مغالطه شماره ۵۶

💠توهین💠

این مغالطه زمانی اتفاق می افتد که شخص در مقام نقد سخن دیگری ، با دشنام دادن و ناسزا گفتن درباره شخصیت گوینده ، سعی می کند چهره او را مخدوش و منفور جلوه دهد و از این امر خطا و باطل بودن استدلالش را نتیجه بگیرد.
مثال:
فرانسیس بیگن به علت موقعیت تاریخی خود تلاش زیادی کرده تا فلسفه جدیدی را پایه‌ریزی کند ، البته خود او نیز ادعاهای بزرگی دارد اما نباید برای این سخنان اهمیت چندانی قائل شویم ،
زیرا او کسی بود که به دلیل تقلب و اختلاس از مقام و منصب خود برکنار شده بود.

جنبه ی مغالطی جمله فوق این است که با چنین برخوردی، شخص مغالطه گر اصل استدلال شخص را کنار می‌گذارد و معیار دیگری را برای نقد سخن انتخاب می‌کند ، که هیچ ارتباط منطقی با صحت استدلال‌های ندارد، زیرا ممکن است یک انسان فاسد، سخن صحیح و مستدلی بگوید و برای آن دلیل و برهان محکمی نیز اقامه کند، چنانکه سلامت اخلاقی یک شخصیت نیز دلیل صحت و درستی تمام سخنان و عقاید او نیست.
بنابراین به هر حال برای نقد یک سخن و عقیده باید صرفا توجه خود را به ارزش منطقی آن معطوف داریم و از ارزش گذاری و نقد شخصیت سخنگو پرهیز کنیم ، زیرا در آن صورت جایی برای بررسی اصل سخن باقی نخواهد ماند.
مثال:
این مقاله ارزش خواندن ندارند ،
نویسنده آن شخص هرزه ایست که چندین بار به جرم دزدی و دیگر جرایم دستگیر شده است.

علاوه بر اینکه فحاشی از نظر اخلاقی مذموم و ناپسنداست، میتوان آنرا بعنوان آفات شناخت نیز در نظر گرفت.
زیرا چنان که ذکر شد با برخورد توهین آمیز نسبت به یک شخص چهره او مخدوش می‌شود و امکان یک قضاوت صحیح و منطقی و بی‌طرفانه درباره آرا و عقاید او از بین می رود.

در آیه ۱۰۸ سوره انعام چنین می خوانیم:
کسانی را که غیر خدا را می خوانند دشنام ندهید مبادا آنها نیز از روی دشمنی و نادانی خدا را دشنام دهند.

یعنی در بحث و گفتگو با مشترکان و کفار نیز باید از منطق و استدلال استفاده کرد ، زیرا ناسزا و دشمنام ، اولا تأثیری در هدایت مشترکان نخواهد داشت و ثانیاً باعث می‌شود که آنها نیز چنین برخورد ناپسندی با تعالیم اسلامی داشته باشند.
خود این امر مانع توجه آنها به اصل معارف و تعالیم ارائه شده به آنها خواهد بود.

https://t.me/mghlte

توضیح شنیداری

مغالطات مربوط:
مسموم کردن چاه
منشا
انگیزه وانگیخته