دیسکالیفه شدن فاطمه محیطیزاده، دلخراشترین حادثه برای کاروان ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ است.
دلاور هفتگانه ایران، صدرنشین بود تا مهمترین مدال طلای تاریخ دوومیدانی ایران را بگیرد اما بخاطر کفش غیر استاندارد در پرش طول، از مسابقات کنار گذاشته شد.
رئیس فدراسیون دوومیدانی به دلیل حکم محکومیت در پرونده تجاوز، تحریم است و به هیچ کنگره و کلینیک و رویدادی دعوت نمیشود. حتی در نشستهای مجازی.
سه هفته پیش نوشتم خانواده دوومیدانی از حذف نام ایران در مجامع جهانی آسیب میبیند.
دوندگان، پرندگان و پرتابگران زن و مرد، هر روز، دردِ پرونده تجاوز احسان حدادی را تحمل میکنند.
دنیامالیِ مالهکش، از مقصرین این رسوایی است.
وقتی تیم بی صاحب است، ورزشکارش را قربانی میکنند. از رضا شجیع تا اسبقیان و داورزنی و مهدی گودرزی، دهها توریست آویزان و از رده خارج، بدون مسئولیت، در ناگویا میچرخند. حتی کیومرث هاشمی که پاانداز حدادی در انتخابات دوومیدانی بود، آنجاست. اما خود حدادی غایب است.
رئیس فدراسیون دوومیدانی میگوید: «من اعتبار ایران در دوومیدانی جهانم.»
کجاست این اعتبار که قهرمانمان را حذف میکنند؟ کجا مخفی شدی و پنهانی رفتی فرودگاه و برگشتی تهران، که دوندگانمان در کره جنوبی زندانی شدند؟ الان کجایی که مدال را از گردن محیطیزاده دزدیدند؟
باید گِل بگیرند فدراسیونی را که حتی از تامین کفش استاندارد برای پدیده تاریخیاش عاجز است.تیم بی صاحب است. شگفتآور اینکه هادی سپهرزاد سرمربی تیم، رشته خودش دهگانه بوده. کجا بوده موقع مسابقه محیطیزاده و چه نقشی داشته؟
مگر پارسال پس از فاجعه کره جنوبی، سپهرزاد برکنار نشد؟ چرا دوباره هست، اما نیست؟!
اصلاً در دوومیدانی، پوزیشنی به نام «سرمربی» نداریم. در فدراسیون دوومیدانی اختراع شده تا پاداشها را بردارند. فاطمه بارها چوب فدراسیون ناپاک را خورده. اسفند پارسال با وجود قهرمانی بازیهای کشورهای اسلامی، حدادی ظالمانه او را
از اردوها کنار گذاشت. فاطمه گفت مسیرم را با قدرت ادامه میدهم. با قدرت ادامه داد.
فاطمه محیطیزاده کل آسیا را تسلیم کرد، اما مغلوب مسئولین فاسدِ خودی شد.
@Mehdi_Rostampour
