برخی مسائل ماهیت پیچیده‌ای دارند و نمی‌توان برای آن‌ها به‌سادگی یک الگوریتم مستقیم و مشخص ارائه داد. در چنین شرایطی، این الگو به کار می‌آید. در این رویکرد، یک ایجنت در نقش برنامه‌ریز (Planner) عمل می‌کند. وظیفه‌ی این ایجنت آن است که مسئله‌ی پیچیده را دریافت کند، برای حل آن یک طرح کلی یا نقشه‌ی راه تدوین کند، گام‌های لازم را مشخص کند، و سپس اجرای هر گام را به ایجنت‌های متخصص واگذار نماید.
یکی از نمونه‌های کاربردی این الگو، در حوزه‌ی برنامه‌نویسی دیده می‌شود. اگر از ابزارهایی مانند Cursor یا Roo Code (که قابلیت ایجنت دارند) استفاده کرده باشید، مشاهده می‌کنید وقتی مسئله‌ای را به آن‌ها می‌سپارید، در گام نخست مسئله را به چند بخش کوچک‌تر تقسیم می‌کنند.
برای مثال، یک برنامه‌ریز ممکن است چنین طرحی تدوین کند (این مثال واقعی است!):
Set up Google Cloud Vision API for PDF processing
Implement file location functionality
Implement text matching logic for PDF documents
Return PDF-specific location including the page number
اما چه زمانی نباید از این الگو استفاده کرد؟
زمانی که یک مسیر یا الگوریتم مشخص و از پیش‌تعریف‌شده برای حل مسئله وجود دارد، استفاده از این الگو توصیه نمی‌شود.
#ADP_AG_CH_6
@metapageai