Medical Professionalism

آیا حفظ پروفشنالیسم صرفا وظیفه خود پزشک است؟

در کنگره سالانه ۲۰۲۶ کالج جراحان آمریکا، یکی از نشست‌های پرمخاطب به این پرسش اختصاص یافت که آیا اتحادیه‌شدن پزشکان می‌تواند به حفظ استقلال حرفه‌ای آنان کمک کند.
با افزایش اشتغال پزشکان در بیمارستان‌ها و شبکه‌های بزرگ درمانی، بسیاری از تصمیم‌های روزمره از حجم کار و کشیک گرفته تا زمان ویزیت، دسترسی به اتاق عمل و نیروی پشتیبان، بیش از گذشته توسط سازمان‌ها تعیین می‌شود. سخنرانان گفتند اتحادیه‌ها می‌توانند قدرت چانه‌زنی جمعی پزشکان را افزایش دهند، اما محدودیت‌های قانونی و عملی دارند و راه‌حل همه مشکلات نیستند.

نکته مهم این است که کالج جراحان آمریکا چند ماه پیش، در مارس ۲۰۲۶، چارچوبی برای استانداردهای محیط کار جراحان منتشر کرده بود. این استانداردها موضوعاتی مانند حجم کار، کشیک، خستگی، تعداد بیماران، دسترسی به منابع، نیروی پشتیبان و بار اداری را قابل سنجش می‌کنند.

پروفشنالیسم فقط به رفتار، تعهد و تاب‌آوری فردی پزشک محدود نیست؛ سازمان نیز مسئول است شرایطی فراهم کند که پزشک بتواند مستقل، ایمن و در جهت منافع بیمار عمل کند.


🔗 گزارش کنگره: https://www.facs.org/for-medical-professionals/conferences-and-meetings/clinical-congress-2026/cc2026-news/standing-room-only-crowd-discusses-unionization-professional-autonomy/

#استقلال_حرفه‌ای
#حقوق_پزشکان
#محیط_کار_پزشکان
#سلامت_پزشکان

آیا ابراز احساسات پزشک، حرفه‌ای‌بودن او را زیر سؤال می‌برد؟
 
در پژوهشی که آگوست ۲۰۲۶ منتشر شد، ۱۵۷۲ نفر از مردم سوئیس، با سن دست‌کم ۱۶ سال، در یک نظرسنجی اینترنتی شرکت کردند. هر نفر پنج روایت فرضی از گفت‌وگوی پزشکی با بیمار مبتلا به سرطان پیشرفته را خواند. پژوهشگران از آنان خواستند خود را جای بیمار بگذارند و بگویند پزشک را چقدر دلسوز، قابل‌اعتماد و حرفه‌ای می‌دانند و در گفت‌وگو با او چقدر احساس راحتی می‌کنند.
 
در برخی روایت‌ها پزشک می‌گفت این خبر غمگینش کرده، اشک در چشمانش جمع می‌شد یا اشاره می‌کرد پدرش نیز همان بیماری را داشته است. این رفتارها عموماً با ارزیابی بهترِ دلسوزی، اعتماد و راحتی همراه بودند؛ اشک‌آلودشدن نیز به‌طور معناداری از ارزیابی حرفه‌ای‌بودن پزشک کم نکرد.
 
 در تفسیر این مطالعه البته باید در نظر داشت این مطالعه برداشت مردم از روایت‌های فرضی را سنجیده است، نه تجربه واقعی را.

Staeck R, Sauer C, Zwahlen M, Asch SM, Zambrano SC. Physician Emotion and Self-disclosure in Serious Illness Conversations: Impact on Trust, Compassion, Professionalism and Comfort: Staeck et al. Journal of General Internal Medicine. 2026 Aug 4:1-9.

تعارض منافع و درب گردان در نظام دارویی کشور

🔍 آیا می‌توان از رئیس سازمان غذا و دارو انتظار نظارت بی‌طرفانه داشت، وقتی معرفی او به وزیر از سوی همان بخش خصوصی انجام شده است؟

🔍 مرز بین استفاده از نیروی توانمندِ بخش خصوصی در دولت در کنار مدیریت تعارض منافعی که بوجود می‌آید، کجاست؟

https://telewebion.ir/episode/0x16c8911a

🎙 گفتگو با دکتر عباس کبریایی
مدیرکل اسبق اداره دارو سازمان غذا و دارو


#conflict_of_interest
#revolving_door

💢چرا علم امروز بیش از هر زمان دیگری به علوم انسانی نیاز دارد

مجله Nature در یکی از تازه‌ترین مقالات تحلیلی خود بر این نکته تأکید می‌کند که آینده هوش مصنوعی، ویرایش ژن، پزشکی دقیق و سایر فناوری‌های نوظهور، تنها با پیشرفت‌های فنی تضمین نمی‌شود؛ بلکه موفقیت این فناوری‌ها به مشارکت فعال متخصصان علوم انسانی و اجتماعی نیز وابسته است. نویسندگان استدلال می‌کنند که موضوعاتی مانند عدالت، اعتماد عمومی، مسئولیت‌پذیری، سوگیری الگوریتمی و حفظ حریم خصوصی، صرفاً مسائل فنی نیستند و نیازمند تحلیل‌های فلسفی، حقوقی، اخلاقی و اجتماعی هستند. از این رو، دانشگاه‌ها باید از رویکردهای میان‌رشته‌ای فاصله نگیرند و پژوهشگران رشته‌های مهندسی، علوم کامپیوتر، حقوق، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و فلسفه را در پروژه‌های مشترک گرد هم آورند. این دیدگاه همچنین بر بازنگری برنامه‌های آموزشی دانشگاه‌ها تأکید دارد تا دانشجویان علاوه بر مهارت‌های فنی، توانایی تحلیل پیامدهای اجتماعی فناوری را نیز کسب کنند. برای پژوهشگران حوزه فناوری اطلاعات، این مقاله یادآور آن است که توسعه «هوش مصنوعی قابل اعتماد» بدون توجه به ارزش‌های انسانی امکان‌پذیر نیست. برای سیاست‌گذاران آموزش عالی نیز این پیام را دارد که سرمایه‌گذاری در علوم انسانی، مکمل توسعه فناوری است، نه رقیب آن. در نتیجه، یکی از مهم‌ترین روندهای پژوهشی سال‌های آینده، گسترش همکاری‌های میان‌رشته‌ای برای طراحی فناوری‌هایی خواهد بود که علاوه بر کارآمدی، از نظر اخلاقی، اجتماعی و حقوقی نیز قابل اتکا باشند.

Nature. (2026, June 24). Why science needs the humanities more than ever. Nature.

https://www.nature.com/articles/d41586-026-01958-y

UT Central Library

🆔@ScientificDialectics

✍️کارزار درخواست لغو احکام صادره از کمیته‌های انضباطی دانشگاه‌ها

جناب آقای مسعود پزشکیان
با سلام

پس از وقایع خونین و غم‌بار دی‌ماه، بخش بزرگی از دانشجویان سراسر کشور در واکنش به جان‌باختن فجیع بسیاری از هم‌وطنان و به پاسداشت یاد آن جاویدنامان، اقدام به برگزاری تجمعات اعتراضی در محیط دانشگاه‌ها کردند.

در ادامه این رویدادها، شماری از دانشجویان معترض بازداشت و صدها تن دیگر به کمیته‌های انضباطی احضار شدند و با احکام انضباطی سنگین و سالب حق تحصیل، از جمله اخراج، تعلیق و محرومیت از تحصیل مواجه گردیدند؛ احکامی که عمدتاً با رویکردی امنیتی و به صورت غیابی صادر شده‌اند و با اصول دادرسی منصفانه و مفاد شیوه‌نامه انضباطی موجود هم‌خوانی ندارند و در عمل، به حذف دانشجویان از محیط‌های دانشگاهی می‌انجامند.

این در حالی است که کشور در میانه بحران‌های فزاینده اقتصادی و اجتماعی قرار دارد و مردم با فشارهای سنگین معیشتی، کاهش مستمر قدرت خرید و نگرانی روزافزون نسبت به آینده دست‌وپنجه نرم می‌کنند و بارها نارضایتی خود را از وضعیت موجود و سیاست‌های حاکم ابراز داشته‌اند.

در چنین شرایطی، نسلی که با فقر، ناامنی شغلی و چشم‌اندازی مبهم از آینده روبه‌رو است، دیگر تاب تحمیل احکام سنگین انضباطی و محروم ساختن دانشجویان از تحصیل را ندارد. بدیهی است که اصرار بر رویکردهای تنبیهی و حذف صداهای منتقد از دانشگاه نه‌تنها گره‌ای از بحران‌های انباشته کشور نخواهد گشود، بلکه به تعمیق شکاف‌های اجتماعی و تشدید بحران‌ها و نارضایتی عمومی خواهد انجامید.

از این رو، دانشجویان دانشگاه‌های سراسر کشور به وسیله این کارزار عمومی، از شما درخواست دارند با صدور دستور بازنگری فوری در احکام صادره از سوی کمیته‌های انضباطی دانشگاه‌ها، نسبت به لغو یا تعلیق این احکام اقدام فرمایید و زمینه بازگشت کامل دانشجویان به کلاس‌های درس و ادامه روند طبیعی تحصیل را فراهم آورید.

از اساتید، انجمن‌ها و تشکل‌های دانشجویی درخواست می‌شود در پیگیری و تحقق این مطالبه، همراه و هم‌صدا باشند.

بخش‌هایی از متن به جهت امکان انتشار، توسط پلتفرم کارزار حذف گردیده.

karzar.net/326473

#لغو_احکام_انضباطی

شاخص آزادی آکادمیک (۲۰۲۶) اعلام شده است. همان طور که در فایل پی دی اف می‌‌بینید، ایران از بین ۱۷۹ کشور و منطقه مورد بررسی، جز ده کشور آخر این لیست می‌باشد.

آزادی آکادمیک (academic freedom) به صورت ساده یعنی اینکه پژوهشگران و دانشگاه‌ها بتوانند بدون دخالت سیاست، افراد تامین کننده بودجه پروژه یا نهادهای مذهبی، به تحقیق و آموزش بپردازند. طبق مطالعات، چنین آزادی‌ای باعث می‌شود علم و نوآوری بیشتر و باکیفیت‌تری تولید شود. (لینک)

مطابق با گزارش های قبلی، این دوره هم نشان می‌دهد که وضعیت جهانی این آزادی بدتر شده است. بر اساس شاخص Academic Freedom Index و در بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، در ۵۰ کشور یا منطقه کاهش قابل‌توجه در آزادی دانشگاهی رخ داده و فقط ۹ کشور بهتر شده‌اند.

برای ایران که جزو کشورهای انتهای لیست است، در دهه گذشته تغییر (بهتر با بدتر شدن) در این شاخص معنادار نبوده است.


پنج ویژگی در شاخص آزادی آکادمیک (از اینجا) بررسی می شود (لینک توضیح) که شامل موارد زیر است

freedom to research and teach

freedom of academic exchange and dissemination

institutional autonomy

campus integrity

freedom of academic and cultural expression. 

در بین پنج مولفه دخیل در محاسبه شاخص آزادی آکادمیک، تنها تغییرات مربوط به مورد Campus Integrity برای ایران معنا دار بوده که البته وضعیت آن در یک دهه گذشته بدتر شده است. منظور از Campus Integrity اینجا یعنی نبود مداخله امنیتی و نبود نظارت یا surveillance در محیط دانشگاه و حتی در پلتفرم‌های آموزشی آنلاین، به‌طوری که دانشگاه بتواند بدون دخالت عوامل غیرآکادمیک به‌درستی کار کند.

در این بین در گزارش جدید شاخص آزادی آکادمیک دیده شده استقلال دانشگاه (institutional autonomy) تاثیر ویژه ای بر نمره نهایی شاخص داشته: یعنی دانشگاه‌ها چقدر بتوانند خودشان درباره مدیریت، استخدام، آموزش، بودجه و اهداف علمی تصمیم بگیرند، بدون فشار دولت یا گروه‌های بیرونی. هرچه استقلال دانشگاه کمتر شود، پژوهشگران بیشتر در معرض فشارهای سیاسی، اقتصادی و ایدئولوژیک قرار می‌گیرند.
برای مثال در آمربکا امتیاز استقلال دانشگاهی از ۳/۳ در ۲۰۱۹ به ۱/۷ در ۲۰۲۵ افت کرده و این یک افت سریع و شدید توصیف شده است. کشورهایی مثل مجارستان، هند و ترکیه هم طبق گزارش به‌مرور به خاطر حملات سیاسی، اصلاحات قانونی و دخالت‌های اداری استقلال دانشگاه‌هایشان را از دست داده‌اند.

@Scientometric کانال جدید

رتبه‌بندی‌های بین‌المللی و آن‌چه باید محور توجه دانشگاه باشد
فریبا اصغری

❇️ رتبه‌بندی‌های بین‌المللی مانند QS ، THE ،SIR و شانگهای به حوزه ای مورد تاکید در دانشگاه‌های بزرگ علوم پزشکی تبدیل شده‌اند. این رتبه‌بندی‌ها در بهترین حالت می‌توانند تصویری کلی از جایگاه نسبی دانشگاه در نظام جهانی ارائه دهند، اما هنگامی که به هدف تبدیل می‌شوند، دانشگاه را از مأموریت اصلی خود دور می‌کنند. دانشگاه علوم پزشکی نهادی است که باید سلامت جامعه را ارتقا دهد، پزشک و پژوهشگر مسئول تربیت کند، دانش بومی تولید کند و به مسائل واقعی مردم پاسخ دهد. هیچ‌یک از رتبه‌بندی‌های جهانی قادر نیستند این مأموریت را به‌درستی بسنجند، زیرا شاخص‌های آن‌ها عمدتاً کمی، استنادی، شهرت‌محور و وابسته به ردپاهای دیجیتال‌اند.

🔰 اتکای افراطی به رتبه‌بندی‌ها دانشگاه را به سمت رفتارهایی سوق می‌دهد که با رسالت آن ناسازگار است. فشار برای بهبود رتبه، پژوهشگران را به تولید انبوه مقاله ولو بی‌کیفیت وادار می‌کند، استقلال علمی سردبیران مجلات دانشگاهی را نقض و مجلات دانشگاهی را به پذیرش مقالات ضعیف سوق می‌دهد، و پژوهش را از مسائل واقعی سلامت جامعه دور می‌کند. در چنین فضایی، پژوهش‌هایی حمایت بیشتر می گیرند که به جای مسایل بومی، عدالت سلامت، کاهش خطای پزشکی، بهبود کیفیت آموزش و مسائلی از این قبیل، به حوزه های پر استناد می پردازند.

روند رو به رشد رترکشنهای مقالات کشور، لزوم توجه به تولید علم صادقانه و با کیفیت را بیش از پیش نمایان می کند. رتبه محوری نه‌تنها اخلاق پژوهش را تضعیف می‌کند، بلکه دانشگاه را از جامعه دور می‌سازد و نقش دموکراتیک آن را در پاسخ‌گویی عمومی کم‌رنگ می‌کند.

🔰 این رتبه‌بندی‌ها به‌طور ساختاری به نفع دانشگاه‌های ثروتمند، انگلیسی‌زبان و برخوردار طراحی شده‌اند. شاخص‌هایی مانند شهرت علمی، شهرت کارفرمایان، بین‌المللی‌سازی و استناد، دانشگاه‌های کشورهای در حال توسعه را در موقعیتی نابرابر قرار می‌دهد. دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران حتی اگر کیفیت آموزشی و اثر اجتماعی بالایی داشته باشند، به دلیل محدودیت‌های ساختاری، زبانی و اقتصادی، در این رتبه‌بندی‌ها به‌طور سیستماتیک پایین‌تر دیده می‌شوند. تمرکز صرف بر این شاخصها باعث میشود دانشگاه‌ها به‌جای تمرکز بر نیازهای بومی، به دنبال تقلید از مدل‌های دانشگاهی کشورهای ثروتمند بروند؛ تقلیدی که نه ممکن است و نه مطلوب.

🔰 در چنین شرایطی، دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران باید نسبت خود را با رتبه‌بندی‌ها بازتعریف کنند. رتبه‌بندی‌ها می‌توانند به‌عنوان محصول جانبی بهبود کیفیت دانشگاه، و وسیله‌ای برای دیپلماسی علمی مورد استفاده قرار گیرند، اما نباید به شاخص اصلی موفقیت دانشگاه تبدیل شوند. دانشگاه باید رتبه‌بندی‌ها را ببیند، نقاط قوت و ضعف آن‌ها را بشناسد، اما به آنها وابسته نشود و مأموریت خود را بر اساس آن‌ها تعریف نکند. آن‌چه باید محور توجه دانشگاه باشد، کیفیت آموزش پزشکی، تربیت پزشکان مسئول، پژوهش مسئله‌محور، تولید علم صادقانه و باکیفیت، اثر واقعی بر زندگی مردم و نقش دانشگاه در سیاست‌گذاری سلامت است. دانشگاهی که به این اصول وفادار بماند حتی اگر رتبه‌اش در نظام‌های جهانی بالا نباشد، در عمل اثرگذارتر، معتبرتر و پایدارتر خواهد بود و بودجه محدود کشور را به شیوه مسئولانه تری تخصیص میدهد.

🔰 دانشگاه‌های علوم پزشکی، باید شاخص‌های بومی و مأموریت‌محور طراحی کند؛ شاخص‌هایی که کیفیت آموزش، اثر اجتماعی، اخلاق حرفه‌ای، اعتماد عمومی و نقش دانشگاه در حل مسائل ملی را بسنجند. در این صورت است که دانشگاه می‌تواند از دام بی اخلاقیهای آکادمیک رها و به نهادی با تفکر علمی تبدیل گردد که واقعاً در خدمت سلامت جامعه است.
بحث مفصلتری از سیستمهای ارزیابی علمی دانشگاهها را میتوانید در اپیزود 23 هلسینکست گوش دهید.

#شاخصهای_رتبه_بندی
#اخلاق_آکادمیک
#مسئولیت_پذیری_اجتماعی

سوگیری اتوماسیونی؛
وقتی انسان به هوش مصنوعی بیش از حد اعتماد می‌کند

یکی از چالش‌های مهم اخلاقی هوش مصنوعی، سوگیری اتوماسیونی است؛ یعنی تمایل انسان‌ها به اعتماد بیش از حد به خروجی سامانه‌های خودکار. در این حالت، انسان ممکن است حتی در برابر شواهد متناقض، پیشنهاد ماشین را بپذیرد یا چون سامانه هشدار نداده، از بررسی مستقل غافل شود.

این مسئله نشان می‌دهد که صرفِ حضور انسان در فرایند تصمیم‌گیری، یا همان Human-in-the-Loop، همیشه کافی نیست. اگر حجم داده‌ها زیاد، زمان تصمیم‌گیری محدود، فشار کاری بالا و منطق الگوریتم پیچیده یا نامفهوم باشد، انسان عملاً فرصت و توان ارزیابی مستقل ندارد. در چنین وضعی، نقش او ممکن است از «تصمیم‌گیرنده واقعی» به «تأییدکننده خروجی ماشین» کاهش یابد.

نظر کلاد درباره استفاده از او در جنگ و نظارت انسانی بر آن را در این لینک بشنوید.

اهمیت اخلاقی موضوع در همین‌جاست: مسئولیت اخلاقی زمانی معنا دارد که انسان بتواند تصمیم را بفهمد، نقد کند و در صورت لزوم با آن مخالفت کند. بنابراین، Human-in-the-Loop فقط وقتی ارزش اخلاقی دارد که به کنترل معنادار انسانی منجر شود، نه صرفاً به حضور نمادین انسان در کنار ماشین.

#اخلاق_هوش_مصنوعی
#سوگیری_اتوماسیون
#مسیولیت_اخلاقی

📣انجمن ایرانی اخلاق در علوم و فناوری برگزار میکند:

«شکاف های اجتماعی پیش رو و نیاز به مهارت پیشرفته گفتگویی در اخلاق نخبگان علمی»

باحضور:
🎙دکتر الهه حجازی:
تحلیلی روان‌شناختی از ریشه‌های تربیتی و فرهنگی بحران گفتگو
🎙 دکتر جبار رحمانی :
از انسان گفتگویی تا اجتماع گفتگویی
اجتماعات مونولوگی و دشواری گفتگو
🎙دکتر محسن ضمیر:
چرا در گفتگوها قانع نمی شویم؟
نگاهی نوروساینتیفیک به مغز و گفتگو

🗓 زمان: دوشنبه ۱۱ خرداد ماه؛ ساعت ۱۶:۳٠
📍نشانی: میدان توحید-خیابان نصرت غربی-پلاک ۵۶

📍لینک نشست اسکای روم:
https://skyroom.online/ch/ethics83/meeting
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
@iranethics

اینترنت بین المللی وصل شد. حالا همه با هم متصل می‌شویم.

*در خوشی‌ها و ناخوشی‌ها در کنار مردم می‌مانیم*

# اینترنتـ پرو ❌

#پرستار_همراه_مردم

#نظام_پرستاری

🆔 @ino_ir

خوشبختی در دوران تاریک جنگ و سختی‌ها
مصطفی ملکیان

#با_علی_ضیا

جودیت باتلر و اخلاق هم‌زیستی
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت

جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریه‌پرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکال‌ترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزه‌های فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکل‌گیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنت‌های کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوت‌ها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیب‌پذیری مشترک انسان‌ها جستجو می‌کند.

نظریه هم‌زیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح می‌کند:

۱. آسیب‌پذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیب‌پذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.

۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دسته‌بندی‌های ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوار‌هایی می‌سازند که مانع پذیرش می‌شوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دسته‌بندی‌های «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعه‌ای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ می‌دهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.

۳. اخلاق عدم‌خشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری می‌داند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو می‌شوم، آن «صورت» از من می‌خواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه می‌دهد زندگی‌های «ناداستان» (زندگی‌هایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آن‌ها را نادیده می‌گیرند) نیز دیده شوند.

پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکت‌ومنفعل است؛ این نوعی «هم‌زیستی مسئولانه» است. او ما را فرامی‌خواند تا در جهانی که در آن زندگی‌ها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار می‌گیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگی‌ها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی می‌کنیم که هیچ‌کس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بی‌قید و شرط حضور دیگری است.

#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

🎗️*پیشگیری از خودکشی:*
*راهنمای ایجاد گروه حمایتی*
*برای بازماندگان سوگ ناشی از خودکشی*

🔻منبع : سازمان جهاني بهداشت / انجمن بين المللي پيشگيري از خودكشي _ ٢٠٢٥

🔻مترجم : زهرا وليد آبادي كانديداي دكتري روانشناسي باليني و عضو جمعيت علمي پيشگيري از خودكشي ايران

🔻زير نظر : جمعيت علمي پيشگيري از خودكشي ايران

🔻با همکاری مرکز مشاوره دانشگاه علوم پزشکی ایران
بهار ١٤٠٥

🫂 راهنمای پیش رو بر یکی از ابعاد کمتر مورد توجه اما تعیین‌کننده پیشگیری از خودکشی، یعنی حمایت هدفمند از بازماندگان سوگ ناشی از خودکشی متمرکز است.
🤝 ویرایش اخیر این راهنما حاصل همکاری سازمان بهداشت جهانی و انجمن بین‌المللی پیشگیری از خودکشی است. این دستورالعمل چارچوبی عملی برای طراحی و راه‌اندازی گروه‌های حمایتی ارائه می‌دهد به گونه‌ای که ایجاد محیطی امن، حمایت روانی، کاهش انگ اجتماعی و تسهیل دسترسی به خدمات حمایتی تضمین شود. این راهنما با اتکا به شواهد، بر ضرورت مشارکت هماهنگ نهادهای گوناگون از متخصصان سلامت و کنشگران اجتماعی تا رسانه‌ها، قانون‌گذاران و جوامع محلی و اجرای مسئولانه مداخلات تأکید می‌کند. هدف نهایی آن تقویت پاسخ‌های سلامت عمومی در لحظه‌ای است که جامعه نیازمند اقدام سنجیده و انسان‌محور است، اقدامی که می‌تواند برای بازماندگان، امید را قابل لمس‌تر و روند سوگ را قابل تحمل‌تر کند.
🌱 این دستورالعمل، که با اخذ مجوز رسمی ترجمه از سازمان بهداشت جهانی در دسترس جامعه علمی و تخصصی ایران قرار گرفته است؛ گامی مهم در جهت حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه است. امید آن است که انتشار این منبع زمینه‌ساز تقویت رویکردهای پس‌رویدادی (Postvention) در ایران، ارتقای کیفیت مداخلات حمایتی و فراهم‌آمدن حلقه‌ای از همدلی و امنیت پیرامون بازماندگان شود؛ حلقه‌ای که امکان حرکت از «تاریکی فقدان» به سوی «امید و زندگی دوباره» را هموار می‌سازد.


این راهنما تحت مجوزCC BY-NC-SA 3.0 IGO سازمان جهانی بهداشت ( WHO ) در آدرس های زیر در دسترس است:
🔻https://iris.who.int/bitstreams/585685a8-cf2a-47a7-ad36-1425dfb398f0/download
‏🔻
https://www.who.int/publications/i/item/9789240116078

--—--------------------------------------------------------
🔻برای دریافت پروتوکل های تخصصی و آگاهی از وبینارها و محتواهای تخصصی به کانال بله ما بپیوندید :

https://ble.ir/letstalkiums
————————————-
دانلود فایل راهنما
👇

⭕️ خطاب به دولتِ غایب: یا مسئولیت بپذیر یا کنار برو

دولت مسعود پزشکیان بسی بیش از گذشته به دلال واگذاری میدان تبدیل شده است، دلالی‌ که کارش نه حکمرانی بلکه سپردن عرصۀ عمومی به نهادهای ناپاسخ‌گو و فراقانونی است تا بی‌هیچ نظارت و مشروعیتی بر زندگی مردم حکم برانند.

این نه انفعال بلکه سازمان‌دهیِ انفعال است. دولت فقط منفعل نیست. میانجیِ فعالی است در انتقالِ شتاب‌ناک‌ترِ قدرت به نهادهای غیرمنتخب. شما عقب ننشسته‌اید. شما نقشِ دولت را تقدیم کرده‌اید به دیگرانی که نه رأیی گرفته‌اند و نه پاسخی می‌دهند. این نه حکمرانی بلکه صورت‌بندی عریانِ انصراف از حکمرانی است.

دولت از جمله یعنی سدکردن همین دست‌اندازی‌های قوای ناپاسخ‌گو، یعنی ایستادن مقابل قدرت‌های بی‌مهار، یعنی تحمیل قانون به کسانی که خود را فراتر از قانون می‌پندارند. اما شما چه کرده‌اید؟ تقریباً هیچ. نه ایستاده‌اید نه حتی تظاهر به ایستادن کرده‌اید. فقط عقب رفته‌اید، عقب‌تر، و باز هم عقب‌تر، تا جایی که دیگر چیزی از دولت باقی نمانده جز یک نام بی‌مسما.

این فروپاشی را کجا عریان‌تر از اینترنت طبقاتی می‌توان دید؟ تقسیم جامعه به اقلیتی از برخورداران و اکثریتی از نابرخورداران، به متصلان و گسستگان. این خط‌مشی نه فنی است نه اضطراری. اعلان صریح تبعیض است. این تبعیض نفرت‌انگیز را نیروهایی رقم زده‌اند که نه انتخاب شده‌اند و نه پاسخ‌گو هستند، اما شما دقیقاً همان‌جایی که باید جلوی‌شان می‌ایستادید کنار رفته‌اید. به این حتی نمی‌گویند انفعال. می‌گویند مشارکت در تضییع حق از طریق بی‌عملی. شما اجازه داده‌اید حق به امتیاز تقلیل یابد و قانون به شوخی بدل شود و شهروند به سوژه‌ای مفلوک‌تر تنزل پیدا کند.

اگر دولت در برابر چنین تعرض عریانی به ابتدایی‌ترین حقوق شهروندان به‌تمامی لال و بی‌حرکت می‌ایستد، اصلاً چرا هست؟ برای چه آمده‌اید؟ برای مدیریت چه چیزی؟ وقتی قرار است تصمیم را دیگران بگیرند و شما فقط مُهر بزنید یا سکوت کنید، این ساختار چه کارکردی جز تزئینِ بی‌قانونی دارد؟

این مسیر قطعاً مسیرِ انباشت خشم است. جامعه به‌عیان می‌بیند دولت حتی جرئت استفاده از حداقل اختیاراتش را ندارد. این یعنی تولید بحران. تکلیف را روشن کنید. یا بایستید و واقعاً دولت باشید یعنی هزینه بدهید و در برابر نهادهای فراقانونی سد بسازید، یا کنار بروید. همین. ماندن در این وضعیتِ معلق فقط یک معنا دارد: استمرار و تقویت همان نظمی که حقوق مردم را می‌بلعد و احدی هم پاسخ‌گو نیست.

مسئله روشن است و دیگر قابل تعویق نیست: یا دولت به معنای واقعی کلمه اعمال قدرت می‌کند و در برابر نهادهای ناپاسخ‌گو می‌ایستد یا رسماً اعلام می‌کند که نقش خود را به دیگران واگذار کرده است. حالت سومی وجود ندارد. ماندن در این حالتِ معلق اصلاً شکل دیگری از بازتولید همین نظمِ کنونیِ تنفرانگیزی است که حقوق همگانی را با ولع می‌بلعد.

🆔 @mmaljoo