در فضای این مراسم، جای خالی محمدامین بیش از همیشه احساس می‌شد؛ اما خاطرات او، یاد روزهای حضورش در دانشگاه و تلاش‌هایی که برای ساختن آینده‌ای روشن داشت، همچنان در میان حاضران زنده بود.
دفاع از پایان‌نامه او تنها یک رویداد علمی نبود؛ ادای احترامی بود به دانشجویی که بخشی از زندگی خود را در دانشگاه تهران و در مسیر علم و یادگیری سپری کرد. حضور خانواده و دوستان او در کنار اعضای هیأت علمی، جلوه‌ای از پیوند عمیق میان خانواده، دانشگاه و جامعه علمی بود؛ پیوندی که حتی فقدان یک عزیز نیز نمی‌تواند آن را از میان ببرد.
در پایان این مراسم، آنچه بیش از هر چیز باقی ماند، یاد محمدامین بود؛ نامی که امروز در قاب خاطرات دوستان، در قلب خانواده و در حافظه دانشگاه تهران جای گرفته است.