به بهانه ی سی سالگی

خب عزیزم بگو که خواندنی است،قصه ی یک جهانِ سی ساله...
چه شنیدی؟ که غالبا ابری ست..،آبیِ آسمانِ سی ساله...!

جگرم فردِ آبروداری ست ،زخمیِ داغ های بسیاری ست...
به گمانم که دیدنی باشد بغضِ آتشفشانِ سی ساله...

شادی و بادبادکِ من کو؟ دلخوشی های کوچکِ من کو؟
کودکی را کجا گذاشته ام؟ من،منِ ناگهانِ سی ساله!

قلمم که همیشه بی باک است،واژه هایم که مو به مو تاک است!
پس چرا هرکه را نمی گیرد؟ مستیِ استکانِ سی ساله!

بیشتر فکرِ غربتم دیگر،عاشقِ رفعِ زحمتم دیگر...
مو به مو درسِ عبرتم دیگر،بعد یک امتحانِ سی ساله...

در غروبی مکدر آینه ها، خنده دارند دیگر آینه ها!
دیدنی می شود در آینه ها،پیریِ یک جوانِ سی ساله....

#محمد_پورمرادی
@mastabe