"مهر"

پاییز را دوستر دارم که با "مهر" آغاز می گردد،
چون روز، که برعکس شب، "مهر" دارد.
و انسان های "مهربان" فقط "مهر" ندارند که باید نگهبان "مهر" شان نیز باشند،
که "مهر" با کمترین بی "مهر"ی از ما قهر می کند،
و آدم "مهربان" به طرفه العینی "نا مهربان"
می گردد،
پس "مهربانان" باید مواظب نیز باشند تا "مهر"شان "مُهر" نگردد.
گر چه "مهر" پاییز، هزار رنگ دارد از زیبایی، امّا یکرنگی ذاتی، "مهر" را تداوم می بخشد.
"مهر" باید بارش داشته باشد تا اطراف و اطرافیان
را طراوت بخشد.
"مهر" بر دوش نسیم جان، به جان های دیگران
می رسد.
و "مهر"، مهارت مهرورزی را با خود به ارمغان
می آورد،
و فرد را در زوج شدن ماهر می گرداند.
آدم "مهربان"، تا آخر پاییز صبر نمی کند،
تا چیزی را بشمارد،
که اصلاً اهل شمارش نیست.
کتاب "مهر"، دفتر حساب و کتاب ندارد،
و "مهربانان"، در "مهر"شان، چرتکه نمی اندازند.
"مهر" ناخوشی ها را خشک می کند، و ناراستی ها را زرد.
"مهر" برگ ریزان دارد، اما برگ سوزان هرگز.
"مهر" با سبزی شاید میانه ای نداشته باشد، اما سرسبزی را در تغییر می بیند.
"مهر" هُرم "مهر" را "مُهر" می کند تا نسیم آرامش را نصیب جان ها گرداند.
"مهر" پای از سفر می شوید، تا قلم به دست گیرد، و سر در کتاب کند، و در برگ های دفتر زندگی مشق عشق نماید.
"مهر" دیگر فقط به مدرسه می رود، و ذهن به علم می سپارد، و چشم به مهمانی کلمات می برد.
"مهرتان ممهور به مهر مهر آفرین."
آمین.
آغاز سال تحصیلی علم و دانش و معرفت مبارک باد