دکتر نصرت الله پورافکاری روانپزشک به‌نام و برجایی بود.
سی و چند سال پیش استاد ما بود. می‌گفت هرکس که به‌عنوان بیمار به شما مراجعه کرد قبل از هر معاینه و مصاحبه‌ای از او بپرسید خوابت چه‌طور است؟ اگر گفت خوب است درِ اتاق معاینه را نشانش بدهید و از قول من بگویید بفرما شما هیچ مشکلی ندارید! اما اگر نشانه‌ای از اختلال خواب در کسی دیدید یقه‌اش را رها نکنید. دقیقاً اصطلاحش این بود خواب خراب، خانه خراب.
می‌گفت خوبی و خرابی هر جامعه‌ای را از الگوی خواب اهل آن جامعه بفهمید!

حالا بعد از سی و چند سال من این سؤال را از خودم می‌پرسم که خوابت چه‌طور است؟
و جواب می‌شنوم که خرابِ خراب، افتضاح، مصیبت، آش و لاش، پریشان و پریده.
خواب کجا بود؟ مخلوطی از بیداری و بیماری و بیزاری.
خوابم اما خمیازه می‌کشم. بیدارم و کابوس می‌بینم!
ادامه:
t.me/khapuorah/90
---

t.me/moarrefi