چهارم

فایده گرایی منافاتی با حق و عدل ندارد ، بلکه توجیه قدرتمندی در دفاع از آن عرضه می‌کند . حق و عدالت ، احساسی آسمانی و فطری نیست که موازین مشخصی هم داشته باشد ، این را به سادگی از میزان واگرایی تاریخی و جغرافیایی قضاوت ها در تشخیص عدالت میتوان دریافت.
چیزی حق و تلاش برای آن احقاق عدالت نامیده می‌شود که افکار عمومی از جامعه و قانون انتظار دارد در مورد کسی اعمال کند و جامعه به دلیل فایده عمومی است که باین تقاضا جواب مثبت می‌دهد.
احساس نیاز شدیدی به انسان به امنیت باعث می شود که فایده‌ی حفظ جان و مال افراد از گزند و دستبرد دیگرآن چنان اهمیت و احتشامی یابد که تصویر لغو آن در برابر فواید دیگر دشوار شود.
اهمیت عدالت و حق ، چیزی فایده‌ی بزرگ و عمومی و اجتماعی آن نیست.
بهمین رو ، زمانی عدالت در اعدام قاتلان بود و امروزه در زندانی کردن‌شان

حس رازآلودِ تمایل به احقاق حق و اجرای عدالت ، هیچ نیست جز این نیست که :
مراعات فایده‌ی عمومی با نوعی ضرورت و اصرار در آمیخته می‌شود ، علاوه بر این ، بسا که تقاضای عدالت که غالباً در قیافه‌ی یک درخواست معصومانه عرضه می شود در اصل چیزی نباشد جز تقاضای تخصیص حجم بیشتری از لذت به من ( عدالت توزیعی ) و اختصاص حجم بیشتری از رنج به دشمن من ( عدالت کیفری ) و این به خودی خود ، نه قداستی دارد و نه قطعیتی .
تنها میزانی از آن که به وسیله جامعه مورد تصویب قرار گیرد اعتبار پیدا می‌کند و چنین تصویبی جز بر اساس فایده‌ی عمومی نبوده است ، حتی در مواردی که نقض ناپذیر به نظر می‌رسد.

#فایده‌_گرایی ( #جان_استوارت_میل ) مقدمه‌ی مترجم / #دکتر_مردیها



#فلسفه_اخلاق
#فلسفه_حقوق
#فلسفه_قانون


@JAAMEbaaz | فلسفه‌‌ی علوم اجتماعی
@mghlte | عصر روشنگری


انگشتتان را به نوشته‌های آبی بمالید 👇تا وارد مطالب مربوط شوید . برای تکمیل بحث و تفهیم بیشتر

▪️سوم