم اینکه به طور اصولی موافق بود) حمایت نکرد.
واژه‌ها بار دارند و می‌توانند سرنوشت ملت‌ها را عوض کنند؛ به این موضوع دقت کنید.

@Moosa_Hasanvand

انتخاب

سید محمد خاتمی:

🔹 یادداشت تفاهم فرصتی فوق‌العاده برای کشور است؛ امیدوارم این بار فرصت فراهم آمده از دست نرود

🔹 پزشکیان نشان داد برای مصلحت ملی، حاضر به هرگونه فداکاری است

🔹 او از طعن و تهدید دیگران که گرچه صدایشان بلند است، ولی جایگاه مهمی در اکثریت جامعه ندارند، هراس ندارد
@Rasad_Fa