MBTI Talk.

‌
ببخشید که زیاد تایپ می‌کنم، ولی صحبت کردن باهات و شنیدن حرفات وایب خوبی بهم میده🥲🩷

یه سریا هستن خودشونو آدمای احساساتی یا حتی رمانتیکی میدونن چون توی ذهن خودشون اینطورن اما در واقعیت همیشه این فاصله رو حفظ میکنن چون موندن بالای تپه و تماشا کردن آتیش دوردست براشون امن تره تا رفتن پیش آتیش.
در خودت عمیق شو و ببین اولین باری که این حس رو داشتی کی بود؟ چرا؟
کجا فکر کردی اگه سرکوب کنی بیشتر از خطر در امانی؟ اگه سرکوب کنی دوست داشتنی تری؟ تشویق میشی که بچه خوب و آرومی شدی و حتی بی دردسر؟
اینارو باید با خودت حل کنی...

خواهش میکنم♡
آره خب یکی از دلایلش اینه، یکی دیگه اش الگوییه که جا بیوفته تو روان، تحت عنوان اینکه: من یه تصور دور و دوست داشتنی داشته باشم از چیزی یا فردی، ولی بهش نزدیک نشم چون اگه بشم اون شعله ای که از دور تماشاش میکردم یا خاموش میشه یا خودمو میسوزونه، پس من فاصله میگیرم...!

‌
سلام زیبا🤍
بنظرت چرا بعضیا از اینکه خودشونو ابراز کنن میترسن...؟ چرا بعضیا خود سرکوبگری دارن و اینکه تو مجازی راجب احساسات بهتر میتونن حرف بزنن؟ احتمالا بخاطر واکنش هاییه که قبلا از آدما دریافت کردن...؟ فکر میکنم واسه من یکی از دلایلش همینه
درکل چطوری باید بفهمیم علت این خود سرکوبگریو چیه و چطوری باید از بین ببریمش..؟ من به شخصه احساس ناامنی میکنم از اینکه خودمو ابراز کنم، مخصوصا پیش یکی از دوستام که آرزو میکنم که کاش بیشتر از دوست باشیم... و این که از حرف زدنای عمیق باهاش میترسم و همیشه پیشش یه استرسی دارم که پیش بقیه دوستام ندارم و پیش دوستای معمولیم میتونم راحت تر خودمو ابراز کنم، باعث میشه نتونم پیش آدم موردعلاقم خودم باشم و نزدیک بشیم به هم

شاید یکم زیادی از این شاخه به اون شاخه پریدم بخاطر اینه که ذهنم یه مدت طولانی درگیره و نمیتونم به نتیجه برسم😭

ممنون میشم نظرتو بدونم.
و اینکه واقعا مرسی که برگشتی و هستی🫠

😂😂😂
منظورم تجربیات زندگیه، عروس نشدم هنوز.

‌
عروس شدی الهه جنگجو 🥺

‌
بچه هاااا آرس از خودمونههههه

‌
تو هم رابطه داشتیییی 🥲🥲🥲

اینطوریا هم نیست زیبا... :))
فقط در حد خودم بلدم. چطوریش رو نمیدونم، شاید بر حسب تجربه و مشاهده.

‌
آرس تو چطوری این همه مشاوره رابطه میتونی بدی؟ چطوری بلدی؟

خواهش میکنم زیبا خوشحالم به کارت اومد :)))
ببین متاسفانه فضای مجازی و تا حدی واقعی یجوری بنظر میاد انگار همه توی رابطه ان و یا به قول خودت همه ازدواج کردن؛ ولی اصلا از این خبرا نیست و اصلا هم نباید خودتو مجبور کنی که چیزیو استارت بزنی.
صحبت کردن در حد عادی برای ارزیابی آدما اوکیه، ولی لازم نیست فکر کنی حتما باید ادامه اش بدی که به چیزی ختم بشه چون همه دارن اینکارو میکنن یا حداقل اینطور بنظر میاد.

‌
https://t.me/MBTIpm/24151

جمله‌ی آخرت خیلی خوب بود نیاز داشتم یکی بهم بگه مرسی واقعا😭 چون این چندوقت با یه سیل خبرای ازدواج اطرافیان و همکلاسیام مواجه شدم و همش به خودم میگفتم تو چرا اینجوری ای و یه پسر میاد سمتت فراریش میدی🤦🏻‍♀ واقعا خیلی ممنونم که برگشتی و وقت میذاری جواب میدی چون این حرفا چندماه بود داشت اذیتم میکرد و به کسی نگفته بودم، الان حس بهتری دارم و کلی بوس به شما.
این پیام رو تو چنل نذاشتی هم اوکیه، جواب ندی هم اوکیه چون حس میکنم خیلی حرف زدم و کافیه دیگه

‌
یونو.. داشتم تایپ می‌کردم که:

آرس صحبت‌هات بشدددت حق بودن و انگار تجربه منو توی این یکی دوسال اخیر زندگیم بیان کردی :))
می‌دونی، مورد اول اینکه منم با اینکه یه دختر infj هستم، اما حرفای دوست intj رو به شدت درک می‌کنم.

من قبلا دایره روابط و دوستی‌هام توی مجازی زیاد بود و با همشون هم صمیمی بودیم..

اما وقتی وارد دانشگاه شدم و دوتا دوست جدید پیدا کردم، از همون اول از یکیشون وایب خوبی نمی‌گرفتم، بماند که اون آدم‌هم توی رفتاراش کلی ردفلگ داد..
نکته دیگه اینجاست که من هررروقت که درمورد احساساتم صحبت می‌کردم، اون اصلا ری‌اکشن و همدلی کافی رو نشون نمی‌داد. همیشه سرد بود و همیشه تلاش می‌کرد بحث رو عوض کنه.. و نهایت با اوم و آها چت رو تموم می‌کرد - و من خیلی این حس رو گرفتم که احساساتم اضافه‌ان و باید کم و کم‌ترشون کنم تا شاید عادی‌تر بشم-
- ولی یبار سرکلاس دیدم که وقتی اون یکی دوستمون حالش بد بود، این دختر پاشد رفت کنارش و بغلش کرد :)) و من اینطوری بودم که احساسات من اضافه بودن؟ چرا با من همدلی کافی رو نداشتن هیچکدومشون؟ -
و می‌دونی، توی دانشگاه یکی دو ترم پیش اومد که من توی lowest ترین حالت خودم بودم، بشدت آسیب می‌دیدم، بشدت فشار روم بود و خب، کاملا توی خودم رفته بودم.. *البته اونموقعم توی ی رابطه تاکسیک بودم و زیاد چیزی براشون تعریف نکردم، ولی اوناهم هیچوقت نپرسیدن و حتی هیچوقت نگفتن چرا حالت خوب نیست. انگار که همه‌چیز بازم نرمال بود..
تایمای دیگه زیاد بهشون می‌گفتم بیاین بریم بیرون، ولی خب.. همشون کنسل شدن :))
بعد حالا که جدا شدم ازشون، گاهی می شنوم که دارن پلن بیرون رفتن می‌ذارن.
و خب بازم وایب بدی دارم.
اخرین بارم که باهاشون بحث کردم، مسئولیت رفتارای اشتباهشونو نمی‌پذیرفتن و تمامش رو به خودم برگردوندن.‌ یا اینکه وسط چت اف می‌شدن و می‌رفتن...

و الان می‌دونی چیه؟ من بشدددت سرد شدم، بشدت همدلیم کم شده، و بشدت انرژی دافعه دارم.. هر آدمی که سعی می‌کنه بهم نزدیک شه رو ناخودآگاه از خودم دور می‌کنم با سرد و خشک رفتار کردنم، درحالی که اونا دوستای جدیدی پیدا کردن و همیشه خوشحالن-

نظرتو میگی لطفاً؟

ممنونم، ولی چیشدی؟🥺

‌
ویس‌هات بشدت حق بودن
و با اینکه می‌خوام در جوابشون حرفامو بگم، but crying doesn't allow me to type anything...
So
شب میام میگم-
And btw,
برای اینکه اشتباه نشه، من infj ام نه دوست intj

خوشحالم که دو سال پیش صحبت کردیم :))
اوهوم، هر چقدر تنهاییه بیشتر طول بکشه بعدش دوباره ارتباط گرفتن سخت تره :<
به علاوه آدم درگیر دغدغه های زندگی هم که بشه بعدش دوستی شبیه چیزی بنظر میاد که توی دوران مدرسه باید میداشتی الان دیگه برای چیه؟ ولی خب، انسان‌ موجود اجتماعی ایه، و بروز دادن احساساتمون و حرف زدن با کسی مهمه...
نمیگم یهویی ولی کم کم سعی کن دوست بشی با یه سریا توی فضاهای مشترکی که میری، در حد ارتباط سطحی که باز از بینشون انتخاب کنی. و لطفا شروعت با پسرا نباشه، با خانمها اول دوباره ارتباط بگیر.