خسته و سرد و بی‌صدا شده ام..
خانه ای بی بروبیا شده ام..

من چگونه غریبگی نکنم؟
با خودم تازه آشنا شده ام..

جابجا می کند مرا هر باد..
مثل موهای تو رها شده ام..

کل دِه روی من قسم می خورد
لکه ی ننگ روستا شده ام

شاعر چشم های تو بودم
شاعر جشنواره ها شده ام..

من همینم همین که می بینی
کی برای کسی ادا شده ام؟

من کماکان نماز صبح تو ام
که تو خوابی و من قضا شده ام..

همه ی روز دیده ام کابوس
صبح هایی که بی تو پا شده ام!..

#محمد_پورمرادی
#غزل
@mastabe