در فصل هفتم کتاب با الگوی همکاری چندایجنتی (Multi-Agent Collaboration) آشنا می‌شویم.

الگویی که به نوعی ترکیب و جمع‌بندی مفاهیم فصل‌های قبل است.

در فصل‌های پیشین یاد گرفتیم چطور ایجنت‌ها می‌توانند مثلاً به‌صورت زنجیره‌ای (Chaining)، موازی (Parallelization)، یا بازتابی (Reflection) کار کنند.

حالا در این فصل می‌بینیم که چطور می‌توان همه‌ی این الگوها را در کنار هم قرار داد و یک معماری هوشمند و چندلایه ساخت که چندین ایجنت در آن با هم تعامل دارند.

در گام نخست، باید نقشه یا گرافی از ایجنت‌ها و روابطشان طراحی کنیم.

فرض کنید سیستمی داریم با هفت ایجنت، که هرکدام وظیفه‌ی خاصی بر عهده دارند. سه ایجنت ممکن است به‌صورت زنجیره‌ای با هم کار کنند، بعضی در قالب reflection به ارزیابی نتایج یکدیگر بپردازند، و گروهی دیگر به شکل موازی فعالیت کنند. معمولاً یکی از ایجنت‌ها نقش هماهنگ‌کننده (Coordinator) را دارد و نقطه‌ی آغاز گراف محسوب می‌شود.

برای مثال، در یک پروژه‌ی برنامه‌نویسی پیچیده، ایجنت هماهنگ‌کننده ابتدا وظیفه‌ی برنامه‌ریزی را به ایجنت Planner می‌سپارد تا مسیر حل مسئله مشخص شود. سپس کار به ایجنت Architect واگذار می‌شود تا ساختار سیستم طراحی گردد، و پس از آن ایجنت Coder وظیفه‌ی نوشتن کد را برعهده می‌گیرد. در این میان، ایجنت Debugger ممکن است از طریق الگوی Reflection خروجی را بررسی و اصلاح کند، و در پایان، ایجنت Tester تست‌های لازم را اجرا می‌کند. در نهایت، نتیجه‌ی نهایی به ایجنت هماهنگ‌کننده بازگردانده می‌شود تا به کاربر ارائه شود.

این مثال را زدم تا نشان دهم که چگونه می‌توان با ترکیب الگوهای مختلف و استفاده از چند ایجنت تخصصی، سیستمی ساخت که هوشمندتر، منعطف‌تر و کارآمدتر از هر ایجنت منفرد عمل کند.

#ADP_AG_CH_7

@metapageai