همان‌طور که گفتیم، قرار نیست همیشه تمام فصل‌های کتاب بررسی شوند؛ بلکه بسته به نکات آموزشی هر فصل، ممکن است چند فصل انتخاب شوند و درباره‌ی آن‌ها صحبت کنیم.

این پست به فصل دهم کتاب اختصاص دارد. جایی که قرار است درباره‌ی استاندارد MCP (Model Context Protocol) صحبت کنیم. این استاندارد امکان تعامل ایجنت‌ها را با سیستم‌هایی خارج از محیط اجرای آن‌ها فراهم می‌کند.


بگذارید مثالی بزنیم: فرض کنید یک برنامه‌ی مدیریت پروژه با استفاده از ایجنت‌ها نوشته‌ایم و می‌خواهیم ایجنت ما بتواند برای کاربرانش در جیرا تسک ایجاد کند. در این حالت، سیستم جیرا خارج از کنترل ایجنت است و به‌عنوان یک سیستم خارجی (external system) شناخته می‌شود. حالا سؤال اینجاست:


چطور می‌توان این کار را انجام داد؟
چطور ایجنت‌ها می‌توانند با سیستم‌های خارجی ارتباط برقرار کنند؟
و چطور می‌توان منابع (resources) یا ابزارهایی (tools) را در اختیار ایجنت‌ها گذاشت که به‌صورت محلی تعریف نشده‌اند، بلکه توسط یک سرور دیگر فراهم شده‌اند؟



اینجاست که استاندارد MCP وارد عمل می‌شود. MCP یک استاندارد مبتنی بر معماری کلاینت-سرور است (مطابق تصویری که در پست قبلی پیوست کردم). در این ساختار، سرورها مانند جیرا، نوشن، یا زیرساخت‌های ابری می‌توانند مجموعه‌ای از ابزارها یا منابع مطابق این استاندارد ارائه دهند. برنامه‌ای که ما می‌نویسیم، به‌عنوان کلاینت می‌تواند با این سرورها ارتباط برقرار کند و آن‌ها را فراخوانی کند.


برای مثال، فرض کنید نوشن ابزاری (مطابق این استاندارد) برای ایجاد سند تعریف کرده است. ما می‌توانیم این ابزار را به‌عنوان یک MCP Tool در ایجنت خود تعریف کنیم.

برعکس این حالت هم ممکن است: یعنی شما می‌توانید برای سرورهای خود، مطابق این استاندارد، ابزارها و منابعی تعریف کنید تا ایجنت‌هایی که دیگران در جای دیگری نوشته‌اند، بتوانند از آن‌ها استفاده کنند.
#ADP_AG_CH_10

@metapageai