جانم، ز فراق، بر لب آمد،
می آیی؟ و یا برون خرامد؟!
جز نیم دمی نماند حالی
باز آی که خانه گشت خالی
گر جور کنی و گر کنی ناز
اینک من و دل بهر دو دمساز
تیغم زن و آستان مکن پاک
بگذار که بر درت شوم خاک
دل رفت که با غمت براید
تا زین دو کدام بر سر آید
گیرم خوش و شادمان توان زیست
هیهات که بی تو چون توان زیست!

خطاب مجنون به لیلی در «مجنون و لیلی» یکی از زیباترین مثنوی‌های عاشقانهٔ امیرخسرو دهلوی، شاعر بزرگ فارسی‌گوی هند است که در سال ۱۲۹۹ میلادی، در حدود ۲۶۶۰ بیت و در پاسخ به «لیلی و مجنون» نظامی گنجوی سروده شد.

تفاوت جذاب روایت امیرخسرو با نظامی در پایان داستان است: مجنون خود را در گور گشودهٔ لیلی می‌اندازد و سرانجام هر دو در یک قبر آرام می‌گیرند. عشقی که در زندگی به وصال نرسید، در مرگ به یگانگی می‌رسد.

🔗 Hossein Ghatib حسین قتیب (@HosseinGhatib)

@mohem_mat