با قلبی سنگین و چشمانی پر از اشک، خبر رفتن دوست و هم‌دانشکده‌ای عزیزمان، محمدرضا صالحی را دریافت کردیم.
او فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد از دانشکده مهندسی متالورژی و مواد دانشگاه تهران بود.
رفتنش زود و ناباورانه بود، اما رد پای مهربانی، دانش و روح لطیفش همچون نوری در دل‌هایمان باقی ماند. جای خالی‌اش در دانشگاه و در قلب همه ما حس می‌شود؛ گویی نسیمی آرام، اما پررنگ، همواره ما را در آغوش خاطراتش می‌گیرد.
محمدرضای عزیز، لبخندهایت، مهربانی‌هایت و تمام لحظاتی که با ما بودی، گوهری است که تا همیشه در دل‌هایمان خواهد درخشید. نبودنت سخت و دردناک است، اما یاد و روح پاکت همواره با ماست، همراه هر قدم، هر فکر و هر یاد ما. 🥀🖤🕊️

انجمن علمی دانشکده مهندسی متالورژی و مواد دانشگاه تهران