«در هردوسو نشسته‌اند بر طبل جنگ می‌کوبند، یکی با عَلَم غرور و هویت، دیگری با کُتَل آزادی و مکنت. هر دو نامِ مردم را به ودیعه می‌گیرند. اگر وحشتِ قرن بیستم به تجربه‌ی نیهلیسم و فاشیسم برمی‌گشت، این قرن به تمام امراض قرون گذشته، گسترش بی‌مرزِ پوپولیسم را هم هدیه داده است. می‌نویسم پوپولیسم و می‌خوانم: به نام عوام و به کام خواص. «گزارش شهر محصور» یکی از مهمترین‌های شعرهای قرن گذشته است در باب جنگ. بسیار از آن نوشته‌اند. هربرت، این محاصره را، محاصره‌ای ابدی می‌داند. در این محاصره‌ی ابدی، قربانیان، همیشه فرودستان‌اند. در شعری دیگر، این شاعر بزرگ لهستانی می‌نویسد: آن‌ها که بالای جایگاه‌ها نشسته‌اند، همه‌چیز را می‌دانند. آری، آن‌ها می‌دانند که در نتیجه‌ی جنگ، در نتیجه‌ی ویرانی، چیز چندانی از دست نخواهند داد و فقط تقدیر تهیدستان (مالکان ابدی ویرانه‌ها) است که بر ترازوهاشان، سبک‌سنگین می‌شود: چند کشته اینجا، چند کشته آن‌جا، همین و بس. از سیاستِ کلاسیک، از سیاست‌ِ صندوق‌های مضحکِ رای انتظارِ دیگری نمی‌رود. سیاستِ حقیقی اما، در عرقِ جبینِ کارگران است، در خشمِ سرخِ مادران، در کوچه‌هایی که رویاهاش، ضمانِ فسخِ تمامِ تاریخ‌های مقدر است.»